Doel na feedback
Na feedback van mijn groepsleden en reflectie op mijn eigen gedrag, heb ik besloten dat ik meer ruimte voor mezelf wil creëren in de groep. Dit betekent dat ik niet alleen rekening houd met de emoties van anderen, maar ook durf aan te geven wanneer iets voor mij niet werkt. Het doel is om actief deel te nemen aan gesprekken en processen, mijn gedachten te uiten en grenzen te stellen wanneer dat nodig is, zonder mezelf weg te cijferen.

Samenvatting van de situatie
In de groep van acht hebben we een splitsing gemaakt in de probleemanalyse, waarbij we ons richtten op twee verschillende doelgroepen: ouderen en jongeren. Op basis van de bevindingen willen we een gezamenlijke interventie ontwikkelen. De taakverdeling is goed en de communicatie binnen de groep is effectief, waardoor ik geloof dat we met zijn achten een positief verschil kunnen maken. Mijn focus blijft echter om in dit proces mijn empathische kant in balans te houden met het bewaken van mijn grenzen en actief mijn stem te laten horen.

Tijdens de oefening met de Roos van Leary heb ik samen met mijn drie teamgenoten een waardevol moment ervaren. Wat ik erg mooi vond, is dat we met zijn vieren goed konden sparren over wat we voelden en wat bepaald gedrag met ons deed. Er was ruimte voor openheid, reflectie en het bespreken van onze eigen posities binnen de communicatiecirkel. Dit zorgde voor inzicht en verbinding.

Tegelijkertijd was dit ook het moment waarop ik me heel bewust werd van een minder mooie ervaring: het moment dat we met zijn achten waren. In die grotere groep merkte ik duidelijk verschil in mijn gedrag.

Waar ik in het kleinere team durfde te praten en initiatief nam, viel ik in de groep van acht snel terug in ondergedrag. Ik voelde me minder veilig en minder vrij om mijn mening te delen. Mijn teamgenoten ervoeren hetzelfde. We gingen als vanzelf in een meer afwachtende en minder proactieve houding zitten.

De invloed van de vier andere groepsleden, die erg dominant aanwezig waren, werd voor mij op dat moment heel duidelijk. Hun boven-gedrag activeerde bij ons automatisch onder-gedrag. Door de oefening met de Roos van Leary zag ik letterlijk hoe deze dynamiek ontstaat en hoe gedrag van de één invloed heeft op het gedrag van de ander.

Na deze oefening zijn we met zijn vieren het gesprek aangegaan met de andere vier groepsleden. Dit vonden we erg spannend, omdat we het gevoel hadden dat we tegen hun mening in moesten gaan. Het was voor ons een belangrijk moment waarop we echt voor onze eigen inzichten en gevoelens zijn gaan staan. De spanning voorafgaand aan dit gesprek was groot, maar het was wel een noodzakelijke stap. Uiteindelijk was dit gesprek ook de belangrijkste stap richting de uiteindelijke splitsing van de groep. Het liet zien dat we onze grenzen durfden aan te geven en dat we als subgroep sterker in onze eigen kracht zijn gaan staan.

Deze ervaring heeft mij geleerd hoe belangrijk het is om mijn gedrag bewust te herkennen én om, ondanks spanning, mijn plek in te nemen binnen een groep.

Feedback vanuit de groep

• Je houdt goed rekening met iedereen tijdens gesprekken.

• Je toont empathie en denkt mee met anderen.

• Je hebt een proactieve houding laten zien door bijvoorbeeld de leiding te nemen bij de presentatie.

Feedforward vanuit de groep

• Blijf je empathische houding inzetten, maar durf ook je grenzen duidelijker aan te geven.

• Laat je stem vaker horen, zeker in grotere groepsgesprekken.

• Neem nog vaker initiatief, zoals je deed bij het presenteren — dat toont leiderschap.

Een van mijn sterke kwaliteiten is mijn empathisch vermogen. Ik voel goed aan wat er leeft bij anderen, kan me gemakkelijk inleven in hun perspectief, en ben vaak degene die oog heeft voor de groepsdynamiek en hoe iedereen zich voelt. Deze kwaliteit komt goed van pas in samenwerkingen, maar ik heb in deze module ook ontdekt dat het soms ten koste kan gaan van mijn eigen behoeften en mening.

Daarom heb ik voor dit semester een belangrijk leerdoel gesteld: empathisch blijven, maar tegelijkertijd beter voor mezelf kiezen. Ik wil leren om mijn grenzen duidelijker aan te geven en openlijk te zeggen wat ik denk, zonder bang te zijn om als egocentrisch over te komen. Voor mij betekent dit niet minder empathisch zijn, maar juist een gezondere balans vinden tussen geven en mezelf beschermen.

