-  ( Sophie) Andere wereld:  In de queeste worden er verschillenden koninrijken voorgesteld die zich in een  Indo-Europese context bevinden. De roman van Walewein (Arthurromans) neemt zijn stof in de Keltiese legenden die vaak van een folkloristiese herkomst hebben. Het wordt ook gezegd dat dit verhaal van Walewein "de primitieftekst is van een Indies verhaal uit de Kathā-saritsāgara^{" (}Boek VII, hoofdstuk 42; vertaald door Tawney, I, p. 384 sqq.) Uit deze mythe die uit India komt, wordt het beeld van het toverzwaard hergebruikt. Er is een duidelijke contrast te zien tussen de binnen- en buitenland sfeer. De andere wereld worden als geweldige wereld gepresenteerd terwijl het hof van Arur als ruw beschouwd wordt. Bv: Keye die grapjes maakte ten opzichte van Walewein als hij op weg ging, hij was als 'simpele ziel' beschouwd. Eerste ontdenkt hij de burcht van koning Wonder, dan de deze van koning Amoraen en uitendelijk deze van koning Assentijn. Walewein werd authentiek als gast bij koning Wonder ontvangt. Bij Amoraen: "In het huis zit een jonkvrouw, die in gouden bekers...".  Later in zijn toch wordt Walewein attent ontvangen door koning Amoraen: de gastvrijheid speelt een belangrijk rol in deze periode. Nochtans wordt de burcht van Assentijn als een gevangenis beschouwd omdat hij niet welkom in het kasteel is. Dit kasteel vindt plaats in een genoemde wereld  "Endi", de burcht van koning Assentijn.  Hij leidt dus zijn tocht in omgevingen die verschillend zijn van zijn 'hof': niet meer ruw en schrikwekkend maar vooral aagenaamer. Universa die niet tot de gewone bevolking behoren omdat ze wonderen bezitten: een rijkdom, luxe die deel uitmaken van de hoofse cultuur, ook finesse (dappers maar die manieren hebben). 

- Walewein (Eliza) : Hij wordt beschouwd als de beste ridder van het hof van koning Arthur omdat hij als enige ridder de moed heeft om op zoek te gaan naar het schaakbord. Vervolgens gaat hij op zoek naar het zwaard met de twee ringen en uiteindelijk naar de schone Ysabele in het verre Endi.


- Verbanden met God: (Eliza) : Er zijn ook "bovenmenselijke dimensies" , de gebeurtenissen spelen zich af tijdens een periode van kruitochten. Dit leidt tot een ideaal en moreel karakter. In het hof van koning Assentijn wordt een soort paradijs gepresenteerd: olijfbomen, en fontein. De figuur van Ysabele is een goede weergave van wat we denken dat het buiteland is vanuit een Keltisch uitzichtpunt. Zo denken we aan een "mooie vrouw, een gevangenis, wondertuin met heerlijke, vreemde vruchten, een levensboom en een levensbron". 

- Helpers (Eliza) : In zijn zoektochten en triomfen kreeg Walewein ook waardevolle hulp, met name van Gringalette, de geest van de Rode Ridder en van vos Roges die hem uitnemende diensten hebben bewezen. Deze drie wezens komen vrij regelmatig voor in de sprookjesliteratuur. Enkele voorbeelden van de verleende steun:

-        Gringalet is het ros van Walewein (zijn paard) dat een grote, wijdverspreide en verdiende reputatie geniet. In de Walewein roman hielp hij de edele ridder de jonge draken te verslaan.

-        De Rode Ridder bevrijdde Walewein uit de kerker van de burcht van koning Assentijn, waar hij een zekere dood zou hebben ondergaan.

-        De vos Roges is half vos en half mens. Met gebruikmaking van zijn sluwheid hielp hij Walewein de burcht van koning Assentijn binnen te sluipen.

- Taal (Célia): Uit verschillende culturen vinden we talloze beschrijvingen van de Andere Wereld. In De roman van Walewein stelt de tekst een bepaalde geestelijke ontwikkeling voor en het gaat niet alleen over het avontuur van een moedige ridder. Een schaakspel was een duur voorwerp dat vaak met goud versierd en van ivoor gemaakt was. Dat spel was namelijk voor de adel bestemd. Bovendien had de adel een belangrijke positie in de samenleving en de adelijke mensen onderscheidden zich van de overige bevolking door hun toenemende rijkdom en hun uiterlijke beschaving. Het was ook de adel die in het algemeen innerlijke kracht evenals zedelijke en geestelijke ontwikkeling in verhalen voorstelden.

- Structuur (Célia -Eliza) : De roman van Walewein heeft een eigenaardige structuur waarin elk klein detail een betekenisvolle functie heeft. 

-(Noëline) mislukking hoofse cultuur
Hij weigert Gawein’s voorstel: als hij had het aanvaard, hij zou al ridder geworden.

De zwarte ridder verslaan is geen ridderlijke opdracht maar een dwaze uitdaging. Ferguut wil wraak op Keye nemen en zichzelf bewijzen. Een ridder zijn is niet beperkt tot krijgshaftige vaardigheden.

Ferguut zendt alle de overwonnen tot Artur’s hof. Het is meer door boerse overmoed, om te zeggen: ‘Ik ben een goede ridder, kijk naar alle deze overwonnen’. Dus Keye had gelijk toen hij zei dat Ferguut idioot was.

Ferggut weigerde Galiene’s liefde. Hij schoot haar nogal grof af, wat een hoffelijke ridder niet zou doen.

- (Alexandre) Ferguut, een sprookje? 

