• Tulisan Pallava berasal dari India (Selatan) sekitar abad ke-4 hingga ke-9 masihi.

  
  

• Menurut Nik Safiah Karim (2010), beliau menyatakan bahawa tulisan Pallava tersebar ke Kepulauan Melayu disebabkan pengaruh penyebaran agama Hindu seperti di Srivijaya dan Palembang.

  
  

• Tulisan Pallava banyak menerima pengaruh daripada bahasa Sanskrit. Hal ini demikian kerana, bahasa Sanskrit pada ketika itu berfungsi sebagai bahasa pentadbiran dan bahasa ilmu.

  
  

• Penyebaran tulisan Pallava ini agak terhad kepada golongan tertentu sahaja kerana pada ketika itu, ia digunakan dalam urusan keagamaan sahaja dan tidak digunakan secara meluas kepada orang awam. Hal ini menyebabkan agak sukar untuk mengajar rakyat membaca dan menulis.

  
  

• Tulisan Pallava terbahagi kepada dua jenis iaitu tulisan Pallava Awal dan Pallava Kemudian.

• Perbezaan antara dua jenis tulisan ini ialah aksara yang digunakan semakin besar-besar, menegak dan bulat. Manakala, tulisan Pallava Kemudian pula aksaranya semakin kecil dan tidak begitu bulat tetapi mempunyai bentuk yang lebih kompleks dan rumit.

  
  

• Tulisan Pallava sukar untuk dibaca berbanding tulisan rumi kerana terdapat sistem simbol bagi gabungan huruf konsonan dan vokal.

• Tulisan Kawi atau aksara Jawa Kuno adalah turunan aksara Brahmi Pallava yang pernah digunakan di wilayah Asia Tenggara.

• Tulisan Kawi telah digunakan oleh orang Melayu sejak abad ke-8 hingga abad ke-16.

• Tulisan Kawi juga berasal dari bahasa Sanskrit yang membawa maksud penyajak atau penyair.

• Tulisan Kawi berkembang daripada tulisan Pallawa dari selatan India dan digunakan untuk menulis bahasa Sanskrit dan Jawa Kuno.

• Sistem tulisan Kawi diasaskan oleh orang Jawa dan telah diubah suai mengikut kesesuaian penggunaannya.

• Tulisan Kawi sukar dibaca hanya kerana orang Jawa menulis menggunakan bahasa Kawi.

• Aksara Kawi merupakan subskrip huruf yang digunakan dalam menulis huruf konsonan.

• Tulisan Kawi kebiasaannya ditulis pada kulit-kulit kayu, batu bersurat, daun-daun lontar, dan kepingan logam.

• Tulisan Jawi telah wujud sejak abad ke-13 masihi di Kepulauan Melayu.

• Perkembangan tulisan Jawi disebabkan pengaruh pedagang-pedagang Islam yang datang berdagang ke Kepulauan Melayu.

• Tulisan Jawi digunakan secara meluas di negeri-negeri Kesultanan Melaka, Johor, Brunei, Sulu, Acheh, dan Ternate seawal abad ke-15 untuk tujuan surat-menyurat diraja, titah raja, dan alat komunikasi perdagangan di pelabuhan Melaka.

• Perkembangan sistem Jawi dapat dilihat melalui:

  1. Tulisan Jawi digunakan secara meluas di negeri-negeri Kesultanan Melaka, Johor, Brunei, Sulu, Patani, Acheh dan Ternate seawal abad ke-15.

  2. Kedatangan Islam ke alam Melayu menyebabkan tulisan Jawi digunakan sebagai penyebar ilmu agama dan sebagai alat komunikasi masyarakat Islam. Tulisan Jawi tetap juga digunakan sehingga kini seperti bayaran bil yang turut berubah kepada tulisan rumi.

  3. Tulisan Jawi juga digunakan dalam sistem pendidikan Islam Arab/Parsi - Islam, bahasa Melayu telah digunakan dalam penulisan karya dan pengajaran di seluruh Kepulauan Melayu.