Tijdens de eerste weken van de module werkte ik in een groep van acht personen.

Wat ik toen merkte, was dat mijn empathische houding ervoor zorgde dat ik me voortdurend aanpaste aan de wensen en energie van anderen. Ik voelde me regelmatig overvraagd, alsof ik mezelf wegcijferde om de harmonie in de groep te bewaren. Ik vond het lastig om mijn eigen mening te uiten als die anders was dan die van de meerderheid, en dat zorgde ervoor dat ik steeds minder ruimte voor mezelf ervaarde.

Het moment dat wij besloten om ons als groep van vier af te splitsen, was dan ook heel bepalend voor mijn ontwikkeling. De splitsing gaf me letterlijk en figuurlijk ruimte: ik kon weer ademen en voelde me veiliger om te delen wat ik dacht en voelde. In deze kleinere setting kon ik mijn empathische kant juist beter inzetten, zonder mezelf te verliezen. Ik kreeg meer zelfvertrouwen, durfde meer initiatief te nemen en liet mijn stem vaker horen.

Deze verandering in groepsgrootte liet mij zien hoe belangrijk context is voor persoonlijke groei. In de kleinere groep kon ik oefenen met mijn leerdoel op een manier die veilig en haalbaar voelde. Zo ben ik meerdere keren bewust naar voren gestapt, onder andere door presentaties te geven, video-updates te maken voor het team, en een teamgenoot te ondersteunen toen hij zich aangevallen voelde. Dit zijn concrete voorbeelden waarin ik mijn empathie heb gecombineerd met een proactieve houding en het aangeven van mijn grenzen.

Deze week: sinds wij de keuze hebben gemaakt om met zijn 4e te werken kan ik steeds beter mijn doel uitvoeren. Ik voel me comfortabel in de groep, waardoor ik mijn empathie op een goede manier kan inzetten, zonder dat ik hierdoor stress ervaar op of de achtergrond raak, doordat ik andere hun ideeën niet wil bekritiseren. In een kleinere groep vind ik het gemakkelijker om mijn stem te laten horen en Empatisch te zijn zonder dat het mijn pro actieve houding belemmerd.

De afgelopen week ging goed: ik heb de weekupdate gefilmd, en laten weten aan mijn groep dat ik graag aan de slag wilde met het herinneringsboek, omdat ik hier voor mijn gevoel veel inspiratie voor had. Hier stond de groep voor open en ik vond het fijn dat ze mij de ruimte en vertrouwen gaven om mij deze opdracht te laten uitwerken. Dit voelde goed voor mijn zelfvertrouwen en stimuleert mij ook om pro actiever aan het werk te gaan, op het moment dat ik het idee heb dat de groep mijn ideeën steunt, zonder dit te bevragen.

verbeterpunten:

• actief feedback vragen: om mijn proactieve houding verder te versterken, wil ik volgende week gerichter feedback vragen aan mijn groepsgenoten over mijn bijdrage. Dit helpt mij om mijn ideeën nog beter af te stemmen op de groepsdynamiek, zonder aan zelfvertrouwen in te boeten.

Specifiek

Ik wil een proactieve houding aannemen in groepssituaties door mijn stem te laten horen en mijn grenzen aan te geven, terwijl ik een empathische houding behoud.

Meetbaar

Ik spreek tijdens iedere groepsbijeenkomst minimaal één keer mijn mening of idee uit en geef in ongemakkelijke situaties duidelijk mijn grenzen aan. Na elke bijeenkomst vraag ik om korte feedback van een groepsgenoot of begeleider over mijn communicatie en assertiviteit.

Acceptabel

Dit doel is haalbaar en gewenst binnen mijn persoonlijke ontwikkeling en wordt gesteund door de groep en/of begeleider, die openstaat voor reflectie en feedback.

Realistisch

Het doel sluit aan bij mijn huidige leerproces en is uitvoerbaar, omdat ik al enige ervaring heb met samenwerken in groepen en weet waar mijn ontwikkelpunten liggen.

Tijdgebonden

Ik werk aan dit doel gedurende een periode van zes weken, met evaluatiemomenten na elke groepsbijeenkomst en een eindreflectie aan het einde van de zes weken.

Waar stond ik aan het begin?
Aan het begin van dit leerproces gaf ik mezelf een 6. We zaten toen nog in een grote groep, en die setting maakte het voor mij lastig om mezelf uit te spreken. Ik vond het moeilijk om mijn grenzen aan te geven en hield me vaak op de achtergrond, zeker wanneer anderen veel aanwezig waren. Ik wist dat ik wilde groeien in het innemen van mijn plek en het durven benoemen van wat ik nodig heb, maar daar zat nog veel onzekerheid op.

