Herkesin yaşanmışlıklarının arasında bir zorbalık hikayesi vardır. Kimimiz zorbalık kavramıyla küçük yaşlarda tanışmışken kimimiz yetişkinken tanışmış olabiliriz. Her zaman karşılaşmış olursak olalım önemli olan onu kabullenmeden dur diyebilmek...

Benim zorbalık hikayem ilkokul yıllarından. Yıl 1980. İstanbul Kartal’da Öğretmen Zekeriya  Güçer ilkokulunda 3. Sınıf  öğrencisiyim. Okulumuz kalabalık olmasına rağmen bahçesi de o oranda büyük. Ancak yinede oyun grupları için alanları mevcut değil. Bu nedenle tüm öğrenciler bahçenin farklı köşelerinde oyun oynuyorlardı. Sanki kendi içimizde oyun alanlarını oluşturmuş, kurallarını koymuş ve o kurallara riayet ediyorduk. Sıcak ve güneşli bir Mayıs günüydü. Teneffüste arkadaşımın biriyle yakalamaç oynuyorduk. Fark etmeden diğer öğrencilerin futbol oynadığı alana girmişiz. Fark ettiğimiz de çok geç kalmıştık çünkü oyun grubunun içinden bir öğrenci bize doğru bağırarak ilerliyordu. Daha ne olduğunu bile anlamadan öğrenci bizi tartaklamaya başladı. O günden aklımda kalan ise öğrencinin yaşının ve fiziksel gücünün bizden hayli fazla oluşu. Zorbalıkla daha önce hiç karşı karşıya kalmamıştım. Ne yapacağımı bilemedim. O sırada  arkadaşım ise   avazı çıktığı kadar bağırıyordu. Sesinin duyulmaması imkansızdı. Bir ara öğrencilerden birinin zorba olana kaç nöbetçi öğretmen geliyor dediğini duydum. Nöbetçi öğretmen ibaresini duyan zorba arkasına bakmadan kaçmaya başladı. Kısa bir sürede gözden kayboldu. Korku nelere kadirdi. Nöbetçi öğretmen gelerek ve bize ne olduğunu sordu. Durumu elimizden geldiğince anlatmaya çalıştık. Tabi o yaşta korkmuş bir çocuk ne kadarını anlatabilirse…

Sonra ne mi oldu? Öğrencinin sınıfı tespit edildi ve bizden özür diledi ama özrünü kabul edip etmediğimiz de soruldu. O gün kendime bir söz verdim hiçbir zaman zorbalığa tolerans göstermeyecektim. Ne kendim ne de bir başkası için. Çünkü Zorbalığın Ayak seslerine dur demek lazımdı !

Hepimiz hayatımızda zaman zaman zorbalığa şahit olmuş veya yaşamışızdır.İster sözel, ister fiziksel olsun hayatımızda unutulmayacak izler bıraktığı kesin .Benim hikayem ilkokul 4. Sınıf sıralarında başladı.

 1990-1991 eğitim öğretim yılı 2.dönem başı .Yıllardır beni okutan sınıf öğretmenimin Ankara’ya tayini çıkmış ve yerine Yılmaz ÖZTÜRK adında bir öğretmen gelmişti.Dönem arasında olan değişikliğe uyum sağlamanın zorluğunu yaşamıştık.