• Perkembangan sistem ejaan Jawi dapat dilihat melalui:

1. Peringkat pertama:

• Menggunakan tulisan dan sistem ejaan Arab sepenuhnya.

• Hilangkan tanda baris tetapi kekalkan ejaan dan huruf.

• Mewujudkan huruf-huruf saksi.

• Menggunakan huruf saksi pada suku kata pertama dan kedua.

2. Peringkat kedua:

• Berkembang kepada beberapa pedoman dan panduan yang dirangka oleh orang perseorangan atau pertubuhan:

  1. Hejaaan P.BmP.B. Diraja

  2. Ejaan Jawi Za'ba

  3. Sistem Ejaan Dian

  4. Pedoman Ejaan Jawi yang Disempurnakan

• Sistem Ejaan Za’ba merupakan sistem yang pertama dalam sistem ejaan rumi bahasa Melayu yang disusun oleh orang yang berbangsa Melayu pada tahun 1933.

• Sistem Ejaan Wilkinson yang digunakan sebelum ini mempunyai beberapa kelemahan menyebabkan sistem Ejaan Rumi Za’ba telah diperkenalkan untuk melicinkan lagi sistem ejaan Rumi dalam bahasa Melayu.

• Sistem ejaan ini juga telah diperkemaskan dalam jangka masa beberapa tahun dan termuat dalam beberapa buah buku pedoman terbitan Pejabat Karangan B.M. Stesen CTT, Pelita Bahasa Melayu Penggal I (1941), dan Daftar Ejaan Melayu (Jawi-Rumi) (1949).

  
  

Ciri-ciri sistem tulisan Za’ba:

• Sistem tulisan Za’ba tidak menggunakan teori dan latihan linguistik kerana sistem ejaan ini berdasarkan sebutan bunyi-bunyi bahasa Melayu sahaja.

• Tiada perbezaan ejaan mengikut dialek dan ejaan standard yang digunakan adalah berdasarkan Ejaan Baku dalam Bahasa Melayu.

• Penggunaan sistem ejaan ini menggunakan prinsip mengeja mengikut sebutan.

• Setiap perkataan yang dieja adalah dengan berdasarkan bunyi. Dalam sistem ejaan ini juga mempunyai tiga bunyi di­tong yang telah diistilahkan sebagai huruf “bunyi berkait” iaitu bunyi-bunyi <ai>, <au>, <oi>.

• Grafem dan tanda-tanda baru telah digunakan untuk mencerminkan bunyi.

• Contohnya, dalam rumi <ng>, <ny>, <ch>, <kh>, <sh>, <dha>, dan tanda-tanda bunyi seperti <'>, <'> adalah untuk melambangkan bunyi-bunyi yang, dilambangkan oleh huruf-huruf Jawi lain seperti ain dan hamzah.

  
  

Sistem Ejaan Jawi Za’ba:

• Pertama: adanya kekacauan dalam ejaan Jawi.

• Kedua: ada usaha hendak menghidupkan semula "ejaan lams yang telah atau beransur mati" oleh Wilkinson dan Winstedt serta setengah-setengah penolong Melayunya.

• Ketiga: kelemahan sistem ini adalah ia menggunakan banyak perkataan Arab dan menjadikan ia sukar difahami dalam kalangan pelajar dan kebanyakan rakyat biasa.

  
  

Tahap perkembangan ejaan Jawi:

• Tahap pertama: Ejaan Jawi yang menggunakan ejaan Arab sepenuhnya.

• Tahap kedua: Ejaan Jawi itu mengekalkan ejaan pada tahap pertama tetapi menanggalkan penggunaan tanda.

• Tahap ketiga: Ejaan Jawi cara Melayu yang menggunakan huruf saksi pada suku kata pertama.

