Als iemand met een migratieachtergrond moet ik eerlijk zeggen dat ik niet veel met kunst en cultuur in aanraking ben gekomen in mijn jeugd. Kunst was niet echt een prioriteit thuis, hoewel er in mijn cultuur, Turkije, veel rijke kunsttradities zijn en er vele beroemde kunstenaars zijn. Mijn ouders, die naar Nederland zijn geëmigreerd, hadden zelf geen achtergrond in de kunst. Daardoor kwam ik er pas later mee in aanraking. Thuis was ik wel altijd bezig met knutselen en mijn eigen creativiteit, maar kunst stond niet centraal. Mijn ouders gaven me wel altijd de ruimte om dingen te doen die ik leuk vond en gaven me het advies om een beroep te kiezen waar ik plezier in zou hebben, omdat ik degene ben die er uiteindelijk mee zou moeten werken. Daar ben ik ze dankbaar voor.

Op school had ik niet echt CKV het was soort mix tussen bevo en ckv op vmbo-niveau. Dit vond ik zelf niet heel boeiend, omdat het vaak standaard opdrachten waren, zoals stilleven tekenen of figuur zagen. Het voelde voor mij niet echt vernieuwend of uitdagend. Wat ik wel leuk vond, was muziek en drama. Ik zong op de basisschool en op de middelbare zat ik en een schoolbandje. We noemden onszelf Zero Twenty, omdat ons muziek lokaal “0.20” heette. Ik zong, Aiden speelde basgitaar(zij inspireerde miij waardoor ik jaren later zelf een bas kocht), Isa speelde drums en later kwam Nicole erbij die piano speelde. We speelden covers van nummers van Michael Jackson, The Clash en Seven Nation Army, maar dan in een jazzstijl. We deden dit voor cultuurfestivals en open dagen, en dat was een hele leuke ervaring.

Muziek is altijd een groot deel van mijn leven geweest. Mijn broer is DJ en thuis luisteren we altijd veel naar muziek. Mijn eerste instrument was de mondharmonica, en die heb ik nog steeds. Voor drama hadden we op school een groot lokaal met een kostuumkast vol attributen. Ik speelde vaak een oud vrouwtje, dat was een grappige tijd.

Door mijn studie heb ik tegenwoordig minder tijd voor kunst in mijn vrije tijd, maar ik bezoek nog regelmatig musea met mijn zus, omdat zij het ook leuk vindt om kunst te ontdekken. Als ik vrije tijd heb ben ik bezig met mijn bedrijf Kokkai Customs, waarin ik gepersonaliseerde kunstwerken maak voor klanten. Daarnaast heb ik een bijbaan als workshopbegeleider bij EbruArtHouse waar begeleid in het maken van een oude marmer kunst uit Turkije. Daarnaast werk ik ook als zzp'er in het cultuurcentrum/gebouw van lelystad als kunstvakdocent. Dit is nog niet zo heel lang heb de afgelopen 3 jaar als verf specialist in de praxis gewerkt. Voor de Breitner heb ik vier jaar gestudeerd voor specialist restauratie en decoratie, en daar heb ik veel technische vaardigheden geleerd. Ik heb stage gelopen bij een zelfstandige kunstenaar en bij het oudste kunsthandelbedrijf ter wereld, waar ik de fijne kneepjes van restauratie heb geleerd. Deze ervaring heeft mijn kennis van kunst en techniek vergroot. En mijn liefde voor restauratie aangewakkerd.

Als toekomstige docent vind ik het belangrijk om goed geïnformeerd te zijn. Ik ben goed in vertellen en presenteren, vooral als ik voldoende kennis heb over het onderwerp. Ik wil mijn leerlingen kunnen laten zien wat er mogelijk is binnen het vak, zodat zij zich kunnen ontwikkelen als kunstenaar of creatieveling. Bovendien voel ik het als mijn missie om andere studenten met een migratieachtergrond te motiveren en te inspireren. Vaak wordt kunst niet vanuit huis meegegeven, en ik begrijp dat goed. Ouders hebben bepaalde ideeën en wensen voor hun kinderen, en door de ontwenning van kunst in veel gezinnen weten veel leerlingen uiteindelijk niet wat ze met het vak moeten. Ik wil hen uitleggen wat kunst betekent in de maatschappij, wat je ermee kunt doen en waarom het zo belangrijk is. Kunst is niet alleen een vak, maar ook een manier om jezelf uit te drukken en de wereld om je heen te begrijpen. Kunst is een spiegel van de samenleving.