Waar sta ik nu?
Inmiddels merk ik duidelijke verbetering. Sinds we zijn opgesplitst in kleinere groepen, voel ik me veiliger en is het makkelijker geworden om mijn mening te geven en mijn grenzen aan te geven. Ik durf vaker initiatief te nemen en spreek sneller uit als iets voor mij niet goed voelt. Ik geef mezelf nu een 7,5. Er is nog ruimte voor groei, maar ik zie en voel echt vooruitgang.

Moment van groei of terugval?
Er zijn momenten geweest waarin ik mezelf een hoger cijfer zou geven, bijvoorbeeld toen ik tijdens een groepsopdracht spontaan het voortouw nam en duidelijk mijn voorkeuren en grenzen aangaf. Dat voelde als een overwinning en gaf me veel vertrouwen. Tegelijkertijd was er ook een moment van terugval. Tijdens een spanningsmoment in de groep vond ik het lastig om me uit te spreken, omdat ik bang was om de sfeer te verpesten. Dat liet me inzien dat ik onder druk nog steeds kan terugvallen in oude patronen.

Wat heb ik concreet gedaan? (Voorbeelden en situaties)

• Tijdens een groepsbespreking heb ik aangegeven dat het tempo voor mij te hoog lag en stelde ik voor om een extra moment in te plannen.

• Toen er spanningen waren tussen groepsleden, benoemde ik dat ik me daar ongemakkelijk bij voelde en stelde ik voor om het gesprek te structureren zodat iedereen aan bod kwam.

• Ik heb na elke bijeenkomst bewust feedback gevraagd aan een groepsgenoot of begeleider, specifiek over hoe ik communiceerde en of ik duidelijk genoeg was.

• Bij de voorbereiding van een presentatie heb ik aangegeven dat ik ook een deel wilde presenteren, omdat ik wilde oefenen met zichtbaar zijn en spreken voor een groep.

Hoe ziet een 10 eruit voor mij?
Een 10 zou voor mij betekenen dat ik mij in elke groepssituatie zelfverzekerd en comfortabel voel om mijn mening te geven en mijn grenzen aan te geven, ook als er spanning of druk is. Ik zou dan niet meer twijfelen of ik iets wel of niet moet zeggen, maar vertrouwen hebben in mijn gevoel en mijn manier van communiceren. Ik zou op een empathische manier ruimte voor mezelf nemen, zonder me schuldig te voelen of bang te zijn voor afwijzing. Ook zou ik proactief anderen ondersteunen om hun stem te laten horen, zonder mezelf daarbij te vergeten.

Deze week stond in het teken van de start van de nieuwe module. We begonnen met het kiezen van een boek dat we gedurende de module gaan lezen en gebruiken voor reflectie en verdieping. Ik heb gekozen voor het boek Gezond Egoïsme. Dit onderwerp sprak mij aan omdat het aansluit bij persoonlijke thema’s zoals grenzen stellen, voor jezelf opkomen en beter zorgen voor jezelf zonder je schuldig te voelen. Ik ben benieuwd wat dit boek mij gaat brengen en welke inzichten ik hieruit kan halen voor mijn eigen ontwikkeling.

Daarnaast zijn we begonnen met het verzamelen van portretten van verschillende mensen die allerlei uiteenlopende dingen doen. Het doel hiervan is om inzicht te krijgen in verschillende perspectieven, leefwerelden en keuzes. Ik vond het interessant om te zien hoe divers de achtergronden en motivaties van mensen kunnen zijn. Dit maakte mij nieuwsgierig naar wat deze module verder nog gaat brengen en hoe deze portretten mij kunnen helpen bij het vormen van een breder beeld van menselijk gedrag en keuzes.

De start van de module voelt goed en ik kijk uit naar de komende weken. Ik hoop dat het boek en de portretten mij niet alleen inzichten geven over anderen, maar ook over mezelf.

Deze week hebben we ons verdiept in maatschappelijke thema’s en onderzocht welke onderwerpen ons het meest aanspreken. Het was interessant om stil te staan bij wat mij raakt, motiveert en waarin ik graag verdieping zou willen zoeken. Dit heeft geleid tot het opstellen van mijn persoonlijke top 3.

