Plantas invasoras by Miguel Ángel Fernández García

Cortaderia selloana (Plumero ou herba da Pampa)

miguelangelfg — 2020-06-06 09:46:06 UTC

Chegou no século XIX a Galicia como planta ornamental procedente de América do Sur (Chile, Arxentina e Uruguay).
A súa plantación nas medianas de autovías e autopistas favoreceu a súa expansión descontrolada.
Ten unha gran capacidade de multiplicación e as súas sementes poden ser arrastradas polo vento ata 30 km.
Trátase dunha especie pirófita, que se ve favorecida polo lume xa que coloniza con facilidade os espazos afectados.
Na súa competencia polo espazo, substitúe as especies autóctonas.

Eixerón (Conyza canadensis)

2020-06-08 08:52:33 UTC

Pablo Pedreira López
É una planta anual e herbácea procedente de América do Norte, que pode chegar hata os 150 cm. e que é considerada como especie exótica e invasora. A súa floración ten lugar entre os meses de agosto e noviembro, tanto en zonas de cultivos como no propio núcleo urbano. Ten propiedades astringentes, diuréticas y antirreumáticas.
Está planta ten unha gran producción de semillas e alta tolerancia á contaminación. Ao non ter inimigos na nosa terra espandese con facilidade e coa súa tolerancia pode crecer nas rúas e estradas onde non encontra competencia algunha.

Capuchina (Tropaeolum Majus)

2020-06-08 08:55:39 UTC

David Corujo Ferreiro
É unha especie naturalizada en diferentes lugares do mundo, en Europa e na península Ibérica. En Galicia é frecuente na zona costeira próxima a zonas habitadas, aínda que é susceptible de invadir áreas naturais a través de zonas alteradas.
Especie herbácea, anual ou perenne de vida curta, de talo delgado, prostrado ou rubideiro por medio dos pecíolos foliares que actúan como gabiáns. Follas peltadas de ata 15 cm, alternas, con limbo de nervación radial e con marxe lixeiramente ondulada. Flores axilares, solitarias, de ata 6 cm, zigomorfas. O cáliz ten sépalos desiguais. Os pétalos son grandes e libres. O androceo está formado por 8 estames e o xineceo é un ovario súpero trilocular. O froito é un esquizocarpo. Ten diferentes propiedades, polo que foi utilizado como planta medicinal

Acacia, alcacia, mimosa (Acacia dealbata)

2020-06-08 08:58:06 UTC

Alba Méndez Sánchez
Acacia sensu lato é un xénero de árbores que pertencen á familia Fabaceae, aínda que tamén se coñece co nome de acacia. Existen unhas 1400 especies aceptadas, das cales más de 3000 descritas no mundo. Unhas 970 pertencen ao xénero Acacia stricto sensu, das cales 950 proceden de Australia.
A súa problemática é que trátase dunha especie terribelmente invasora, cando dispoñen de espazo, a súa expansión é incontible e a súa densidade alcanza niveis de plaga.

Orella de gato (Tradescantia fluminensis)

2020-06-08 08:58:36 UTC

María Trigo Couto

Esta pranta é orixinaria de América do Sur, sudeste de Brasil e Arxentina. Chegou a Galicia no ano 1949. É moi frecuente na Galicia térmica costeira e nalgúns puntos do interior. A súa propagación é mediante a reprodución vexetativa por medio dos talos enraizantes que se fragmentan e dispersan. A especie afecta á rexeneración natural das especies nativas, xa que forma alfombras monoespecíficas en hábitats naturais. Soe aparecer en ambientes antrópicos próximos a zonas urbanas ou habitadas, pero tamén en ambientes nemorais, sombreados, sobre solos frescos e con certa nitrofilia, como ameneirais riparios.

Lilar (Buddleja Davidii)

2020-06-08 09:08:10 UTC

Teo Llamazares Franco
Esta pranta é un arbusto de folla caduca, que pode chegar a medir 3 metros de altura. As flores poden ser lilas, azuis, púrpuras, rosas e blancas.
É unha pranta natural de Australia e chegou a España por a sua extensión por Europa.