• Tahap Keempat: Pengenalan huruf saksi pada suku kata kedua pula bila terdapat ejaan yang hanya menggunakan huruf saksi pada suku kata pertama itu mengelirukan kerana ejaan yang sama boleh mewakili dua perkataan.

• Kongres ini merupakan hasil daripada salah satu sidang di bawah Jawatankuasa Ejaan dan Bunyi Bahasa Melayu pada 16-21 September 1956.

• Sidang tersebut merangkum tiga kertas kerja mengenai ejaan dan bunyi bahasa Melayu.

  1. Mengusulkan enam belas ketetapan tentang ejaan bahasa Melayu.

  2. Dua ketetapan tentang bunyi bahasa.

  3. Satu ketetapan mengenai tulisan Jawi.

     
     

• Terdapat beberapa prinsip ejaan yang telah ditetapkan. Antaranya ialah:

  1. Ejaan ini menggunakan sistem fonologi bukan fonetik iaitu menandakan sebagai satu fonem dan bukan satu bunyi.

  2. Perbezaan telah ditetapkan semula dari segi keserasian vokal dalam suku kata awal dan suku kata akhir yang tertutup.

  3. Tanda sempang telah dilupuskan penggunaannya (yang menentang sama sekali dengan sistem Za’ba yang banyak menggunakan sempang) kecuali pada kes-kes yang tertentu.

  4. Pembaharuan dari segi perbezaan mengeja dalam beberapa perkataan yang tertentu disebabkan oleh ejaan Kongres menetapkannya agar perkataan yang dieja berdasarkan sebutannya yang asal.

  5. Perubahan dalam penggunaan kata-kata pertikel, iaitu kata gelaran si, kata depan di, ke dan penanda sama/satu se- dieja secara terpisah daripada perkataan yang mengikutinya tanpa penggunaan simbol sempang.

Penggunaan Abjad

1. Abjad: abjad yang digunakan dalam ejaan bahasa Melayu terdiri daripada huruf-huruf yang disenaraikan di bawah dan sebutan tiap-tiap huruf disertakan di sebelahnya.

2. Huruf Vokal: huruf vokal dalam ejaan bahasa Melayu terdiri daripada a, e, i, o, dan u . Terdapat dua versi huruf e iaitu e pepet dan e taling.

3. Huruf Diftong: dalam bahasa Melayu, diftong dilambangkan dengan gabungan dua huruf vokal (ai, au, dan oi) yang dilafazkan sebagai bunyi geluncuran.

4. Gabungan huruf konsonan: dalam bahasa Melayu, terdapat lima gabungan huruf konsonan, iaitu gh, kh, ng, ny, dan sy yang tiap-tiap satu gabungan itu melambangkan satu bunyi konsonan.

   
   

• Penulisan Huruf

1. Huruf besar

2. Huruf kecil

   
   

• Penulisan Kata

1. Tanda noktah

2. Tanda koma

3. Tanda koma bertitik (;)

4. Tanda noktah bertindih (:)

5. Tanda sempang (-)

6. Tanda pisah (–)

7. Tanda elipsis (...)

8. Tanda tanya (?)

9. Tanda seru (!)

10. Tanda kurung biasa ( )

11. Tanda kurung siku [ ]

12. Tanda petik tunggal (‘…’)

• Penulisan Unsur Serapan

  • Bahasa Melayu menyerap unsur daripada pelbagai bahasa lain, sama ada daripada bahasa daerah mahupun bahasa asing.

  • Contohnya, bahasa Sanskrit, Tamil, Cina, Arab, Portugis, Belanda, dan Inggeris.

• Pejabat Karang Mengarang merupakan sebuah badan penterjemahan yang ditubuhkan pada tahun 1923 di Maktab Perguruan Sultan Idris, Tanjung Malim.

• Pejabat ini ditubuhkan oleh hasil cadangan Zainal Abidin bin Ahmad serta D. T. Dussek.