Mijn top 3 bestaat uit de onderwerpen: kansongelijkheid, intersectionaliteit en geldstress. Kansongelijkheid raakt me omdat het op zoveel vlakken invloed heeft – op school, werk, gezondheid en toekomstmogelijkheden. Ik vind het belangrijk dat iedereen dezelfde kansen krijgt, ongeacht afkomst of achtergrond. Intersectionaliteit sluit hierop aan: het laat zien hoe verschillende vormen van ongelijkheid en uitsluiting elkaar kunnen versterken. Ik merk dat ik graag meer wil leren over hoe je hiermee rekening kunt houden in het werken met mensen. Geldstress heb ik als derde gekozen, omdat financiële zorgen vaak onzichtbaar zijn maar een enorme impact hebben op het dagelijks functioneren en mentale gezondheid.

Aan het einde van de week heb ik een pitchfilmpje opgenomen waarin ik mijn top 3 toelicht. Het maken van de pitch hielp mij om mijn keuzes helder te verwoorden en gaf me de kans om mijn persoonlijke motivatie uit te spreken. Ik vond het best spannend om mezelf zo op beeld te zetten, maar het voelde ook als een goede oefening in het presenteren van mijn ideeën.

Deze week heeft me bewust gemaakt van de thema’s die ik belangrijk vind en waar ik me verder in wil verdiepen tijdens deze module – en misschien zelfs daarna.

Tijdens het Kwaliteitenspel hebben we stilgestaan bij onze kwaliteiten binnen de groep en hoe deze zichtbaar zijn in de samenwerking. Het was waardevol om stil te staan bij mijn eigen sterke kanten, maar ook om vanuit mijn teamgenoten terug te krijgen wat zij in mij waarderen.

Mijn eigen kwaliteiten
Een van de kwaliteiten die ik bij mezelf herken is plichtsbesef. Ik hecht veel waarde aan het goed afronden van mijn taken en doe dit graag in een positieve samenwerking. Ik voel me verantwoordelijk voor mijn bijdrage en wil dat het geheel goed tot zijn recht komt.
Daarnaast kwam eigenwaarde naar voren. Tijdens de samenwerking in de groep van acht merkte ik dat ik niet volledig in mijn kracht stond. Dit heb ik ervaren als iets wat mij belemmerde, en ik heb dit uiteindelijk ook uitgesproken tijdens de splitsing. Dat was voor mij een belangrijk moment van zelfinzicht en groei.

Kwaliteiten die ik van mijn teamgenoten kreeg
Vanuit mijn team kreeg ik meerdere mooie kwaliteiten terug:

• Zorgzaamheid (2x): Dit kwam met name naar voren tijdens het gesprek met Michiel, waarin ik het opnam voor hem op een moment dat hij zich aangevallen voelde.

• Empathie: Ik houd rekening met de gevoelens van anderen, maar ook met die van mijzelf. Ik probeer altijd sensitief te zijn in contact.

• Ambitie: Ik heb een duidelijk leerdoel voor ogen en nam initiatief door bijvoorbeeld de presentatie op mij te nemen.

• Doelgerichtheid: De beslissing om te splitsen kwam voort uit een behoefte om beter in onze kracht te kunnen staan en doelgericht verder te kunnen werken.

Deze kwaliteiten voelden als een mooie bevestiging van hoe ik mezelf inzet binnen de groep, maar ze hielpen me ook om beter te begrijpen hoe mijn gedrag wordt gezien door anderen.

Persoonlijke leerdoelen
Een punt waar ik graag in wil groeien is het tonen van een pro actieve houding. Vooral in de grotere groep van acht wil ik vaker mijn stem laten horen en mijn mening durven geven, ook als dat spannend is of ingaat tegen de meerderheid.

Wat heeft de groep nodig?
Volgens mij zou de groep baat hebben bij meer creativiteit en zelfvertrouwen. Creativiteit kan helpen om uit vaste patronen te komen, en zelfvertrouwen zorgt ervoor dat iedereen zich vrij voelt om ideeën in te brengen.

Wat is er nodig in onze samenwerking?
In de samenwerking merk ik dat innovatief denken en intuïtie belangrijk zijn. Door nieuwe invalshoeken te durven verkennen en te vertrouwen op ons gevoel, kunnen we als groep verder groeien en elkaar versterken.

Annabel:
"Ik zie dat je steeds meer groeit in het nemen van initiatief. Bij de presentatie heb je echt een leidende rol gepakt, en dat gaf richting en rust aan de groep. Je was goed voorbereid en dat straalde je ook uit. Wat ik ook waardeer, is dat je vaak checkt bij anderen hoe het gaat , je toont daarin veel betrokkenheid. Soms merk ik dat je nog wat terughoudend bent als anderen erg aanwezig zijn. Ik zou het tof vinden als je nog vaker je eigen ideeën inbrengt, want je hebt echt iets bij te dragen."

