Czym jest edukacja włączająca?
Oznacza zniesienie wszelkich barier:mentalnych,psychologicznych,edukacyjnych,technicznych,organizacyjnycharchitektonicznych, które uniemożliwiają bądź utrudniają dzieciom ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi funkcjonowanie w przedszkolu czy szkole.

„Nie ma kaleki, jest człowiek”
Maria Grzegorzewska-twórczyni pedagogiki specjalnej w Polsce, której głównym hasłem było: „Nie ma kaleki, jest człowiek” M. Grzegorzewska walczyła o pełne prawa dla ludzi niepełnosprawnych. ”Każdy człowiek ma prawo do miejsca w społeczeństwie i do osobistego szczęścia”

M. Grzegorzewska
Stephen William Hawking – brytyjski astrofizyk, kosmolog, fizyk teoretyk. Hawking cierpi na stwardnienie zanikowe boczne, którego postęp spowodował paraliż większości ciała. Tenisistka stołowa Natalia Partyka. Pomimo braku prawej dłoni rywalizuje jak równy z równym ze zdrowymi sportowcami.

Na czym polega włączanie dzieci/uczniów?
- na przyjmowaniu wszystkich uczniów niepełnosprawnych do klas ogólnodostępnych

- na umożliwieniu wszystkim uczniom naturalnych relacji niepełnosprawnych z pełnosprawnymi rówieśnikami na dawaniu im pomocy i wsparcia przez rówieśników, nauczycieli, specjalistów

- na zapewnieniu wszystkim dzieciom niepełnosprawnym poczucia przynależności do zbiorowości szkolnej oraz umożliwieniu przeżycia sukcesu.

Edukacja włączająca dotyczy nauczania skupionego na dziecku a nie na programie.

2. Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych z dnia 13 grudnia 2006 r. (Dz.U., poz. 1169)

3. Deklaracja z Salamanki oraz wytyczne dla działań w zakresie specjalnych potrzeb edukacyjnych przyjęte przez światową konferencję dotyczącą specjalnych potrzeb edukacyjnych: dostęp i jakość, Salamanka, Hiszpania 7-10 czerwca 1994 r., UNESCO 1994

4. Konwencja o prawach dziecka przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z dnia 23 grudnia 1991 r.)

5. Ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe.

Andrzej Góralski 

Pewnego dnia mały motyl zaczął wykluwać się z kokonu. Człowiek usiadł i przyglądał się, jak motyl przeciska swoje ciałko przez malutki otwór. Wtedy motyl się zatrzymał — jakby zaszedł tak daleko jak mógł i dalej już nie miał sił.

Człowiek więc postanowił mu pomóc: wziął nożyczki i rozciął kokon. Motyl wydostał się z niego bez problemu, miał jednak wątłe ciałko i bardzo pomarszczone skrzydła. Człowiek dalej go obserwował, spodziewając się, że skrzydła motyla zaczną stopniowo grubieć, powiększać się, dzięki czemu motyl będzie mógł odlecieć i zacząć żyć.

Tak się jednak nie stało. Motyl spędził resztę życia, czołgając się po ziemi z mizernym ciałem i pomarszczonymi skrzydełkami. Do końca życia nie był w stanie latać.

Człowiek w całej swej życzliwości i dobroci nie wiedział, że walka motyla z kokonem była bodźcem dla jego skrzydeł, że motyl jest w stanie latać tylko wtedy, gdy pokona opór kokonu.

Źródło: autor bajki nieznany