Aroa Rodríguez Mosteirín

2020-06-08 09:41:57 UTC

Ailanto(Ailanthus altissima)
É unha especie moi utilizada en xardinaría, maioritariamente os pés femininos, xa que os masculinos producen un olor desagradable. Introdúcese como ornamental a mediados do século XVIII en Europa e tamén en California, nos Estados Unidos. En España coñécese naturalizada desde principios do século XIX. En Galicia, a primeira cita como naturalizada é de 1986.
E unha árbore caducifolia, dioica, de ata 20 ou 25 metros de altura, de cortiza lisa grisácea, caediza. Fuste recto e pouco ramoso, copa redondeada. Follas paripinnadas, de ata 70 cm, con 13-25 folíolos anchamente ovado-lanceolados. Flores en panícula con numerosas flores verdellas. O froito é unha sámara de cor avermellada.

Pasto mel (Paspalum dilatatum)

2020-06-08 09:43:13 UTC

Jorge Bueno
Especie moi estendida, utilizada desde antigo como forraxeira. Ocupa principalmente medios antrópicos ou seminaturais, como pasteiros. En ocasións na costa aparece en solos areosos de marxes de dunas con certa humidade ou pasteiros costeiros de marxe de marisma. En Australia está considerada unha especie invasora.

Raquel lage

2020-06-08 09:51:41 UTC

VINAGRETA,PAN DE CUCO
Procede de Sudáfrica, rexión do Cabo
Xeófito bulboso de 10-30 cm. Varios bulbos pequenos. Follas trifoliadas, os folíolos escotados. Talo glabro, cilíndrico, simple, sen follas. Inflorescencia en umbela de 4-8 flores. Flores actinomorfas con 5 pezas, os pétalos soldados na base de cor amarela limón. Androceo composto por 10 estames con anteras amarelas. Xineceo formado por un ovario pentalocular e 5 estilos. Froito en cápsula.
Gran capacidade de dispersión e colonización, aínda que case sempre asociada a alteracións do terreo. Causa problemas como mala herba de cultivos, pero a súa incidencia sobre os hábitats naturais é baixa. Está presente en distintas zonas do mundo e tamén na Península, principalmente no Levante.

Fieito de auga (Azolla filiculoides)• Paula Sanfiz

2020-06-08 10:29:50 UTC

Azolla, chamado comúnmente fento de auga, fento flotante, doradilla ou herba do auga (en inglés, "fairymoss" ou "mosquito-fern"). É un xénero de fentos acuáticos que flotan libremente no auga pertencente á familia Azollaceae (outros autores a consideran pertencente á familia Salviniaceae). Estas prantas acuáticas son organismos de fácil propagación que se adaptan a diferentes climas e altitudes.

ESPECIES INVASORAS EN GALICIA.....

2020-06-08 10:38:32 UTC

Eu escollín o ALCOLIPTO (ALCOLIPTUS) xa que a plantación masiva de esta planta invasora pola súa madeira fai que ao necesitar moita auga e espazo sequen o chan e que as súas follas maten as plantas de abaixo,impide o crezemnto de mofo na súa corteza facendoo menos saudable e que enferme por non ter musgo e mate outros árbores e matando o mofo tamén e moi propenso a arder xa que el mesmo segrega aceite e as follas secan rápido e a corteza que colga do seu tronco e velenosa como as sua follas tamen arraiga moito se deixan crecer o exemplar e iso fai que a terra se compacte e non axa corrementos de terra pero que rompan as carreteiras as estradas ou bloquee as corredoiras e por enrriba ningun animal pode inxerir as follas ou corteza por que nos se adaptaron a el como os animais australianos

PAULA CORREDOIRA RODRÍGUEZ Eu escollín a UÑA DE GATO, Herba do coitelo (Carpobrotus edulis)é da Familia: Aizoaceae e provén de Sudáfrica,rexión do cabo.

