Activiteiten gaan door in kleinere groepjes. Mensen zitten ook met minder in de leefruimte. We luisteren naar wat de bewoners zelf willen.

Er is meer aandacht voor de zwaar zorgbehoevende bewoners omdat we bewoners meer individueel bereiken. In de activiteiten vroeger viel deze groep er vaak tussenuit. De aandacht en activiteiten zijn gelijkmatiger verdeeld. Medewerkers komen nu terug meer naar de basis. Ze genieten ook van de skype-gesprekken omdat ze de bewoner en de familie nu ook op een andere manier leren kennen. Je komt als medewerker heel dicht bij de bewoner, hun verhaal en familie. Gesprekken zijn diepgaander.

Het doet je wel stilstaan bij je werking.

We ontdekken bij bewoners ook veel meer wat ze nog wel kunnen, dat ze bv veel sterker staan in gesprekken voeren dan we dachten. We ontdekken ook dat te veel familieleden tegelijkertijd voor bewoners niet werkt. Ze kunnen dan niet meer volgen.

Bewoners genieten van de individuele aandacht.

In de aanvragen van sociale contacten merken we dat bewoners niet altijd de behoefte hebben om zo regelmatig de familie te ontmoeten. Zeker bij bewoners die voordien niet zo vaak contact hadden met familie. 

De bewoner wordt harder gehoord nu. Medewerkers stappen op een andere manier de kamer binnen. Ze kijken ruimer, hebben meer aandacht voor de bewoner.

Er is meer aandacht voor het huiselijke, de kleinere dingen. Medewerkers nemen meer verantwoordelijkheid in het kleinschalige werken.

Er waren heel weinig mensen ziek. De crisis zorgde voor verbondenheid, grote loyauteit.