• Deze ouders hebben in totaal 577.000 kinderen < 18 jaar

• 423.000 van deze kinderen zijn < 12 jaar

• Deze kinderen noemen we KOPP/KOV-kinderen

• 2 tot 4 keer meer risico om psychopathologie te

  ontwikkelen < 18e levensjaar

• Na hun 28e levensjaar loopt dit op naar 2 tot 13 keer

Toon oprechte interesse in het kind zelf, niet alleen als een extensie van de zieke ouder. Het doel is begrip en steun, niet het verkrijgen van informatie over de ouder.

2. Stel open vragen:

Gebruik open vragen om het kind de ruimte te geven om te praten over wat voor hen belangrijk is. Vermijd ja/nee-vragen.

3. Respecteer de grenzen van het kind:

Begrijp dat kinderen soms terughoudend zijn om over thuis te praten. Respecteer hun privacy en dwing hen niet om details te delen als ze dat niet willen.

4. Informeer regelmatig naar het welzijn:

Zowel hulpverleners als andere betrokkenen zoals onderwijskrachten moeten regelmatig informeren hoe het met het kind gaat. Dit kan een wereld van verschil maken.

5. Zorg voor toestemming:

Zorg ervoor dat het kind toestemming voelt om vrijuit te praten. Dit kan letterlijk of gevoelsmatig zijn, en het vergemakkelijkt een soepeler gesprek.

6. Handen schudden en kennismaken:

Maak het een gewoonte om alle kinderen, ongeacht hun leeftijd, een hand te geven, jezelf voor te stellen en hun naam te vragen en te gebruiken.

Gebruik kalmerende stemgeluiden en let op non-verbale signalen. Ouders kunnen helpen bij het interpreteren van de behoeften van het kind.

Bij jonge kinderen:

Laat hen hun gang gaan tijdens het gesprek, moedig spelen aan en betrek hen op hun eigen manier in het gesprek.

• Maak taal begrijpelijk: in plaats van "depressieve vader", zeg je "als papa zich verdrietig voelt".

• Stel open vragen: in plaats van vragen als "Is je vader boos op jou?" gebruik je open vragen zoals "Hoe voel je je als papa zich verdrietig voelt?"

• Doe bijvoorbeeld een tekenopdracht: Geef het kind papier en tekenspullen en vraag hen om hun gezin te tekenen.

Bij oudere kinderen:

Erken hun wijsheid en vermijd infantiliserend taalgebruik. Laat merken dat je hun mening serieus neemt.

• Betrek de tiener bij het vinden van oplossingen voor thuissituatie, bijvoorbeeld door te vragen: "Wat denk je dat zou kunnen helpen om de situatie thuis iets beter te maken?"

• Na het gesprek benoem je positieve eigenschappen van de tiener tegenover de ouders, bijvoorbeeld: "Ik was onder de indruk van hoe volwassen en verantwoordelijk [naam] sprak tijdens ons gesprek."

• Bied aan om op een later tijdstip nogmaals te praten en herinner de tiener eraan dat je er altijd bent om te luisteren.

  
  

• Het eigen verleden

• De eigen emoties

• Een te grote betrokkenheid bij het gezin

• Angst kinderen in een moeilijke positie te plaatsen of loyaliteitsconflict te brengen

• Angst valse verwachtingen te scheppen

• Kinderen hebben vaak al heel veel andere hulpverleners gesproken, je bent het zoveelste gezicht. Moet het kind weer zijn hele verhaal doen?

• Ouders geven geen emotionele toestemming en beïnvloeden zo het gesprek

• Te weinig ruimte in het hoofd hebben voor een rustig gesprek

• Te weinig handvatten hebben om met bepaald gedrag van kinderen om te gaan in een gesprek

• Niet goed genoeg weten hoe gesprekstools als SocioCards kunnen worden gebruikt

• Moeite of angst hebben bepaalde thema’s (seksualiteit, psychiatrie) te bespreken