Yasmina:
"Wat ik heel knap vind, is dat je tijdens het proces heel reflectief bent gebleven. Je dacht goed na over wat de groep nodig had én wat jij zelf nodig had. Je toont veel empathie en stelt regelmatig de vraag hoe het met iemand gaat, dat maakt dat mensen zich gezien voelen. Soms mag je nog iets meer loslaten wat anderen denken en gewoon zeggen wat jij vindt. Dat maakt je kracht nog zichtbaarder."

Als ik terugkijk op deze module, zie ik een proces waarin ik niet alleen inhoudelijk ben gegroeid, maar ook als persoon. Een belangrijk kantelpunt was voor mij de keuze om met ons groepje van vier verder te gaan. Dit was geen makkelijke beslissing, maar wel een hele belangrijke. In de groep van acht merkte ik dat ik vaak mijn eigen mening op de achtergrond plaatste, omdat ik rekening wilde houden met de zes anderen, ook als hun visie niet helemaal overeenkwam met die van mij. Dat zorgde voor onrust in mijzelf en maakte het moeilijk om mijn plek in te nemen.

Het moment dat wij als vier besloten om zelfstandig verder te gaan, bracht direct meer rust en zelfvertrouwen. Ik voelde dat er ruimte ontstond om mijn stem te laten horen, zonder het gevoel dat ik mezelf wegcijferde. Dit heeft ertoe geleid dat ik veel meer durfde te ondernemen: ik nam een proactieve houding aan in het proces, heb meerdere weekupdates op video opgenomen voor het team, iets wat ik normaal niet zo snel zou doen en ik heb zelfs een presentatie gegeven. Dat was voor mij echt een grote stap buiten mijn comfortzone, en ik ben trots dat ik die heb gezet.

Een ander moment dat voor mij veel betekende, was toen ik het opnam voor Michiel tijdens een groepsgesprek waarin hij zich enigszins aangevallen voelde. Ik voelde dat ik iets moest zeggen, en waar ik dat eerder misschien had ingeslikt, koos ik er dit keer voor om mijn zorgzaamheid en empathie te tonen door op een rustige manier mijn grens aan te geven.

Wat ik heel mooi vind, is dat we als groep van vier elkaar echt hebben versterkt. We stimuleerden elkaars proactieve gedrag en werkten vanuit vertrouwen en gelijkwaardigheid. De sfeer was veilig en open, waardoor we sneller tot actie kwamen dan in de eerdere, grotere groep. Onze samenwerking voelde niet als moeten, maar als willen iets wat je niet vaak zo sterk ervaart.

We zijn dan ook als team enorm trots op de interventie die we hebben ontwikkeld. We staan hier alle vier 100% achter en hebben de module echt met passie en overtuiging afgesloten. Nu kijken we met enthousiasme uit naar de uitvoering ervan, een resultaat waar we met recht trots op mogen zijn.

Wat ik voor mezelf heb ontdekt, is dat samenwerken in een grote groep mij minder goed ligt. In volgende samenwerkingen zou ik dan ook minder snel kiezen voor een groep van acht, omdat ik heb gemerkt dat ik in een kleinere groep, zoals wij nu met z’n vieren, optimaal functioneer. Daar voel ik me veiliger, vrijer en meer in balans. Tegelijkertijd weet ik dat ik in een grotere groep wel wil blijven oefenen om mijn plek te pakken. Ik ben nu nog te veel bezig met wat anderen willen, en loop er dan een beetje achteraan. Dat wil ik graag veranderen.

De uitvoering van onze interventie zie ik ook als een mooie kans om hierin te groeien. Tijdens die uitvoering moet ik namelijk ook voor een groep staan, hen meenemen in ons proces en durven spreken en leiden. Dat vind ik spannend, maar omdat we iets hebben bedacht waar ik echt achter sta en wat ik graag wil uitvoeren, voelt het ook als iets leuks. Ik kijk ernaar uit om hierin verder te groeien.

In week 3 zijn we met het team van acht begonnen met het vormen van duidelijke afspraken en structuren voor onze samenwerking. We hebben gekozen voor het onderwerp "generationeel trauma", wat meteen een diepgaand en belangrijk onderwerp bleek te zijn. Dit was een week waarin we veel focus legden op het opbouwen van een goede samenwerking en het waarborgen van een positieve werksfeer binnen de groep.

We hebben als team duidelijke afspraken gemaakt over onze communicatie en samenwerking. Dit was cruciaal, omdat we met een grotere groep werkten, waar het belangrijk is om goed op elkaar afgestemd te blijven. Een van de belangrijkste afspraken was het aanstellen van een vertrouwenspersoon, die fungeert als een aanspreekpunt voor eventuele zorgen of spanningen binnen de groep. Dit zorgt ervoor dat de sfeer goed blijft en dat iedereen zich gehoord en ondersteund voelt.