• Pejabat ini telah menimbulkan minat dalam tapisan penguasaan isi karangan guru serta pelatih di MPSI.

  
  

• Tujuan penubuhan Pejabat Karang Mengarang

1. Menghasilkan penerbitan ilmiah dalam bahasa Melayu dan bahasa Inggeris serta memperbanyakkan bahan rujukan kepada semua golongan masyarakat.

   
   

2. Membuka peluang kepada warga akademik untuk menyebar ilmu dan kepakaran yang mereka ada dalam bidang masing-masing untuk meningkatkan budaya penulisan dalam kalangan masyarakat di universiti.

   
   

3. Menganjurkan bengkel-bengkel penulisan serta kursus penterjemahan kepada masyarakat .

   
   

4. Menerbitkan hasil penyelidikan warga akademik dalam bentuk buku, jurnal dan sebagainya.

• Pakatan Belajar-Mengajar Pengetahuan Bahasa merupakan sebuah badan pembinaan dan pengembangan bahasa Melayu sebelum merdeka.

  
  

• Pakatan ini ditubuhkan pada tahun 1888 di Johor Bahru.

  
  

• Pada awal penubuhannya, Pakatan Belajar-Mengajar Pengetahuan Bahasa (PBmPB) tidak begitu lancar disebabkan kekurangan ahli.

  
  

• Sultan Johor telah menganugerahkan gelaran "Diraja" kepada pakatan ini pada 14 April 1935 dan ditukarkan nama kepada Pakatan Bahasa Melayu Persuratan Buku Diraja Johor tetapi masih dikenali sebagai PBmPB.

  
  

• Antara peranan Pakatan Belajar-Mengajar Pengetahuan Bahasa ialah:

1. Mengkaji dan mempelajari bahasa Melayu agar pengetahuan bahasa Melayu dapat disebarkan kepada masyarakat secara meluas.

2. Memperjuangkan kedaulatan bahasa Melayu.

3. Mengadakan perpustakaan.

4. Mempermodenkan bahasa Melayu.

5. Memelihara tulisan Jawi.

6. Memperingkaskan ejaan dan perkataan bahasa Melayu.

• Angkatan Sasterawan 50 juga dikenali sebagai ASAS 50

• Ditubuhkan pada 6 Ogos 1950 di Singapura.

  
  

• Sistem Ejaan ASAS 50:

1. Vokal berkembar : ai, au, oi, menjadi ay, aw, oy

2. ch-c, contoh cawan, cantik, kacang

3. konsonan: ng dan ny dalam tulisan fonetik. Contohnya, parang, nyonya, nona.

4. f, v, q, x, z digantikan dengan menggambarkan fonem-fonem asing.

   
   

• Antara peranan ASAS 50 ialah:

1. Memperluas dan mempertingkatkan martabat kesusasteraan dalam bahasa Melayu.

2. Melindungi hak ahli anggota dan pengarang.

3. Melakukan pembaharuan dalam sastera tanpa menghilangkan yang lama.

4. Memperkenalkan bidang karangan sastera seperti cerita, lakonan, rencana, pengetahuan, buku, peradaban melayu dan kebudayaan.

1. Laporan Barnes (1950)

• Laporan Barnes ditentang hebat oleh kaum Cina dan India.

• Laporan ini disediakan oleh L. J. Barnes yang menjawat jawatan sebagai pengarah latihan sosial di University Oxford.

• Tujuannya untuk menyisat kedudukan dan memperbaiki pendidikan orang Melayu.

• Laporan ini juga mencadangkan penubuhan sekolah kebangsaan yang menggunakan bahasa Melayu atau bahasa Inggeris sebagai bahasa penghantar.

  
  

2. Laporan Fenn-Wu (1951)

• Laporan Fenn-Wu dibuat untuk mengkaji dan menilai semula kewajaran Laporan Barnes 1950.

• Laporan ini dibuat untuk menunjukkan rasa tidak puas hati masyarakat Cina terhadap Laporan Barnes 1950.