Toen ik dit verhaal voor het eerste keer las, werd ik getroffen door het feit dat Ferguut eigenlijk vol met verschillende kenmerken van het sprookje is. En om jullie dat aan te tonen, zal ik de structuur van het sprookje vergelijken met degene van het Ferguuts verhaal. Om te beginnen hebben we een uitgangssituatie als in elk verhaal: Koning Artur hoort over een wit hert en wil dus het jagen, en op dezelfde tijd leeft Ferguut zijn leven op de boerderij van zijn vader. Dan is er een storend element: Perceval heeft het witte hert gedood en Ferguut zag een ridder en wist meteen dat hij ook een ridder wilde worden. Daarvoor gaat hij naar het kasteel van Artur waar hij bespotten is door Keye (rivalen voor de rest van het verhaal). De derde stap in de structuur van het sprookje is de avonturen om iemand beter te worden. Hier ging dus Ferguut op een tientale verschillende avonturen en begreep dat wat hij naar Galiëne heeft gedaan, afschuwelijk was: dat toont een ontwikkeling in de geest van Ferguut. Ten vierde is de oplossing, Ferguut nam wraak op zijn rivaal die hij bespotten had (hij versloeg hem in het officiële toernooi van Koning Artur) en dan maakte hij zich goed met Galiëne. Ten laatste komt de uiteindelijke situatie: hij trouwde met Galiëne en is door Artur zichzelf erkend als ridder. 

Als wij hebben gezien, de structuur is dezelfde als in het sprookje maar dat betekent ook niet dat alle elementen aanwezig zijn. In dit verhaal hebben we wel magische elementen en angstaanjagend wezens (draken en reuzen). En wat we niet hebben is bijvoorbeeld pratende dieren/objecten/voorwerpen. 

Deze vergelijking toont dat zelfs als Ferguut een achthonderd jaar oud verhaal is, het dezelfde kenmerken heeft als de nieuwste sprookjes en heeft er dus een soort continuïteit mee.

- (Maureen) In het algemeen heeft de kleur wit geen gemeenschappelijke symboliek, het wordt vaak gezien gewoon als een mengeling van alle kleuren. In de christelijke geest vertegenwoordigt deze kleur een symbool van ongereptheid en maagdelijkheid, reinheid en waarheid en even een uitbeelding van een goede ziel. Hoewel men geen christelijk aspect aan het verhaal van Ferguut hebben gevonden, men moet in gedacht houden dat het een Arthurroman is en dat er inderdaad een christelijke dimensie was in het verhaal van koning Arthur. Zo kan het feit dat nieuwe gedoopte Christenen dragen witte kleren gecontrasteerd worden met het feit dat Ferguut deze zoektocht maakt om de titel van ridder te verwerven. 

En ten slotte heeft de kleur wit ook een negatieve symboliek omdat het vertegenwoordigt het verbleken als men doodgaat. Hiermee kan ook een link worden gemaakt met het ongelooflijke aantal mensen dat Ferguut tijdens zijn reis heeft gedood.

- (Maureen) We kunnen dus een aantal overeenkomsten en enkele verschillen in de aard van de zoektocht van Walewein en Ferguut bij elkaar brengen. Allereerst hebben we gezien dat het christelijke aspect niet aanwezig is in beide verhalen, hoewel we een theorie hebben over de kleur wit bij Ferguut. 

Ook hebben we in de geografische context gezien dat het verhaal van Walewein zich afspeelt in verschillende koninkrijken, wat helemaal niet het geval is in het tweede verhaal waar bijna het hele verhaal zich afspeelt in het bos.

Bovendien kreeg Walewein waardevolle hulp bij zijn zoektocht naar het schaakbord bij voorbeeld van Gringalet, De Rode Ridder of de vos Roges. Deze hulp is te vergelijken met het ongelooflijk krachtige paard dat hij temt of zijn schild dat hem onoverwinnelijk maakt.

En tenslotte, de aard zelf, het doel van hun zoektocht is fundamenteel verschillend. Aan de ene kant krijgt Walewein, die al een ridder is, de titel van de beste ridder van het hof door te accepteren dat hij op zoek gaat naar het schaakbord. Aan de andere kant Ferguut, aanvankelijk een eenvoudige boerenzoon, zijn zoektocht vertegenwoordigt de mogelijkheid om ridder van koning Arthur te worden. 

Dit leidt tot de conclusie dat het voor de één meer een symbolisch zoektocht is, ter wille van de eer,  terwijl het voor de ander een sociale zoektocht is, die zijn maatschappelijke klasse zal veranderen en een invloed hebben op zijn hele leven. 

Als boer wordt hij uitgelachen aan het hof van Artur, vooral door Keye. Hij accepteert zijn uitdaging: breng een hoorn en een sluier terug en verslaan de bewaker, een zwarte ridder.

Op weg naar de zwarte rots slaapt Ferguut in het kasteel van Idel. Galiëne, de nicht van de heer, wordt verliefd op hem en stelt hem ten huwelijk. Maar Ferguut weigert, in de overtuiging dat zijn queeste is belangrijker dan liefde.

Hij slaagt in Keye’s uitdaging en wint andere gevechten, waarvan de overwonnen zijn altijd naar het hof van Artur gestuurd. Maar als hij terugkeert naar Idel, ontdekt hij dat Galiëne is verdwenen. Beschaamd over zijn domheid, gaat hij op zoek naar haar.

Ferguut leert dat hij het witte schild moet winnen om Galiëne te vinden. Hij verslaat de twee reuzen en de draak die het schild bewaakten en grijpt het.

Hij hoort dat Galiëne in Riekenstein is en dat de plaats wordt belegerd. Hij verslaat de aanvaller zonder zijn identiteit te geven. Hij zal zichzelf pas onthullen na het winnen van een tournooi aan het hof van Artur. Hij trouwt met Galiëne en zij wonen in Riekenstein.