Daarnaast zijn we ook gestart met het maken van een plan van aanpak voor de probleemanalyse, waarbij we ons richtten op ouderen en jongeren als doelgroepen. Het was mooi om te zien hoe iedereen actief bijdroeg aan het proces. Ieder groepslid interviewde iemand binnen de doelgroep, wat resulteerde in waardevolle inzichten die we konden gebruiken voor de verdere uitwerking van de interventie.

Een ander belangrijk onderdeel van deze week was de focusgroep die we hielden. Hierin deelden we onze eigen ervaringen rondom het onderwerp van generationeel trauma, wat erg waardevol was voor de teamdynamiek. Het was goed om te horen hoe ieder van ons dit onderwerp persoonlijk ervaarde en wat voor invloed het op ons had. Dit versterkte niet alleen de samenwerking, maar zorgde er ook voor dat we elkaar beter begrepen. Voor mij voelde het delen van mijn verhaal echter soms een beetje geforceerd. Omdat het de bedoeling was dat iedereen zijn verhaal zou vertellen, voelde ik mij verplicht om dit ook te doen, wat ik op dat moment wel oké vond, maar het maakte de situatie soms wat ongemakkelijk.

Voor mijzelf was het een interessante week, omdat ik meer verantwoordelijkheden op me nam binnen de samenwerking. Ondanks dat het werken in een grotere groep soms uitdagend is, merkte ik dat ik me steeds meer comfortabel begon te voelen om mijn stem te laten horen. Het was goed om te zien dat de groep open stond voor elkaars ideeën en dat we in staat waren om gezamenlijk keuzes te maken die in het belang waren van ons project.

Al met al was deze week een belangrijke stap in de richting van een succesvolle samenwerking. We hebben een solide basis gelegd voor onze interventie en ik ben benieuwd naar de volgende stappen in dit proces. Wat ik heb geleerd is dat duidelijke afspraken en goede communicatie essentieel zijn voor een groep van deze grootte om effectief samen te werken, en ik ben blij dat we hierin goede keuzes hebben gemaakt

In de eerste vier weken van deze module ben ik stap voor stap bezig geweest met de voortgang van mijn leerdoel: het ontwikkelen van een empathische houding, het stellen van mijn grenzen binnen de groep, en het laten horen van mijn stem (proactieve houding). Terugkijkend merk ik dat ik in verschillende situaties heb moeten oefenen met deze aspecten, en dat ik zowel mijn sterke punten als de uitdagingen goed heb kunnen herkennen.

Een belangrijk moment deze week is dat ik de presentatie voor de probleemanalyse ga geven, wat ik zie als een belangrijke kans om mijn leerdoel verder in de praktijk te brengen. Het presenteren is iets waar ik vaak zenuwachtig voor ben, maar tegelijkertijd biedt het me de gelegenheid om mijn stem actief te laten horen en verantwoordelijkheid te nemen in het proces. Dit sluit perfect aan bij mijn leerdoel, aangezien ik mezelf de ruimte wil geven om mijn ideeën en inzichten te delen zonder me terug te trekken of te twijfelen.

Het feit dat ik deze presentatie ga geven, vind ik spannend, maar het biedt me ook de kans om mijn proactieve houding verder te ontwikkelen.

Wat ik in de afgelopen weken heb gemerkt, is dat ik steeds beter in staat ben om in kleinere settings mijn grenzen aan te geven en mijn stem te laten horen. In de groep van acht was het soms lastiger om mijn plek in te nemen, maar het proces van de splitsing in kleinere groepen heeft me geholpen om me zelfverzekerder te voelen. Dit was een belangrijke stap in mijn leerproces, omdat ik daardoor mijn empathie en communicatie in balans kan houden.

Deze week hebben we interviews gehouden met jongeren tussen de 20 en 30 jaar, wat een waardevolle aanvulling was op ons onderzoek. Tijdens deze interviews heb ik geprobeerd mijn empathische kant goed in te zetten, door actief te luisteren naar de ervaringen van de jongeren en hun verhalen op een respectvolle manier te benaderen.

Tegelijkertijd vond ik het soms lastig om de balans te bewaren tussen het tonen van empathie en het niet te veel van mezelf weg te cijferen. Dit is iets waar ik in de komende weken verder op wil oefenen, door duidelijker mijn eigen standpunten in gesprekken naar voren te brengen, zonder de anderen tekort te doen

.

In het algemeen merk ik dat ik in de afgelopen vier weken al stappen heb gezet in de richting van mijn leerdoel. Het is nog steeds een uitdaging om deze balans te vinden, maar ik ben ervan overtuigd dat ik, door meer kansen te nemen zoals de presentatie en actief deel te nemen aan groepsgesprekken, mijn leerdoel verder kan ontwikkelen. Ik kijk uit naar de komende weken, waarin ik mijn communicatie en leiderschapsvaardigheden verder wil versterken en mijn grenzen duidelijker kan aangeven, zonder dat dit ten koste gaat van mijn empathie.