• Masyarakat Cina pada ketika itu beranggapan bahawa Laporan Barnes (1950) bertujuan untuk menghapuskan bahasa Cina dan kebudayaan Cina.

• Laporan ini mencadangkan agar usaha untuk merapatkan jurang perbezaan dilakukan dengan menggantikan sistem persekolahan yang berasaskan kaum kepada pendidikan kebangsaan.

• Bahasa Melayu dan bahasa Inggeris digunakan sebagai bahasa penghantar manakala bahasa lain sebagai pilihan.

  
  

3. Ordinan Pelajaran (1952)

• Ordinan Pelajaran 1952 juga dikenali sebagai Penyata Pelajaran 1952.

• Ordinan Pelajaran 1952 merupakan laporan sebuah Jawatankuasa yang telah ditubuhkan oleh kerajaan British di Tanah Melayu untuk mengkaji Laporan Barnes (1950) dan Laporan Fenn-Wu (1951).

• Pada 21 November 1962, Ordinan Pelajaran 1952 telah diluluskan oleh majlis perundangan dengan sebulat suara.

  
  

4. Laporan Razak (1956)

• Mengesyorkan beberapa perubahan dalam sistem pendidikan dan laporan ini dikenali sebagai salah satu Laporan yang membentuk bersekutu Tanah Melayu.

  
  

• Matlamat laporan ini adalah untuk membentuk semula sistem pendidikan di Malaya,.

  
  

• Laporan Razak ini merupakan tolak ansur di antara Laporan Barnes (majoritinya digemari oleh orang melayu) dengan Laporan Fenn-Wu (majoritinya digemari oleh orang Cina dan India).

  
  

• Perkara penting yang dicadangkan adalah untuk menubuhkan dua jenis sekolah iaitu Sekolah Rendah Kebangsaan (SRK) dan Sekolah Rendah Jenis Kebangsaan (SRJK) serta menggunakan bahasa Melayu sebagai bahasa penghantar bagi SRK.

  
  

• Mencadangkan satu sistem pendidikan menengah dengan bahasa Melayu sebagai bahasa penghantar.

1. Dewan Bahasa dan Pustaka

• Dewan Bahasa dan Pustaka ditubuhkan sebagai sebuah jabatan di bawah Kementerian Pelajaran pada 22 Jun 1956 di Johor Bahru.

• Kini DBP beroperasi di bangunan baharu, iaitu Menara DBP. Bangunan yang mula dibina pada tahun 1962 ini dan siap pada tahun 1965. Bangunan lama DBP kini dikenali sebagai Wisma DBP.

  
  

• Antara peranan Dewan Bahasa dan Pustaka ialah:

1. Membina dan memperkaya bahasa kebangsaan dalam semua bidang termasuk sains dan teknologi.

2. Mempertingkat bakat sastera dalam bahasa kebangsaan.

3. Mencetak atau menerbit atau membantu menerbitkan buku, majalah, risalah dan hasil persuratan dalam bahasa kebangsaan dan bahasa-bahasa lain.

4. Membakukan ejaan dan sebutan, dan membentuk istilah dalam bahasa kebangsaan.

5. Menggalakkan penggunaan bahasa kebangsaan yang betul.

6. Menggalakkan penggunaan bahasa kebangsaan supaya digunakan secara meluas bagi segala maksud mengikut undang-undang yang sedang berkuat kuasa.

2. Kerjasama Serantau dan Pengantarabangsaan

• Menubuhkan pusat pengajian Melayu pertama di Leiden, Belanda pada tahun 1876 dan sehingga kini pusat itu diiktiraf sebagai pusat utama bagi kajian budaya Melayu di peringkat antarabangsa.

• Malaysia menubuhkan Kursi Pengajian Melayu dengan menempatkan individu bertaraf profesor di Universiti Leiden dengan harapan mampu mempertingkatkan kajian sastera Melayu di Eropah serta memperkembangkan budaya Malaysia dan dunia Melayu.

