Arkelerin biyolojik sınıflandırmayı değiştirdiğini söyledik. Arkelerin sınıflandırılması da bu canlıların anlaşılması açısından önemlidir.

İlkel dünyadakine benzeyen zor ortam koşullarında yaşadıklarından arkelerin sınıflandırılması da genellikle yaşadıkları ortama göre yapılır.Arke çeşitlerini kısaca inceleyelim:
Metanojenik arkeler: Metan yapıcı arkeler olarak da adlandırılırlar. Bataklıklarda, pis sularda, çiftlik gübresinde, çöplerde ve otçul canlıların sindirim sistemlerinde bol miktarda bulunmaktadırlar. Hidrojen (H₂) ve karbondioksitten (CO₂) biyogaz olarak adlandırılan metan üretirler.
Halofil arkeler: Aşırı tuzcul arkelerdir. Çoğalmaları için genellikle yüksek tuz yoğunluklarına ihtiyaç duyarlar. Bazı türler gelişebilmek için deniz suyundan on kat daha tuzlu ortama ihtiyaç duyarlar.
Termosifoil arkeler: Aşırı sıcağı seven arkelerdir. Sıcak su kaynakları, gayzerler, deniz altındaki sıcak oluklar, yanardağ yakınları gibi yüksek sıcaklıklı ve asidik yerlerde yaşarlar. 
Psikrofilik arkeler: Soğuk seven arkelerdir. Bu gurubun üyelerinin büyük bir kısmı sıcaklığı 5°C’nin altındaki alanlarda yaşar. Soğuk seven arke türleri neredeyse suyun donma noktasındaki aşırı yaşam şartlarına direnç gösterir.

Biyolojik ve ekonomik önemleri açısından bakıldığında arkeler, özellikle ılıman koşullarda yaşayan bakterilerin var olamadığı şartlarda bozulmadan varlık gösterebilirler. Bunun nedeni direnç sağlayan enzimlerin varlığıdır. Bu enzimler sanayide pek çok tepkimenin gerçekleşmesinde, atık maddelerin zehirli özelliklerinin azaltılmasında, kalitesi düşük cevherlerinin biyolojik yollarla kullanılabilir hale gelmesinde gibi birçok amaca hizmet edebilirler.

Ayrıca metallerin bulaşması ile kirlenmiş suların yeniden kullanılabilir hale gelmesinde ve boya endüstrisinin anaerobik arıtma tanklarında bulunan atık suyun yeniden temizlenmesinde de arkelerden yararlanılmaya başlanmıştır. 

28 litresi, hücreler arası sudur.

14 litre, hücre dışı suda bulunur ki bunun da 

3 litresi kan plazmasıdır,

1 litresi transselüler sıvıdır (serebrospinal sıvı, oküler, plöral, peritoneal ve sinoviyal sıvılar )

10 litresi, hücreleri çevreleyen sulu bir ortam olan arayer sıvısıdır (lenf dahil). (1)

Aslında, bir vücudun içerdiği su miktarı belirli faktörlere göre farklılık göstermektedir: yeni doğan bir bebeğin vücudu (%75), yaşlı bir kişinin vücuduna (%50) göre daha fazla sudan meydana gelmektedir. Ayrıca, bir vücut ne kadar kaslıysa, o kadar su içerir. Vücutta ne kadar yağ varsa, vücut o kadar az su içerir – çünkü vücut yağında kasa oranla daha az su vardır.

Ayrıca, tüm hayati organlarımız farklı miktarda su içerir: Beyin, akciğer, kalp, karaciğer ile böbrekler- organa bağlı olarak %65 ile %85 arasında – büyük miktarda su içerirlerken (2), kemikler daha az su içerir (ancak yine de bu oran %31’dir)

Tüm bu nedenlerden dolayı, su yaşamdır.

Bir sıvı bir yüzeyi ancak adezyon kuvveti kohezyon kuvvetinden büyükse ıslatabilir. Islatmak bir anlamda yapışmak demektir. Eğer yüzeyin yapıldığı maddenin molekülleri sıvı moleküllerini, sıvının moleküllerinin birbirini çekmesinden daha güçlü çekiyorsa, sıvı yüzeyi ıslatır. 
Aşağıdaki resimde sağda bir cam kaba cıva dökülüyor. Cıva ile cam arasındaki adezyon, cıva damlaları arasındaki kohezyondan daha zayıf olduğu için camı ıslatmıyor. Aynı resimde solda, camın yüzeyine yapışmış su damlaları görülüyor. Su camı ıslatmış, çünkü cam ile su arasındaki yapışma, suyun kendi molekülleri arasındaki birbirini tutmadan daha güçlü. Cam bir kavanozdan suyu boşaltırsanız camın kenarında mutlaka su damlaları kalır; cıva boşaltırsanız cıvanın tamamı boşalır, cama hiç cıva damlası yapışmaz.