Resim sanatının tarihi, mağaralarda yapılan ilk resimlere kadar dayanmaktadır. İnsanlığın ilk var oluşundan bu yana gelişimini sürdüren resim, farklı dönemlerde farklı sanat akımlarının etkisi altında şekillenmiş ve çeşitlenmiştir. Ressamlar bir dönem yaratıcı bir sanatçıdan ziyade becerikli bir zanaatçı olarak görülürdü. Sonraları hem Uzakdoğu’da hem de Rönesans dönemindeki Avrupa’dan bağımsız sanatçılar çıkmaya başladı. Bu dönemdeki ressamlar yapıtlarının altına isimlerini yazıyor ve bu sayede belli konularda söz sahibi oluyordu. Rönesans döneminde ayrıca zengin aileler ressamları destekliyor ve resim sanatının gelişmesine katkıda bulunuyorlardı. 19. yüzyıla gelindiğinde ressamlara sürekli çalışma ortamı sağlayan işverenler yok olmaya başladı. Bu dönemde sanatçılar topluma galeriler ve müzeler aracılığıyla ulaşabilir hale geldi. Bu dönemde ressamlar yaşamlarını artık ödüllerle ya da aldıkları siparişlerle sürdürüyorlardı. Resim sanatının üretim alanındaki bu değişim, ressamların yeni ve alışılmadık biçim, malzeme ve teknikleri deneme özgürlüğüne kavuşmasını sağladı. Bu durum geleneksel kalıpların zorlanmasını ve farklı sanat akımları ve üslupların çıkmasını sağladı. 1960’lara ve 70’lere gelindiğinde ise hareketli, soyut, pop sanat, foto gerçekçilik pop sanat ve minimal sanat gibi akımlar ortaya çıkmıştı. 1970’lerde etkin olan kavramsal sanatın ardından neredeyse her ressam kendi başına bir akımın temsilcisi haline gelmeye başladı.

Vazo, sürahi, türlü kap, tabak ve kaçaklara işlenen modeller ve renklendirme işlemleri ile oluşturulan eserler, günümüzde türlü ortamların ve evlerin dekorasyonu yapılırken kullanılan eşyalar arasında yerlerini almaktadır. Çini sanatının tarihçesi Karahanlılara kadar dayanmaktadır.

Karahanlılar bakımından geliştirilmiş olan çini sanatı, daha sonraki dönemlerde başka Türk devletleri bakımından da geliştirilmeye başlanmıştır. Çini sanatı; en parlak dönemini Osmanlı Devletinde yaşamıştır. Büyük Selçuklu Devletinin ve Anadolu Selçuklu Devletinin, hakimiyet altına almış olduğu yerlerde medrese, cami, saray inşasında çini sanatını kullandıkları günümüzde bariz belli olmaktadır. 

Bir tür killi topraktan yapılan ve fırında pişirilen, bir yüzeyi sırlanmış, çeşitli renk ve motiflerle süslenmiş, seramik parçasına çini denir. Çini yapma sanatı da çinicilik diye adlandırılır.

Doğu’da başlayan ve büyük ölçüde gelişen çinicilik, Araplar aracılığıyla Mallorca adalarına ve İspanya’ya, (Granada, Valencia, Toledo, Barselona, vb.) kadar yayılmış, 14. yy’da İtalya’da (Floransa, Siena, Urbino, Gubbio, vb.) çini atölyeleri kurulmuş, 16. yy’dan başlayarak, çini yapımı Avrupa’nın her yanında (Fransa, Hollanda, Macaristan, Almanya, İskandinavya, vb.) yaygınlaşmıştır.

Ebru, ermişliğidir suda rengin zirveye doğru.

Her kavis bir güzellik her hare duru.

Sanki suda yüzen bir renk bulutu.

Cezbeder gönülleri, cilalar ruhu.

Suda renk, binbir türlü harelenir.

Düşer kağıda, katmer katmer yelpazelenir.

Her nazarda tekrar tekrar can tazelenir.

Solutur güzelliği cana her nefeste ebru.

Suyla renk ahitleşir,

Söz alınır, söz verilir.

Fani de olsa,  

Cihanda güzellik onunla belgelenir.

Her bakan ta gönülden imrenir.

Çeler bakışları göz ucuyla baksa da ebru.

Erer sürura seyredenin gönlü o an.

Suyla remk kaynaştığında,

Hoş bir efsanenin somut halidir doğan.

Güzelliği ayrı bir incelik katmış ebruyu bulan.

İbrahim Kilik

Cam işleme sanatı, camın şeklen işlenmesi ve cam eşyanın üzerine boya ve desen işlenmesi şeklinde iki bölüme ayrılır. Camın şeklen işlenmesi adeta sıradışı bir sanattır.

Ana maddesi silisyum olan, saydam veya yarı saydam şekle sahip camın belirli teknikler ile işlenmesi ile oluşturulan eserlerdir. Sıvı hale getirildikten sonra belirli kalıplar halinde çıkarılan cam soğuma işlemine bırakılarak sert ve kırılgan bir hale gelmektedir. Silisyum maddesinin kumda zengince bulunması nedeniyle genellikle kumun yüksek ısılarda eritilmesi ile cam oluşturulmakta ve şekil verilmektedir. Antik çağlardan günümüze kadar uzanan bir tarihe sahip olan cam sanatı günümüzde de özellikle süs eşyası, mutfak eşyası, inşaat sektörü ve ev eşyası başta olmak üzere birçok alanda boy göstermektedir.