2020-06-08 10:44:39 UTC

Distribullese en Galicia por toda a zona costeira, e a sua propagación vexetativa é moi intensa, fragmentándose a planta e enraizando os fragmentos. Para o seu control recoméndase o tratamento físico (arranque manual ou mecánico), a pesar de ser un método arduo, pois a única forma de control posible é o arranque de todo o clon incluíndo os rizomas e a retirada de calquera resto (en caso contrario,probablemente reiniciarase a invasión). Adoita medrar horizontalmente a rente do chan e con flores con aspecto de capítulo, de diámetro de 8-10 cm, xeralmente amarelas ou, máis raramente, rosadas. O hábitat típico desta planta son os chans arenosos, posto que a planta é claramente psammófila, atopándose en dunas e roquedos costeiros,comunidades de matogueira ou bosque costeiro, case sempre nos puntos onde foi degradado ou máis ou menos próximo a vivendas. Desde o punto de vista medicinal ten poucas aplicacións, aínda que atribuíronselle propiedades vulnerarias, demulcentes, astrintgentes e antisépticas, estando indicada para afeccións da boca e da pel. O seu
froito é comestible, lixeiramente mucilaginoso, doce e algo
acedo, coméndose frescos e maduros, pero usándose tamén para xelatinas e marmeladas.

Alejandro Seoane Fernández

alejandrosf — 2020-06-08 14:35:15 UTC

Eu escollín a planta Bacopa anana(Bacopa monnieiri)
Planta herbácea, perenne, enraizante nos nós. Follas pequenas redondeadas ou espatuladas, enteiras, de ata 2 cm. As fl ores son brancas ou lixeiramente coloreadas de rosa, pentámeras e actinomorfas, dispostas en solitario na axila das follas. O froito é unha cápsula de 5-8 mm, con numerosas sementes.Orixe tropical, Según algúns autores é nativa do sur dos Estados Unidos e Centroamérica, mentras que outros sinalan a súa proveniencia doutras zonas tropicais de África ou Asia.Hábitats en que aparece

Comunidades acuáticas ou con humidade edáfica. Nas lagoas costeiras de Corrubedo, Louro ou Caldebarcos. Tamén noutros ambientes costeiros con humidade, como marxes de acantilados.

Bledo (Amaranthus retroflexus) Helena Álvarez Rivas.

2020-06-08 17:26:05 UTC

Provinte de América do Norte,mais ben do centro e leste dos Estados Unidos e Canadá, esta herba anual con talos erguidos, follas alternas, enteiras e co pecíolo de forma ovada ou lanceolada. . É unha especie monoica con flores bracteoladas unisexuais, en inflorescencia en espigo terminal. As flores teñen dous tépalos. O froito é indehiscente e monospermo, con sementes negras, comprimidas, de 1 mm. Floración principalmente estival.
Esta planta reprodúcese a través da semente . Estas permanecen durante longos períodos no banco do solo de cultivos e zonas alteradas.Como mala herba, está presente por todo o mundo, causando importantes perdas económicas. En Galicia é máis rara en comunidades seminaturais, onde aparece en ocasións Amaranthus albus.

Herba do Asno ou Boas Noites(Oenothera glazioviana)

2020-06-08 17:29:14 UTC

Pertence a clase de plantas superiores da familia onagraceae.
Trátase dunha planta bienal ou perenne,herbácea con roseta basal, acada un 1,5 m de altura con numerosas flores amarelas.Chegou de Norteamérica, invadindo espazos naturais propagándose por sementes, e quitandolle o seu lugar a especies autótonas que se ven desprazadas na súa propia contorna.
Mantén unha expansión en Galicia frecuentando hábitats alterados e ambientes costeiros.
Non é doada a súa erradicación xa que se trata dunha planta de fácil reprodución; hai grupos de voluntariado como os da Universidade de Vigo que están intentando cambiar esta especie na contorna da Universidade por especies autótonas.

David Paredes Vázquez.

Arctotheca

2020-06-08 21:32:54 UTC

Andrea Vázquez Novo
O seu nome científico é Arctotheca calendula conocida no castellano coma “Margarita africana” ou “Herba do Cabo”

A pranta acada os 40 cm, as follas son lirado- pinnatisectas, pubescentes

Procede de Sudáfrica, región del Cabo.

Arctotheca calendula é unha especie de pranta herbácea perteneciente á familia das asteráceas, orixinaria da Provincia del Cabo en Sudáfrica. Está listada coma maleza en California e é uha especie invasiva en Australia.

Eixerón GABRIEL FRAGA BRAÑA

2020-06-09 08:27:41 UTC

O seu nome científico é conyza canadens1s .