De auteur gebruikt speculatief design als kunstbron in haar lessen. Ze zet kunstwerken en ontwerpvoorbeelden in die niet de huidige werkelijkheid tonen, maar denkbeeldige of toekomstige scenario’s. Dit prikkelt leerlingen om vrijer te denken en zich los te maken van vaste overtuigingen. Dus Ze laat leerlingen nadenken over mogelijke toekomsten.
Via deze speculatieve kunstbronnen verkennen leerlingen hoe de wereld eruit kán zien. De scenario’s zijn vaak visueel, soms zelfs absurd, waardoor leerlingen op een speelse manier worden uitgedaagd om nieuwe perspectieven te onderzoeken. Omdat het over fictieve of toekomstige situaties gaat, voelen leerlingen minder druk om ‘het juiste antwoord" te geven. Ze mogen twijfelen, onderzoeken en verschillende standpunten innemen. Dit maakt het makkelijker om echt met elkaar in gesprek te gaan.
Doordat de kunstwerken niet direct verwijzen naar bestaande politieke kwesties, hoeven leerlingen geen kant te kiezen. Ze kunnen rustig praten, luisteren en nadenken zonder zich aangevallen te voelen.

Ik vind dit zelf een leuke en effectieve manier om met elkaar in dialoog te gaan, omdat speculatief design ruimte geeft om vrij te denken en elkaar beter te begrijpen.
Tegelijkertijd vind ik het ook belangrijk dat actuele onderwerpen aan bod komen. De leefwereld van leerlingen de maatschappelijke en persoonlijke situaties waarin ze nú al zitten is enorm waardevol om over te praten. Het helpt hen om hun eigen ervaringen, zorgen en meningen te delen en te verbinden aan wat er in de wereld gebeurt.

Door zowel speculatieve kunstbronnen als actuele thema’s in te zetten ontstaat er een rijkere, meer gelaagde vorm van onderwijs. Leerlingen kunnen afstand nemen via toekomstscenario’s en ze leren thema’s herkennen die in hun eigen omgeving spelen. Die combinatie maakt het gesprek opener, eerlijker en betekenisvoller. Tenminste dat vind ik:)

Formele analyse vs. Analytisch bespreken
Bij de formele analyse ligt de nadruk op het toetsen wat leerlingen onthouden van de les en wat ze meenemen. Het is gestructureerd en duidelijk meetbaar, maar kan wat droog zijn. Leerlingen geven vaak korte, oppervlakkige antwoorden en de activiteit mist soms diepgang of betrokkenheid.

Bij het analytisch bespreken gaat het juist om gerichte vragen stellen en ervaringen delen. Dit levert concrete antwoorden op, maar het nadeel is dat sommige leerlingen veel praten terwijl verlegen types minder actief meedoen.

Vergelijking:
De formele analyse is meer cognitief en toetsgericht, terwijl het analytisch bespreken meer communicatief en ervaringsgericht is. De eerste stimuleert kennis, de tweede stimuleert reflectie en gesprek.

Nadelen:

• Formele analyse: kan saai en droog zijn, weinig interactie.
  
  

• Analytisch bespreken: niet iedereen komt evenveel aan het woord, ongelijkheid in deelname.
  
  

Ik zou vooral de analytische bespreking en het associatieve gesprek inzetten, omdat deze vormen leerlingen actief betrekken en stimuleren om vanuit hun eigen beleving te denken en praten. Door open en gerichte vragen te combineren, kun je leerlingen helpen verbanden te leggen tussen hun eigen ervaringen en kunstwerken.
Om stille leerlingen ook mee te nemen, zou ik kleine groepjes vormen of eerst schriftelijke reflecties laten maken zodat iedereen input kan geven.

Ik zou werken vanuit interactie en ervaring: leerlingen eerst iets laten beleven of zien, vervolgens samen bespreken wat ze voelen of denken, en dan pas theorie toevoegen. Op die manier sluit de theorie aan bij hun eigen beleving en blijft het beter hangen.
Door de analytische en associatieve aanpak te combineren, ontstaat een leeromgeving waarin leerlingen actief nadenken, praten en leren om kunst vanuit meerdere perspectieven te bekijken.

Ik werkte samen met Valeria en Savannah. Bij de eerste opdracht klapten we de geluiden na, wat echt leuk was. Daarna maakte ik een foto van hen terwijl ze aten, omdat de tweede audio klonk alsof er werd gegeten, met knarsende tanden. Bij de laatste opdracht tekenden we kikkers, omdat we kikkerachtige geluiden hoorden.

