Bu konuşma hoşuma gitti çünkü bu konuşmadan anladığım biz insanlar olarak eksik bir varlık olsak da eksikliğimizi birbirimizle tamamlayabiliyoruz tamamladığımız noktada ise çok güzel şeyler ortaya çıkıyor örneğin anne ve babanın bir evladı olması gibi ya da birkaç rahle arkadaşlarının birbirine sağladıkları mutluluk gibi buda bizlerin kendi başımıza bir şeyler yapamayacağımızı, yapsak da her zaman bir eksiklik hissedeceğimizi ve bu sayede de nereden geldiğimizi hatırlatıyor aslın da. Bu konuşmayı dinlediğimde aklıma şu ayet geldi; Sonra meniyi pıhtılaşmış kan (alak) olarak yarattık. Sonra o kanı çiğnenmiş bir et parçası (mudğa) olarak yarattık. Sonra o et parçasını kemik olarak yarattık, sonra da kemiğe et giydirdik. Sonra onu (sureti, aklı, duyguları olan) bambaşka bir varlık olarak inşa ettik. Yaratıcıların en güzeli olan Allah, ne yücedir. (23/Mü'minûn 14) Bizler nereden geldiğimizi bilmeli ve ona göre davranmalıyız bizi bugün baş üstünde tutan toprağın yarın içinde olma ihtimalini göz önünde bulunduraraktan hareket etmeliyiz eksikliklerimizi tamamlayan insan olur hayvan olur bitki olur herhangi bir canlıya zarar vermemeliyiz, bu gün eksikliklerimizi tamamlayan canlıları yarın kendi ellerimizle yok etmemeliyiz. 
                                                                                                  {YASEMİN KAYA-1180}