A pranta é herbácea e acada os 150cm e ten un froito que recibe o nome de aquenio con lanuxe.

Esta pranta pertence a unha especie problemática principalmente pola súa aparición en cultivos. No medio natural aparece en ocasións en areais costeiros, sobre todo en zonas algo alteradas.

lilar ( Budeleja davidii )

2020-06-09 08:56:49 UTC

Mateo Míguez
Esta pranta pódese encontrar en varias zoas das Rías baixas, O lilar Tamén coñecido como arbusto de bolboretas procede de china central e pode chegar a medir 4m. de altura, ten uhyas flores moi compactas e as súas sementes pódense desprzar a moita distancia.
Esta pranta utilízase na xardineríqa pola facil obtención da semente. Introduciuse por primeira vez en euroa en Inglaterra no ano 1890 e en galiza en 1983 en Ourense.
Esta pranta pódese encontrar en varias zoas das Rías Baixas, a zoa de Santiago, e a área Coruña- Ferrol.

SANTALINA DE AUGA (Alfonso Muinelo)

2020-06-09 09:53:59 UTC

A Cotula coronopifolia pertence a familia das Compositae e a clase das plantas superiores.Esta pranta provén da Rexión do Cabo (Sudáfrica) encontrase en toda a zona costeira galega con importancia nas zonas de marisma. Chegou a Galicia a finais do século XIX.Ten follas alternas sen pecíolo duns 2-5 cm, as flores son de cor amarelo intenso.É unha especie moi estendida que pode cubrir amplas zonas.

Ludwigia(Ludwigia grandiflora)- Alejandro Rey

2020-06-09 10:38:04 UTC

Planta herbácea perenne, rizomatosa, con talos erguidos que poden medir máis dun metro. Enraíza baixo a auga, cunha parte aérea de 40-80 cm. As follas son lanceoladas, de ata 12 x 2 cm e dispóñense de forma alterna nos talos aéreos. As fl ores atópanse nas axilas das follas superiores, presentan un curto pedúnculo e son pentámeras, actinomorfas. Son vistosas, de gran tamaño e cor amarela, con 10 estames e estilo capitado. O froito é unha cápsula cilíndrica con numerosas sementes moi pequenas.

Reynoutria(Reynoutria japónica)

anasv1 — 2020-06-09 14:57:56 UTC

Planta peremne e rizomatosa da familia Polygonacea nativa de Asia Oriental,Japón,China e Corea.Posee talos hocos de ata tres metros de altura,as follas son ovaladas de ata 14cm de largo e 12 cm de ancho.

Atópase no norte de España, a pesar de estar prohibida a súa introducción no medio natural,posesión,transporte,tráfico e comercio xa que está entre as 100 especies exóticas invasoras máis dañinas do mundo,debido o seu potencial colonizador e por constituir unha ameaza grave para as especies autóctonas.

Jorge Candal

2020-06-10 08:42:28 UTC

Oxadilaceae- Oxilis pes-caprae

As oxalidáceas (Oxalidaceae) son unha familia de plantas herbáceas ou raramente leñosas. Hojas alternas, compuestas, menudo trifoliadas con peciolos largos. Flores hermafroditas, actinomorfas, diclamideas, pentámeras, diplostemonas, monadelfos na base, gineceo supero, pentacarpelar, sincárpico, con estilos libres. Flores solitarias ou en cimas. Frutos en cápsula colocada ou en baia, semillas con arilo carnoso. Hai 950 especies das rexións cálidas e templadas, arvenses.

Manuel López Varela-Ludwigia(Ludwigia gandiflora)

2020-06-10 09:43:06 UTC

Ludwigia palustris, como su nombre indica, se encuentra principalmente en ambientes palustres pantanosos en todo el mundo (excluyendo el Australiano). Esta especie bastante uniforme se puede encontrar creciendo rastrera y sumergida en pozas poco profundas y otros tipos de aguas estancadas y/o de lento movimiento.

Desde hace muchos años está disponible normalmente en los comercios como “Ludwigia Roja” y a veces erróneamente como “L. mullertii” (nombre con el que también se ha cultivado la venerable L. repens). Sin embargo, en los últimos años se ha hecho cada vez más común y se nombra adecuadamente.