Ben çok başarılı bir öğrenci değildim.Bir dönem iyi bir dönem pekiyi ile sınıfımı geçerdim,birazda içine kapanıktım.Yılmaz Öğretmen ilk dersten sınıfımızın durumunu ölçmek için matematikten sorular soruyor ve cevaplarımızı inceliyordu.Sorduğu bir problem sorusunu çözebildiğimi düşünerek defterime yaptım ve göstermek için sıramdan fırladım.Öğretmenimin bakması ile arkadaşlarımın içinde yüksek sesle bana  “Bu soru böylemi çözülür babanın sakalına tükürürüm “demesi bir oldu.Çok utanmıştım .Benim için elinden gelenin en iyisini yapmaya çalışan aileme hakaret etmişti.Hemen yerime oturmuş ve başımı kaldırmadan o günü bitirmiştim.Eve gittiğimde babamın yüzüne bakamayacak kadar mahçup olmuştum.Ertesi gün öğretmenim gönlümü almaya çalışsa da aklım çıkmayan babamın her yüzüne baktığımda aklıma gelen maruz kaldığım sözel zorbalığı unutmam mümkün değil.O günden sonra öğretmenime ettiği hakaretin cevabını daha çok çalışarak vermeye çalıştım .

Bize veya başkasına çeşidi ne olursa olsun zorbalık yapılmasına izin vermemek için mücadeleye başladım Zorbalığa dur demek ve daha sağlam kimlikler yetiştirmek için birlik olalım…

Yıl 1991 İlkokul’u yeni bitirmiştim.Ortaokul’a başlama heyecanımı hiç unutamıyorum.Okul kıyafetim değişmişti arkadaşlarım değişmişti.Hep güzel yeni başlangıçlar beni bekliyordu diye düşünüyordum. 

Derslerimize farklı farklı öğretmenler giriyordu artık.Çok güzel ve değişik geliyordu.Bu düzene alışmak yeni ortama ayak uydurmak gerekti. İlkokul’da ki durumum Ortaokul’da  da devam etmeliydi. 

 Okula alışmış artık yavaş yavaş düzeni oturtmaya başlamıştık arkadaşlarımızla.Bütün ders öğretmenlerimi çok severdim.Mustafa adında bir Coğrafya öğretmenimiz vardı.Bütün arkadaşlarımız severdik onu da. Bir gün öğretmenimiz ders anlattığı sırada arkadaşım arkasına dönüp konuşmaya başladı.Öğretmenim bana dönüp sert bir tavırla ‘’hem dinleme hem konuş’’ , ’’zaten bi şey anladığında yok ‘’ dedi.Ne olduğunu anlayamamışken bütün sınıf arkadaşlarım gülmeye başladı.Hatta konuşan arkadaşım bile.İçim öyle bi acımıştı ki öğretmenim ben değilim diyemedim.Belkide ben olsam bu kadar içim acımazdı.Bir an önce okul bitse de eve gidip ağlasam dedim içimden.Çünkü o an ağlasam daha çok güleceklerdi sanki.Eve gittim aileme hiçbir şey söyleyemedim.Yatarken bile boğazım düğüm düğümdü.Öğretmenim o günden sonra bana hep tembel öğrenciymişim gibi baktı.Öğretmenim sonraki zamanlarda da hiç anlamadı beni.Bu olayda kendimi savunamasamda insanın kendine yapılan bütün zorbalıklarda kendini savunması gerektiğini düşündüm.Yıllar geldi geçti ama ben o anı hiç unutamadım.O zamanlar adını bilmediğim bir sözel zorbalığa uğramıştım. 

Çocukları çok sevdiğim için öğretmen olmak istiyordum hep ve çok şükür oldum da.Okul sıraları bana öğrencilerime nasıl yaklaşacağım konusunda bana yıllarca dersini verdi.Kim olursa olsun suçlu suçsuz önce dinlemeyi öğrendim.Ama ben bu yaşadığım sözel zorbalık olayı olmasa da dinlerdim.Sınıfın en çalışkanının yanında tembelini de, en temizinin yanında üstü başı kir içinde olanı da sevdim. Böyle içine kapanık durgun bir öğrencimi gördüğüm de onun derdini anlamadan bırakmadım bırakmıyorum da. 

Zorbalığın bütün çeşitleri kötüdür.Keşke hayatımızda hiç yeri olmasa.Bütün çabamız her canlıya hiçbir zorbalık türü olmamasıdır.Birlik Olalım Bütün Zorbalıklara Dur Diyelim!!