Ef frumudauði er af völdum sjúkdómi eða eituráhrifum þannig að fruma springur og innihald hennar fer um allt, þá getur það leitt af sér frumudauða nærliggjandi fruma þar sem leysikornin losna úr frumunum og eyðileggja prótein og frumuhimnu nærliggjandi fruma. Legusár er dæmi um frumudauða sem veldur frumudauða í nærliggjandi frumum og getur farið úr böndunum.

Frumuhimnan er gerð úr lípópróteinum; fosfórlípíðum, glýkólípíðum og kólesteróli. Fosfórlípuðum er raðað í tvöfalt lag þannig að skautaðir endar snúa inn í frumuna eða út úr frumunni og óskautaðir endar snúa að hverjum örðum í miðju frumuhimnunnar. Skautaði hlutinn er vatnssækinn en óskautaði endinn er vatnsfráhrindandi og gerir þetta frumuhimnunni kleift að stjórna því betur hvað fer inn og út úr frumunni. Sum fosfórlípíð hafa sykurhóp tengdan við sig og eru þá glýkóprótein. Kólesterólið er inn á milli fosfórlípíða í miðju frumuhimnunnar og heldur henni stöðugri.

Í frumuhimnunni eru prótein sem kallast íhimnuprótein, sum ná í gegn en sum eru á yfirborðinu. Ein tegund íhimnupróteina eru viðtakar. Þessi prótein bregst við ákveðnum efnum eða boðum utan frumunnar og virkja viðbörð innan frumunnar. Dæmi um þetta er þegar insúlínhormón sest í insúlín viðtaka, ATP innan frumunnar virkast og gegndræpi frumunnar fyrir glúkósa breytist.  

Önnur tegund íhimnupróteina eru erfðafræðileg auðkennismerki (e. identifying markers). Þessi prótein eru vefjaflokkasameindir manna sem líkaminn notar til að þekkja sínar eigin frumur. Ónæmiskerfið þekkir þessi merki og verndar sínar frumur með því að ráðast á þær frumur sem hafa ekki rétt merki. Dæmi um þetta er þegar einstaklingur fær gjafalíffæri. Reynt er að finna gjafa með eins líkum vefjaflokkasameindum og hægt er svo líkaminn sem fær líffærið hafni því ekki og ráðist á það. Þessum vefjaflokkasameindum getur fjölgað og ef ónæmiskerfið bregst ekki við því getur æxli myndast. Í sjálfsofnæmissjúkdómum ræðst ónæmiskerfið á sínar eigin vefjaflokkasameindir, en það getur einnig gerst í krónískum bólgusjúkdómum.

Íhimnuprótein sem ná í gegn geta verið göng og pumpur. Þessi prótein gera frumuhimnunni kleift að hleypa litlum sameindum inn og út úr frumunni. Kennsl hafa verið borin á göng fyrir natríum, kalíum, kalsíum, klóríð, bíkarbónat og vatn. Sum lyf eru gerð til að hafa áhrif á ákveðin göng, t.d. koma kalsíumgangablokkar í veg fyrir að kalsíum fari inn í frumu í gegnum kalsíum göng

Útbólun (e. exocytosis) er öfugt við innbólun og felur í sér að seyta efnum út úr frumunni og bólan sameinast við frumuhimnuna aftur. Hormón, taugaboðefni, ensím og önnur efni framleitt innan frumunnar er seytt út í líkamann með útbólun.

Flæði er þegar efni fer úr meiri styrk í minni, það myndast remmuhalli og efnin færast á milli svæða með mismunandi styrk til þess að hlutleysa svæðin. Frumuhimnan stjórnar för efna inn og út úr frumunni, lítil efni sem hafa enga hleðslu fara frjálst í gegnum göngin í frumuhimnunni og neikvætt hlaðin efni fara frjálsar en jákvætt hlaðin efni. Þau efni sem fara yfir frumuhimnuna með flæði eru natríum, kalíum, karbónat, súrefni, bíkarbónat og vatn. Dæmi um flæði yfir frumuhimnu er þegar fruma er virk og notar mikið súrefni innan frumunnar. Þegar styrkur súrefnis innan frumunnar er orðinn minni en utan frumunnar þá flæðir súrefni niður remmuhallann inn í frumuna til að jafna styrk innan og utan frumunnar.

Osmósa er annað form flæðis þar sem vatn fer yfir hálfgegndræpa himnu til að jafna styrk uppleystra efna. Við osmósu myndast osmótískur þrýstingur og því meiri sem remmuhallinn er sem vatnið reynir að hlutleysa því meiri osmótískur þrýstingur verður. Dæmi um osmósu er þegar rauð blóðkorn eru sett í hypotóníska eða hypertóníska lausn. Ísotónísk lausn hefur sama styrk og blóðvökvi, hypotónísk lausn hefur minni styrk en blóðvökvi og hypertónísk lausn hefur meiri styrk en blóðvökvi. Þegar rautt blóðkorn, sem er ísótónískt að innan, er sett í hypertóníska lausn skreppur fruman saman þar sem vatnið í frumunni fer með osmósu yfir frumuhimnuna til að hlutleysa umhverfið. Þegar rautt blóðkorn er sett í hypotóníska lausn flæðir vatnið úr umhverfinu með osmósu inn í frumuna og hún bólgnar út og springur. 

Hvatt flæði gerist ekki sjálfkrafa eins og flæði og osmósa. Í hvöttu flæði tengist efni við svokallaða ferju sem flytur efnið yfir frumuhimnuna. Þetta ferli krefst ekki orku en krefst þess að ferjan sé til staðar. Ferjur geta verið hormón, ensím og prótein.

Þar sem vancomycin í æð er með mikil eitrunaráhrif og er það aðeins notað fyrir sérstakar sýkingar. Lyfið getur valdið nýrnabilun, heyrnarskerðingu, superinfections og ástandi sem kallast “red man syndrome” sem lýsir sér með skyndilega lækkuðum blóðþrýstingi, hita, hroll, náladoða eða roða á hálsi og baki. En nauðsynlegt er að hafa þetta lyf til að nota í þeim tilfellum sem það er nauðsynlegt þar sem ágóðinn vegar meira en hætturnar.

(1) Lyfið er einungis til notkunar við þeirri tilteknu sýkingu sem sjúklingurinn hefur núna og á ekki að nota ef sjúklingur verður var við einkenni annars konar sýkingar. 

(2) Lyfið skal taka skv. fyrirmælum. Ekki skal hætta inntöku lyfsins þrátt fyrir að einstaklingi líði betur. Lyfið skal taka í þann fjölda daga sem fyrirmæli segja til um og er það gert til þess að tryggja að sýkingin sé horfin (e. destroyed). 

ekki fullkomin sérvirk eituráhrif (e. selective toxicity), sem gerir það að verkum að ýmsar aukaverkanir geta fylgt lyfjagjöf sem hafa áhrif á mannslíkamann. Sérvirk eituráhrif er geta lyfja til að hafa áhrif á sérstök prótein eða ensímkerfi örvera en á sama tíma að hafa sem minnst áhrif á frumur mannslíkamans. Hins vegar hefur ekkert sýkingarhamlandi lyf verið þróað sem hefur fullkomin sérvirk eituráhrif en það þýðir að hverju lyfi geta fylgt ákveðnar aukaverkanir sem hafa áhrif á mannslíkamann. Kill the pathogen not the patient!