• Kursi Pengajian Melayu juga ditubuhkan di Universiti Victoria, Wellington, New Zealand pada tahun 1995 dan di Universiti Pengajian Asing Beijing (BFSU), China.

• Antara usaha mengantarabangsakan bahasa Melayu melalui kerjasama negara ialah :

  1. Mewujudkan forum- forum kerjasama seperti Majlis Bahasa Brunei Darussalam-Indonesia-malaysia (MABBIM), Majlis Sastera Asia Tenggara (MASTERA), Majlis Antarabangsa Bahasa Melayu (MABM) dan Forum Kerjasama Penerbitan Serantau (FOKEPS).

  2. Usaha memperkenalkan kesusasteraan melayu ke peringkat antarabangsa disokong oleh pelbagai institusi seperti Dewan Bahasa Dan Pustaka (DBP) Malaysia dan Brunei, Pusat Bahasa Indonesia melalui seminar, penerbitan, dialog, persidangan penulis, pengucapan puisi dan program sastera di luar negara.

1. Pengajaran dan Pembelajaran Bahasa Melayu
   • Menurut Long et al. (2002) membuat kajian dan telah mendapati bahawa beberapa kekangan yang ditemui dalam proses pengajaran dan pembelajaran.

   
   • Antara cabarannya ialah:
    1. Tidak semua guru yang mengajar Bahasa Melayu mendapat latihan khusus dalam bidang bahasa. Hal ini akan menjejaskan kualiti pengajaran dan hasil pembelajaran murid.

   
    2. Kemahiran lisan, bacaan & menulis diajar secara terpisah dan bukan secara penggabung jalinan atau penyerapan.

   
    3. Pengetahuan asas murid yang berbeza-beza.

   
    4. Jumlah masa pengajaran di SK, SJKC dan SJKT yang berbeza.

   
    5. Murid-murid bersikap negatif terhadap mata pelajaran bahasa Melayu berbanding bahasa Inggeris.

   
    6. Guru bergantung dengan penggunaan buku teks.

   
   

Masa Depan Bahasa Melayu dalam Pendidikan

1. Memperkasakan kurikulum bahasa Melayu
   • Memperkasakan kurikulum bahasa Melayu standard di semua jenis sekolah dan aliran.

   
   • Menambahbaik dan menyemak kurikulum bahasa Melayu sekolah rendah dan sekolah menengah dari semasa ke semasa.

   
   • Memperkukuh kemahiran lisan bahasa Melayu di peringkat prasekolah, sekolah rendah serta sekolah menengah.

   
   • Memantapkan Program Linus Bahasa Melayu.

   
   • Menambahbaik dari aspek seni bahasa dalam Kurikulum Bahasa Melayu Sekolah Rendah dan Sekolah Menengah.

   
   

2. Memperkasakan Pentaksiran Bahasa Melayu
   • Sistem pentaksiran yang bersifat holistik dan seimbang iaitu menilai dari segi kognitif, efektif dan psikomotor. Pentaksiran sumatif dilaksanakan pada akhir topik pembelajaran, penggal atau tahun.

   
   • Memperkasakan Ujian Lisan bahasa Melayu sekolah rendah dan sekolah menengah.

   
   • Melaksanakan Komponen Lisan Komunikatif di Tingkatan Lima.

3. Meningkatkan Keterampilan Berbahasa Guru Bahasa Melayu

• Menambahbaik kaedah pemilihan calon guru bahasa Melayu.

• Melaksanakan latihan dalam perkhidmatan berdasarkan Garis Panduan Program Pembangunan Profesionalisme Berterusan Guru bahasa Melayu.

• Menjadikan kepujian Kesusasteraan Melayu Komunikatif Sijil Pelajaran Malaysia sebagai syarat wajib untuk menjadi seorang guru bahasa Melayu.