In de kleinere groep van vier zie ik dat nog duidelijker terug. Je empathische houding is steeds merkbaar, vooral wanneer iemand iets persoonlijks deelt. Je weet daarbij ook goed je grenzen aan te geven. Daarnaast ben je vaak degene die initiatief neemt: je stelt voor om iets te doen of zorgt ervoor dat we weer aan de slag gaan als we te lang blijven kletsen. Dat brengt rust en structuur in de groep, wat ik erg waardeer.

Deze week stond voor mij in het teken van samenwerking, confrontatie met groepsdynamiek én persoonlijke groei richting mijn leerdoel. Samen met Yasmina heb ik de presentatie van onze probleemanalyse gegeven. We besloten bewust om dit met zijn tweeën te doen, omdat we het niet prettig vonden om met zijn vieren voor de groep te staan. We kozen voor een opstelling waarin we ons comfortabeler voelden, maar alsnog de verantwoordelijkheid namen om onze analyse op een duidelijke en professionele manier te presenteren. Dit was een waardevolle stap buiten mijn comfortzone, waarmee ik echt gewerkt heb aan mijn leerdoel: mijn stem laten horen en proactief zijn binnen de groep.

In aanloop naar de presentatie hadden Yasmina en ik ons goed voorbereid en we stemden onze presentatie af met de groep die zich richtte op ouderen. We gingen ervan uit dat zij op eenzelfde punt zaten in hun proces, maar merkten een dag voor de presentatie dat dit niet het geval was. Terwijl wij al klaar waren, hadden zij nog maar weinig uitgewerkt. Dat gaf een eerste scheurtje in het vertrouwen in de samenwerking met de volledige groep van acht. Het maakte pijnlijk duidelijk dat de samenwerking niet altijd even gelijk liep, en dat afspraken of inzet niet altijd op elkaar afgestemd waren. Dit gaf bij mij én mijn teamgenoten frustratie, maar ook een gevoel van afstand tot de andere helft van de groep.

Op vrijdag deden we met onze groep de oefening rondom de Roos van Leary (zie eerdere reflectie), waarvoor het eigenlijk nodig was dat we met zijn achten zouden zijn. Toch waren alleen wij, de jongerengroep, op tijd en compleet aanwezig. We besloten de oefening dan ook met zijn vieren te doen. Dit bleek achteraf heel waardevol: het gaf ons scherp inzicht in hoe onze samenwerking met zijn vieren werkt en hoe we functioneren binnen de grotere groep van acht. Deze oefening bevestigde veel gevoelens die we al hadden en zette ons aan het denken. Het was een belangrijk moment in ons proces. Niet lang daarna besloten we definitief dat we verder zouden gaan als twee aparte groepen.

Ook in de samenwerking met Yasmina heb ik goed kunnen afstemmen, en merkte ik dat ik open kon communiceren over wat ik prettig vond en wat niet. De situatie rondom de presentatie met de oudere-groep liet me ook inzien dat ik sneller mag aangeven als iets niet goed voelt. Ik heb nog de neiging om eerst mee te bewegen, maar dit soort situaties leren me juist dat ik sterker mag vertrouwen op mijn gevoel en daar ook naar mag handelen.

De oefening met de Roos van Leary was daarnaast een waardevolle reflectietool. Het liet me zien dat ik in een kleinere groep beter tot mijn recht kom, maar ook dat ik in grotere groepen sneller naar de achtergrond verdwijnt. Dit wil ik blijven aanpakken, door bewust mijn plek in te nemen en duidelijk mijn grenzen aan te geven.

Al met al was week 6 intensief, maar leerzaam. Het gaf me zowel persoonlijk als binnen de groepsdynamiek nieuwe inzichten die me helpen om verder te groeien richting mijn leerdoel.

Toen we deze week als groep uitspraken dat we ons met zijn vieren veiliger en rustiger voelden dan in de groep van acht, merkten we dat dit binnenkwam bij de andere vier. Zij gaven aan dat ze het jammer vonden en dat het hen raakte om te horen dat wij ons soms onveilig hadden gevoeld in de samenwerking. Ze wilden absoluut niet dat we dat zo ervaren hadden, wat ik oprecht waardeerde. Toch konden we er niet omheen dat er een dynamiek in de groep van acht was ontstaan waarin wij steeds meer in ondergedrag schoten, terwijl de andere helft in mijn beleving, vaker de leiding nam op een manier die autoritair overkwam.