Bir geleneksel meslek olarak bakırcılıkta;

gibi dört yöntem kullanılıyor. Bunlardan en eskisi dövme metodudur. Aynı zamanda en zor bakır işleme modeli olan dövme işleminde bakır külçeler çekiç ile şekillendirilir. Öncelikle ocakta tavlanan bakır yumuşayana dek dövülerek yassı bir forma sokulur. 

Yapılacak ürün bu plakaya çizilir. Tekrar çekiçlenmek suretiyle istenilen şekil verilir. Dövülürken kendine has bir desen alan bakıra aynı zamanda kalem kullanılarak da desen verilebilir. Özellikle 1950’li yıllarda “çelik keski” ile verilen desenler bakır eşyalara bir zarafet ve estetik getirmiştir. 

Tarih öncesi dönemlere dayanan, en eski sanatlardan biri olan resim sanatı insanların; yaşantısı, istekleri, dileklerini doğal malzemeler kullanarak farklı zeminlere yansıtmalarıyla oluşmuştur. Özellikle Batı Sanatında Rönesans Dönemi’nde resim sanatı gelişme göstermiş olup dünyayı etkisi altına alan örnekler verilmiştir. Coğrafi, kültürel, dinsel farklılıklar nedeniyle yapılan resimler, toplumlar arasında, malzeme ve konu açısından, hatta yapılmasındaki amaç açısından farklılık göstermektedir.

 

Resimde özgünlük ve renk parlaklığının önemli olmasının yanı sıra resmin konusunun ve sanatkârın yorumunun da önemi büyüktür.

 

Resimde, sağlığa daha az zararlı, solmayan, kalıcı ve kullanımı daha kolay boyalar tercih

Alçak, orta, yüksek gibi farklı derinliklilerle gerçekleştirilen rölyef, koyu ve açık olarak tonlanıp yüzeyde kabartı formu olarak ortaya çıkar.

Kabartma türleri; alüminyum kabartma, bakır kabartma, ahşap kabartma ve kâğıt kabartma olarak bilinir.

Bakır rölyef, resimlerde ve motiflerde eskitme tekniklerinin kullanılmasıyla diğer rölyef türlerinden farklılık gösterir.

Mimari bir bezeme türü olarak bilinen rölyef, taşlarda, mermerlerde, duvar yüzeylerinde ve dekoratif eşyalarda görülmektedir.

İğne oyasının süsleme özelliği ve çok boyutlu yapısı ile el sanatlarımızda önemli bir yeri vardır. Dünyada Türk Danteli olarak bilinen iğne oyalarının geçmişi çok eskilere dayanır.

Mimari; Mimarlık veya mimari,binaları ve diğer fiziki yapıları tasarlama ve kurma sanatı ve bilimidir. İnsanların yaşamasını kolaylaştırmak ve banma,dinleme,çalışma,eğlenme gibi eylemlerini sürdürmelerini sağlamak üzere gerekli mekanlan,işlevsel gereksinimleri  ekonomik ve teknik olanaklarla bağdaştırarak estetik yaratılıcılıkta inşa etme sanatı;başka bir tanımıyla,yapılan ve fiziksel çevreyi uygun ölçülerde  tasarlama ve sanat ve bilimidir.İnsan banmak için yaşamak ve doğa şartlarından korunmak için bir mekan ihlali bu mekanı kendine özgü kültürel,fonksiyonel,,teknik ve farklı zevklerde yaratır.

Akustik; Seslerin özelliklerini inceleyen bilim dalıdır.

Akustik ile uğraşan bilim insanları ve mühendisler;

Gürültünün azalması için farklı cisimlerin sesle etkileşimini araştırır.

Sesle ilgili araştırmalar daha iyi iletişim araçları ve bina tasarımları için kullanırlar. Gezdiğiniz tarihi alanlarda akustik yapılar dikkatinizi çekmiştir. Antalya’daki Aspendos Antik Tiyatro’su bu duruma örnek yapılardan biridir. Bu tiyatronun sahnesindeki  fısıltı bir konuşma bile en arkadaki seyirci tarafından duyulabilmektedir.

Bir başka akustik özelliklere sahip tarihi yapı ise Mimar Sinan’ın yaptığı Süleymaniye Camii’dir. Mimar Sinan, Cami içindeki sesin iyi yayılması ve duyulması için harika bir teknik kullanmıştır. Bunun  için mimaride sesin en iyi çoğaldığı kubbeye uygulamıştır. 

Akustik özellikleri arttırmak amacıyla kubbe köşelerine ve eteklerine içi boş 50 cm. boyunda 64 adet küp yerleştirmiş ve bunlarla iyi bir ses elde etmiştir. Ayrıca zeminde sesi yansıtmak için tuğlalarda boşluk bırakmıştır.

Böylece Süleymaniye, harika bir akustiğe sahip olmuştur. 

 

Günümüzde de tiyatro, sinema, konferans ve konser salonları gibi yerler yapılırken ses ile ilgili özellikler dikkate alınmaktadır. Bu yerler akustik özellikleri sayesinde  değer kazanır.

 

Örneğin, Avusturalya’da Sydney (Sidney) ’de bulunan Opera binası hem görsel hem de akustik açıdan ilgi çekicidir.