• Perpaduan agak sukar untuk dicapai kerana negara Malaysia mempunyai masyarakat yang terdiri daripada pelbagai kaum, budaya serta kepercayaan.

• Pengaruh penjajahan British sebelum merdeka dapat dikaitkan dengan kurangnya keyakinan terhadap bahasa kebangsaan.

• Kemahiran berbahasa seseorang individu menyebabkan bahasa Melayu sukar untuk dimartabatkan.

• Sikap dan tindakan yang kurang tegas oleh pihak kerajaan dan pemimpin menyebabkan kesukaran untuk memperluaskan penggunaan bahasa kebangsaan.

  • Sebagai contoh, pegawai-pegawai kerajaan enggan menggunakan bahasa kebangsaan dalam urusan surat-menyurat dengan alasan tiada kerani yang berbangsa Melayu.

• Kekurangan istilah dalam pelbagai dan istilah yang sering kali berubah merupakan masalah yang selalu dibangkitkan.

  
  

Masa Depan Bahasa Melayu dalam Pentadbiran Kerajaan

• Kerajaan telah mengeluarkan :

  1. Surat Pekeliling Am Bilangan 1 (2006)

  2. Surat Pekeliling Perkhidmatan Bilangan 9 (2011)

• Kedua-dua Surat Pekeliling ini berkaitan Panduan Pengguna Bahasa Kebangsaan dalam Perkhidmatan Awam.

  
  

Urusan Rasmi dalam Negara

• Bahasa kebangsaan (bahasa Melayu) mesti digunakan dalam surat rasmi oleh agensi kerajaan.

• Bahasa Kebangsaan mesti digunakan untuk semua perjanjian dalam negara oleh agensi kerajaan.

• Bahasa kebangsaan digunakan untuk urusan surat-menyurat, minit mesyuarat, dan nota pembentangan.

  
  

Urusan Rasmi Antarabangsa

• Penggunaan bahasa kebangsaan berserta dengan lampiran dalam bahasa Inggeris digalakkan untuk urusan surat rasmi antarabangsa oleh agensi kerajaan kepada pihak luar.

• Dokumen dalam bahasa Inggeris dan terjemahan dalam bahasa Melayu bertujuan untuk merekod dan membuat semakan.

• Bahasa kebangsaan atau bahasa Inggeris boleh digunakan untuk urusan surat-menyurat, minit mesyuarat, dan nota pembentangan.

• Penggunaan bahasa kebangsaan dan bahasa lain yang boleh difahami pelanggan di perkhidmatan kaunter.

• Penggunaan bahasa kebangsaan untuk maklum balas aduan di akhbar atau isu media sosial.

• Penggunaan bahasa kebangsaan dalam pengiklanan.

  
  

Bahasa Melayu dalam dasar-dasar kerajaan :

1. Gagasan 1 Malaysia

2. Program Transformasi Kerajaan

3. Dasar Model Ekonomi Baru

4. Plan Pembangunan Pendidikan Malaysia

5. MBMMBI

Bahasa Melayu telah banyak mengalami perubahan. Hal ini demikian kerana, sejarah bahasa Melayu telah mengalami perubahan dari zaman ke zaman. Bahasa Melayu telah melalui pelbagai proses perkembangan dan perubahan. Bahasa Melayu telah menjadi Lingua Franca sejak dahulu lagi dan menjadi bahasa perantaraan dalam urusan perdagangan, pelayaran dan juga pemerintahan. Pada masa kini, bahasa Melayu telah menjadi bahasa kebangsaan dan bahasa rasmi di Malaysia. Walaupun begitu, terdapat pelbagai cabaran dan halangan dalam usaha untuk memartabatkan bahasa Melayu. Antaranya termasuklah penggunaan bahasa rojak, sikap masyarakat yang tidak yakin akan keupayaan bahasa Melayu dan dominasi bahasa Inggeris. Oleh itu, pelbagai usaha perlu dilakukan bagi mengatasi segala cabaran dan halangan ini demi memastikan bahasa Melayu terus kekal sebagai bahasa utama negara Malaysia.