Magnolia Grandiflora de santa Rita

2020-06-10 09:46:25 UTC

Jorge Rodríguez Mosteirín
O seu nome común é Magnolia pero o seu nome cientifico é Magnolia Grandiflora
Esta morrendo a gran arbore Magnolia Grandiflora?

É o temor que acecha aos veciños de xuvia que pasan cada día por diante do arbol centenario. Alertan que dende hai uns meses caenselle máis do habitual e estan termando cada vez ´máis

Juncia Olorosa (Cyperus eragrostis)

2020-06-10 10:53:09 UTC

Jimena Cabo Díaz 2ºA nº3.
A miña elección foi, como se nombra no título, a planta Cyperus eragrostis, máis coñecida como Juncia olorosa.
Atopámonos ante unha planta pertencente á América tropical e subtropical, que se considera especie invasora en hábitats alterados, naturais e seminaturais, con herbas e humidade. Non é necesaria a costa para que aparezan. Algúns exemplos destes lugares onde esta planta é unha principal invasora son Australia, O Reino Unido ou Europa.
A distribución desta planta en Galicia, predomina nas zonas costeiras, aínda que tamén se pode atopar en Ourense ou o interior de Lugo.
É unha planta herbácea e de folla perenne, con talos de sección trígona de ata 90cm. e rizomas curtos e grosos, principalmente. Contan con follas basais e cunhas espinguiñas alongadas con flores de cor amarelada.
Por último, mencionar que conta cun froito en aquenio: froitos simples que pertencen ao grupo dos froitos secos e indehiscentes.

Claudia López Rodríguez

2020-06-10 19:20:06 UTC

A Croscosmia (Crocosmia x crocosmiiflora),son nativas dos pastizales da Provincia do Cabo en Sudáfrica.A Crocosmia é unha planta bulbosa duns 80 cms de alto como moito con largas follas arqueadas con forma de cintas. As flores se presentan en ramificadas espigas e poden ser laranxas, vermellas o amarelas. ... As Crocosmias necesitan unha exposición a pleno sol ou cun pouco rato de sombra e protexidas do vento.

2020-06-11 08:33:35 UTC

La Reynoutria -Alba Ruíz
La Reynoutria japonica es una plata dura y resistente, originariamente fue cultivada como ornamental habita en lugares húmedos, jardines, setos, zonas degradadas como las cunetas de las carreteras, bosques y en ambientes frescos como las riberas de los ríos es donde tiene un mayor potencial invasor. Es muy conocida por su rapidez de crecimiento y la capacidad de reproducción mediante rizomas.

Judith de frutos woitechen

2020-06-11 08:53:33 UTC

Bledo (Amaranthus retroflexus)
Herba anual con talos erguidos, follas alternas, enteiras e con pecíolo de forma ovada ou lanceolada. É unha especie monoica con flores bracteoladas unisexuais, en inflorescencia en espigo terminal. As flores teñen dous tépalos. O froito é indehiscente e monospermo, con sementes negras, comprimidas, de 1 mm. Floración principalmente estival.

Eva Pérez Trigo

2020-06-11 09:04:09 UTC

Uña de gato ou Carpobrotus edulis é unha planta da rexión do Cabo en Sudáfrica.

A súa distribución en Galicia é na costa.

María Pérez Trebolle

2020-06-11 09:27:29 UTC

Eu escollín Bacopa anana(Bacopa monnieri), peretenece a familia das escrofulariáceas. É de orixe tropical e foi citada por peimeira vez en Galicia No ano 1906.

Campaíña (Ipomoea indica)

2020-06-11 09:48:54 UTC

Idaira Martínez Fernández, Nº10, 2ºA.
Eu elexín a Ipomoea indica, máis coñecida como campaíña.
Esta planta, proveninte do continente americano, é perenne.
Os talos crecen apoiándose na vexetación. As follas son lobuladas. Estas son grandes, de ata 9 cm, de cor purpúrea ou violácea, cunha corola de 5 pétalos. O seu froito é unha cápsula con 4 sementes.
A súa propagación dáse mediante a rexeneración vexetativa.
A especie está moi extendida pola costa galega, principalmente a que está preto das zonas urbanas, onde se desenvolve con rapidez. O mesto tapiz que forma pode convertela nunha especie que modifica as condicións ambientais dunha zona.
Atópase principalmente nas áreas urabnas de Vigo, Santiago de Compostela, A Coruña e Ferrol.