Wat voor mij vooral duidelijk werd, is dat ik die vorm van leiderschap lastig vond. Het voelde alsof er weinig ruimte was voor nuance, overleg of kwetsbaarheid. Als ik iets wilde zeggen of ergens een andere mening over had, voelde het alsof ik er eerst goed over na moest denken of het ‘wel zou landen’ bij de rest. Dit heeft me onbewust veel energie gekost. In de groep van vier voelde ik die spanning totaal niet. We communiceren open, er is ruimte voor ieders mening en we vullen elkaar aan zonder dat iemand de boventoon voert. Juist die gelijkwaardigheid maakt dat ik me vrijer voel om mijn stem te laten horen en verantwoordelijkheid te nemen.

De splitsing zorgt ervoor dat we nu aan twee verschillende interventies gaan werken. Hoewel dit eerst misschien als een verlies voelde voor het grotere geheel, zie ik nu vooral de winst: twee kleine, goed functionerende groepen die met focus en toewijding hun eigen pad kunnen bewandelen. Voor mij persoonlijk is dit ook een belangrijke stap richting mijn leerdoel het innemen van mijn plek, mijn grenzen aangeven, en dat allemaal met behoud van mijn empathische houding.

Ik kijk met vertrouwen uit naar de komende weken waarin we onze interventie gaan vormgeven, juist omdat ik weet dat ik in deze kleine groep volledig tot mijn recht kom.

De officiële splitsing van de groep van acht naar twee groepen van vier heeft hier een grote rol in gespeeld. Doordat wij als groep aangaven dat we ons met zijn vieren veiliger en rustiger voelden, heb ik een duidelijk voorbeeld van hoe ik mijn grens heb aangegeven en mijn gevoel heb uitgesproken. Dit gesprek was spannend, maar ook noodzakelijk. Het feit dat ik dit durfde te benoemen, laat zien dat ik niet alleen in mijn hoofd bleef zitten met wat ik voelde, maar het ook deelde met de groep iets wat ik eerder nog lastig vond.

In de groep van vier voel ik nu de ruimte om mezelf te zijn, mijn mening te geven en verantwoordelijkheid te nemen. Ik hoef me niet voortdurend aan te passen aan de dominante stemmen, zoals ik eerder wel deed in de groep van acht. Hierdoor kan ik mijn empathische kant laten zien zónder mezelf weg te cijferen. Dat is precies wat ik met mijn leerdoel wilde bereiken.

Er zijn nog steeds momenten waarop ik terugval in oude patronen, vooral als er spanning ontstaat of wanneer ik buiten mijn comfortzone moet treden. Maar ik ben me daar nu veel bewuster van en weet beter wat ik nodig heb om hierin te groeien. De stap die we als team hebben gezet en die ik persoonlijk heb aangedurfd, voelt dan ook als een belangrijk keerpunt in mijn leerproces. Ik blijf de komende weken inzetten op zichtbaarheid, het benoemen van mijn grenzen, en het blijven combineren van empathie met een duidelijke stem in de groep.

Week 5 stond in het teken van verdieping in onze probleemanalyse en de voorbereiding op de presentatie die eraan zit te komen. We hebben als groep hard gewerkt aan het verwerken van de interviews en het scherp krijgen van de rode draad in onze bevindingen. Ik merkte dat de samenwerking deze week over het algemeen goed verliep, maar dat er soms nog onduidelijkheid was over wie welke taak oppakte. Dit heb ik ook benoemd in de groep, met oog op mijn leerdoel om mijn stem te laten horen en grenzen aan te geven.

Wat voor mij ook belangrijk was deze week, was het oefenen met zichtbaarheid in de groep. We hebben toegewerkt naar het presenteren van de probleemanalyse, en ik heb aangegeven dat ik hier graag een rol in wil nemen. Dit past bij mijn doel om proactiever te zijn. Hoewel ik het spannend vond, ben ik ook trots dat ik mezelf aanmeldde, juist omdat dit iets is wat ik eerder zou vermijden.

Daarnaast hebben we de bevindingen van de interviews besproken, waarbij ik de interviews met jongeren tussen de 20 en 30 jaar heb meegenomen. De verhalen raakten me, en ik vond het mooi dat we ruimte gaven aan elkaars perspectieven en ervaringen. Dit helpt me ook om mijn empathie in te zetten op een manier die constructief is in de samenwerking.

Terugkijkend op deze week zie ik dat ik steeds bewuster word van mijn rol in de groep, en dat ik actief probeer te oefenen met mijn leerdoel. De drempel om mijn plek in te nemen wordt lager, zeker nu we dichter naar de presentatie toe werken.