Asmah H. Omar. (2014). Zarah-Zarah Ilmiah Dan Arah Bahasa. Dewan Bahasa dan Pustaka.

Hashim Musa. (2009). Sistem Ejaan Rumi Bahasa Melayu. Dewan Bahasa dan Pustaka.

Hashim Musa. (2006). Sistem Bunyi Dalam Bahasa Melayu. Dewan Bahasa dan Pustaka.

Kamus Dewan. (2007). Kamus Bahasa Melayu Abad Ke-21. Dewan Bahasa dan Pustaka.

Nik Safiah Karim. (2008). Tatabahasa Dewan Edisi Ketiga. Kuala Lumpur : Dewan Bahasa dan Pustaka.

Rokiah Talib, Roselina Md. Ali, Zulkarnain Hj. Abdul Rahman. (2012) Bahasa Melayu TSTPM Semester 1. Mutiara Sains Sdn. Bhd. Resource.

• Kerancuan bahasa adalah penggunaan bahasa yang tidak mengikut peraturan sama ada dari segi sintaksis, morfologi, kosa kata, maksud, dan lain-lain.

• Oleh sebab itu, bahasa rancu dapat ditafsirkan sebagai bahasa Melayu yang bercampur-aduk dengan penggunaan bahasa lain seperti bahasa Inggeris.

• Antara cabarannya ialah :

1. Perkembangan dan ledakan era digital mengakibatkan kebanyakan medium bahasa bercampur aduk dan didominasi oleh bahasa Inggeris.

2. Penggunaan kata singkatan berleluasa menjadikan bahasa Melayu sebagai bahasa yang rancu.

3. Guru yang menggunakan dialek daerah sebagai bahasa pengantar dalam pengajaran dan pembelajaran di sekolah.

• Menurut Amat Moain et al., (2010) menyatakan bahawa percampuran kod merujuk kepada percampuran bahasa dalam sesuatu komunikasi atau topik yang sama.

• Percampuran kod dalam budaya Malaysia dikenali sebagai bahasa rojak.

• Antara cabarannya ialah :

1. Penerimaan bahasa dan percampuran kod secara beransur-ansur oleh generasi kedua sehingga akhirnya tidak menggunakan bahasa ibunda mereka.

2. Berlaku campuran bahasa dan bahasa kreol.

3. Bahasa pijin memperlihatkan unsur kedua-dua bahasa bagi memudahkan komunikasi harian seperti bahasa bajau, manis tidong, boleh digunakan antara masyarakat berlainan bahasa.

4. Bahasa kreol ialah bahasa pijin yang menjadi bahasa ibunda atau bahasa pertama masyarakat penuturnya akibat pertembungan dua bahasa.

   
   

• Kesannya ialah :

1. Menyebabkan kekeliruan bahasa

2. Percampuran kod berlaku tanpa sedar atau spontan.

• Menurut kamus dewan edisi keempat, slanga adalah kata-kata yang tidak tergolong dalam bahasa baku.

• Selalu digunakan oleh remaja atau golongan sosial tertentu.

• Antara cabarannya ialah :

1. Penggunaan bahasa slanga di kalangan remaja tercetus disebabkan oleh pengaruh teman dan rakan sebaya.

   • Contohnya, mereka menggunakan bahasa slanga dalam perbualan harian untuk mengeratkan hubungan persahabatan mereka.

2. Bahasa slanga turut digunakan dikalangan artis iaitu sebagai usaha untuk menunjukkan identiti kumpulan atau aliran muzik yang dibawa mereka.

3. Bahasa slanga turut digunakan oleh penjenayah atau kumpulan yang menjalankan kegiatan negatif.

   • Bertujuan untuk mengelakkan identiti mereka dikenal pasti oleh pihak berkuasa.