Falsa acacia (Robinia pseudoacacia)

candelasb — 2020-06-11 09:51:22 UTC

Candela Suárez.
Es una especie de árbol del género Robinia en la familia Fabaceae. Es nativa del este de Estados Unidos, aunque se ha introducido en otros países.

Elodea densa

2020-06-11 10:18:32 UTC

Lucía Gurdiel Trigo
O seu nome científico é Egeria densa, e o seu nome común é peste de agua.
O seu crecemento ou brotación son dunha rapidez pasmosa, colonizando tantos habitats naturais como estanques ou acuarios, chegando a formar auténticas madexas, polo que ha sido considerada en moitos países como mala herba ou peste dos pantanos, pode vivir enraizada nos fondos cenagosos lacustres o flotantes libres. Nutriéndose mediante a emisión profusa de raíces.

Té de horta(Bidens Aurea)

2020-06-11 10:46:52 UTC

É unha herba perenne, rizomatosa, cun tamaño de 50 cm a 1 m de altura, con talos marróns verdosos ou avermellados.

Especies nativas para a América Central, presentes en quentes e aderezadas climas. Planta silvestre, formando densos arbustos nos xardíns. Describiuse como maleza nos viñedos de Chile e Arxentina.

O TOXO

julianlm — 2020-06-11 13:11:49 UTC

Pois eu escollín o toxo porque foi o primeiro que me rondou a cabeza o ler o tema da tarefa...

O seu nome científico é Ulex Europaeus, é un arbusto de orixe europea da familia das Fabáceas. Debe o seu nome común (tojo en castelán) a que as follas dos individuos maduros están modificadas en espiñas de ata 4 cm de lonxitude.

A flor do toxo, dunha fermosa cor amarela, coñécese como ´´chorima´´. Pero non sempre teñen flor xa que en Galicia existen tres tipos: Toxo gateño (florece en Outono), Toxo femia (mediados de Verán) e Toxo arnal (finais de Primavera).

Cada planta pode producir ata 20.000 sementes ao ano.
Moi típica da nosa terra, hoxe en día é considerada unha das 100 peores especies invasoras do mundo polo Programa Global de Especies Invasoras da UICN.
Pero a min, encántame! (Ollo que pinchan jaja)

Santalina de auga(Cotula coronopifolia)

2020-06-11 18:56:49 UTC

Laura Segade Fernández
É unha especie moi estendida que pode cubrir amplas zonas por alteración das zonas de marisma, formando unha comunidade case monoespecífica e competindo, polo tanto, coas especies nativas polos recursos, entre outras diferentes especies de interese especial destes hábitats.

2020-06-11 19:24:39 UTC

Espartina (Spartina patens)-Salvador Bernardo
Esta é unha planta herbácea e perenne, que provén dos Estados Unidos de América, está supón un problema serio e real en áreas de marismas , formando colonias monoespecíficas desplazando así a otras especies nativas galegas ,a sua eficacia e rapidez no seu comportamento invasor, encende aún máis as alarmas.
Esta especie foi posta no manifesto polo estudio de San León et al.(1999) en Galicia.
Tamén é unha especie invasora en zoas específicas de España.
Aquí unha imaxe.

Cana, xunco xigante, falso bambú (Arundo donax)

2020-06-11 19:52:58 UTC

Julián Longarela López
Planta herbácea, perenne, rizomatosa, de ata 5 metros de altura. O talo é unha cana leñosa, con longas follas sentadas, planas, escábridas, alternas. A infl orescencia é plumosa, de ata 70 centímetros, composta por espiguiñas con 2-5 fl ores, con 2 glumas subiguais, con lema arestada e pálea mútica. O froito é unha cariópside, e non parece producir sementes viables fóra da súa área de distribución natural.

Lugar de proveniencia
A distribución natural da especie parece ser o sur de Asia, a partir da India ata Tailandia. A súa introdución é moi antiga e algúns autores considerárona autóctona en Oriente Próximo e no Mediterráneo.

2020-06-12 11:29:00 UTC