Evvel zaman içinde kalbur saman içinde, develer tellal iken ,pireler berber iken Kaf Dağı'nın eteğinde küçük şirin bir köy varmış. Yetmiş haneli bu köyün ismi Umut Köyü imiş.Köyde herkes geçimini çiftçilik ve hayvancılıkla sağlarmış.Soğuk bir kış günü ne olduysa olmuş o gece köyün sevilen ailelerinden Rüstemler lakaplı Hüseyin'in evi onlar uyurken yanmış. Alevleri gören köylüler su dolu kovalarla yangını söndürmeye çalışırken alt kattaki odadan evin çocukları olan Yusuf ve Nur kapıyı kırarak kurtulmuşlar. Üst katta çıkan yangın söndürüldükten sonra Yusuf ve Nur'un uykuda dumandan zehirlenerek vefat eden anne ve babası da evden çıkartılmıştı. Onları seven köy halkı ve çocukları hıçkırıklarla ağıtlar yakarak ağlamaya başlamışlar, çaresizlik içinde kalmışlardı. Rüstemlerden Yusuf henüz onbeşine yeni basmış, esmer, siyah saçlı, yuvarlak yüzlü, siyah gözlü, babası gibi ince uzun bir delikanlıymış. Kardeşi Nur ise Yusuf'tan dört yaş ufakmış. Annesi gibi beyaz tenli, ince yüzlü, açık kahverengi saçlı ve yeşil gözlüymüş. Her iki kardeş de anne ve babaları gibi köyde sevilen çocukmış ve her ikisi de kasabada okuyorlarmış. Nur ile ağabeyi Yusuf'un köyde onlara bakacak hiç bir akrabası da yokmuş, olan akrabaları ise uzak illerde oturuyorlarmış. Köy muhtarı Halit de köy halkının sevdiği göbekli muhtar dediği saçları olmadığı için de kel diye sevdikleri biriymiş. Yusuf ile Nur'un anne ve babalarının cenazelerinden sonra köyün ileri gelenlerini köy odasında toplamış. 
-Arkadaşlar biliyorum hepimiz üzgünüz ama elden bir şey gelmiyor sevdiğimiz arkadaşımız Hüseyin ve eşi Pınar iki yetim bırakarak aramızdan ayrıldı. Şimdi arkadaşlar elimizi taşın altına koyma vakti bu yetimler bizim de çocuklarımız sayılır. Biliyorsunuz bu çocukların kimseleri yok, olan akrabaları da çok uzaktalar. Evleri de yok dışarıda kar var ve hava çok soğuk. İlk önce yanan evi tekrardan onaracağız. Bu sırada Yusuf ile Nur bizim evde kalacaklar,bizden okullarına gidip gelecekler. 
Çoğu kişi Halit muhtarın konuşmasından çok etkilenmişti fakat birkaç kişi itiraz etmiş; 
- Muhtarım niye yardım edelim ? Bu çocukların akrabaları var. Onlar gelsin baksın, ne yapılacaksa yapsınlar.
 Bu sözün üzerine Muhtar çok şaşırmış.
 -Biliyorsunuz ki akrabaları olsa da bu çocukları bu yaşa kadar hiç görmediler. Çocuklar da onları tanımaz. Yangın olayını biliyorlar ama bir kere bile aramadılar,sormadılar. Çocuklar üstümüze kalacak diye korktular. O yüzden komşuluk görevimizi yapmak zorundayız.
Bu konuşmadan sonra muhtara hak vermişler ve yardım etmeye karar vermişler herkes evin yapımına destek için söz vermiş. Ertesi gün eline keser ile testeresini ve evin altında malzeme bulunan malzemelerle,bulunmayanlar da aldıkları tahtalarla Rüstemlerin evin önünde toplanmışlar. Kadını erkeği bir olup evi boşaltıp temizledikten sonra yanan tahtaların yerine yenileri çıkılmış, kiremitler yeniden döşenmiş. Bir yandan da köyün kadınları yandığı için kararan duvarları boyamışlar bu tadilat işi köylünün bir haftasını almış ama sonuçta el birliği ile alınan getirilen eşyalar ile ev eskisinden daha güzel bir hale gelmiş. Nur ve abisi Yusuf ise bu olaydan çok etkilenmeye başlamışlar. Tüm köy halkı el birliğiyle onlara yardım ederken uzak illerde bulunan akrabaları ne arıyor ne de sahipleniyorlarmış. Yusuf kardeşi Nur'u okul dönüşü karşısına alıp; 
-Nur, kardeşim köyde komşularımızın sayesinde yanan evimiz yeniden yapıldı.Orada unutamayacağımız hatıralarımız var.Büyük ihtimalle yarın da evimizde, hatıralarımızla dolu odalarımızda kalacağız .Muhtar Halit amca ile konuşup teşekkür edeceğim ve yaptıkları bu iyiliklere karşılık okulun olmadığı günlerde köylünün hayvanlarına çobanlık yapacağımı söyleyeceğim. 
Kardeşi Nur da abisinin bu konuda desteklemişti. Evleri yandığından beri kaldıkları muhtarın evine gelmişler ve kendilerine verilen odada üstlerini değiştirdikten sonra oturma odasına geçmişlerdi. Gıcırtı ile açılan kapıdan muhtar amcaları eve girmişti. Çocuklarla oturup onların ihtiyacı olan moral dolu kelimelerle acılarını biraz olsun hafifletmeye çalışıyordu. Muhtar'ın eşi Pınar Hanım sofrayı hazırlarken Nur da yardım ediyor, sofraya tabakları, çatal kaşıkları taşıyordu. Yemek yendikten sonra Halit muhtar çocuklara müjde vermek istiyordu. Tadilat yapılırken bile gitmedikleri evlerini gösterecekti.
 -Yusuf, Nur hadi çocuklar ! Gelin bakalım birazdan yeniden yaptığımız evinize gideceğiz. Orası sizin eviniz, artık orada kalıp hanenizin dumanını siz tüttüreceksiniz, siz yaşatacaksınız. Biz göz kulak olmaya devam edeceğiz.
 Yusuf muhtar amcasını dinledikten sonra lafını keserek; 
-Halit amca köy olarak bize çok yardımcı oldunuz. Bize evinize açtınız, okul harçlığımızı verdiniz, evimizi yeniden yaptınız. Size çok teşekkür ederim ama benim de sizden bir ricam var. Ben her işi yapabilecek yaştayım ve bundan sonra okul olmadığı günlerde köyün hayvanlarına bakmak istiyorum, tarlada çalışıp evimizin ihtiyacını karşılamak ve kardeşime bakmak istiyorum. hazıra alışmak, sizi zora sokmak istemiyorum. Halit muhtar Yusuf'un bu konuşmasından ve teklifinden çok etkilenmiş,hak vermişti. Bunu köylüyle de konuştu. Yusuf okul olmadığı günler çobanlık yapıyor, kendine verilen maaşla evin geçimini sağlıyor ve ayaklarının üzerinde durmaya çalışıyordu.