De locatie was mooi, maar ik had er meer van kunnen genieten als het weer beter was geweest en ik niet direct daarna een eigen activiteit had. Ook was het OV een half uur lopen van het eindpunt, wat de dag onrustig en stressvol maakte voor mij.

Ik werkte samen met Valeria en Savannah. Bij de eerste opdracht klapten we de geluiden na, wat echt leuk was. Daarna maakte ik een foto van hen terwijl ze aten, omdat de tweede audio klonk alsof er werd gegeten, met knarsende tanden. Bij de laatste opdracht tekenden we kikkers, omdat we kikkerachtige geluiden hoorden.

De locatie was mooi, maar ik had er meer van kunnen genieten als het weer beter was geweest en ik niet direct daarna een eigen activiteit had. Ook was het OV een half uur lopen van het eindpunt, wat de dag onrustig en stressvol maakte voor mij.

Ik vond het kijken vanuit een ander perspectief en het achteraf bespreken daarvan wel interessant, maar inhoudelijk deed de tentoonstelling niet zoveel voor mij. Dat kan ook aan mijn verwachtingen liggen; het was gewoon totaal niet wat ik had verwacht. Daarnaast werkte het invullen van zo’n werkblad in het donker voor mij niet echt.

Het nieuwe CKV-programma wil leerlingen helpen om actief betekenis te geven aan kunst en cultuur, hun eigen visie te ontwikkelen, te reflecteren op hun plek in een digitale en veranderende wereld en kunst te verbinden met hun eigen leven en de samenleving.

n met vrijheid voor scholen en leerlingen om eigen accenten te zetten. Dat maakt het onderwijs flexibel en betekenisvol. De nadruk op reflectie en verbinding sluit goed aan bij hoe jongeren vandaag kunst en beeldcultuur ervaren. Het programma moedigt leerlingen aan om hun eigen smaak, ideeën en ervaringen serieus te nemen. Door meerdere dimensies zoals fictie, media, techniek, emotie en werkelijkheid te bespreken, ontstaat een rijk en genuanceerd kunstbegrip. Tegelijkertijd vind ik het belangrijk dat docenten ook actuele onderwerpen en de leef

CKV wordt een vak waarin leerlingen zelfstandig, kritisch en creatief leren denken en kijken. Ik vind dat dit vernieuwde CKV-programma een sterke en eigentijdse richting opgaat.
Het combineert structuur zoals de vier domeinewereld van leerlingen blijven betrekken.
Net zoals bij speculatief design ontstaat er pas echt waardevol onderwijs wanneer leerlingen hun eigen ervaringen, twijfels en perspectieven kunnen koppelen aan grotere maatschappelijke thema’s.

De combinatie van: duidelijke handvatten, veel ruimte voor dialoog en aandacht voor de werkelijkheid waarin leerlingen nu leven, maakt CKV volgens mij een krachtig vak dat jongeren helpt om kritisch, creatief en bewust deel te nemen aan onze beeldcultuur.

Tot slot neem ik mee dat het ckv programma echt gezien kan worden als een uitbreiding op het reguliere kunstprogramma. Dat vind ik een mooie manier om naar het vak te kijken en het zo betekenisvoller te maken.

We hadden een taakverdeling: Maaike en Giullia zouden het lesplan maken, Joyce de hand-out, extra informatie en was het contact persoon. Ik zou alles over de discipline uitzoeken, omdat ik de enige was met wat ervaring in storytelling. Ook bedacht ik de actieve werkvorm en de tekenopdracht, maar liet het uitleggen daarvan bewust aan de anderen over zodat ik niet de hele tijd zou praten. Het schrijven en vertellen van een verhaal had ik eerder in een workshop gedaan, dus dat vond ik leuk om toe te passen.

In groepsopdrachten neem ik snel de leiding, maar ik merkte dat ik het nu irritant vond om steeds alles te moeten voorkauwen en aan iedereen te moeten trekken. Giullia had tot aan de dag zelf weinig gedaan, waardoor ik Maaike uiteindelijk moest helpen met het lesplan. Joyce was officieel contactpersoon, maar omdat de anderen bel-angst hebben, heb ik uiteindelijk zelf het meeste moeten bellen. Joyce en Maaike toonden wel initiatief, maar bij Giullia miste ik dat echt. Ze had alleen het lokaal geregeld en herhaalde op de dag zelf vooral wat anderen al zeiden.

Tijdens het lesgeven met z’n vieren voelde het wat chaotisch. We hadden de taken verdeeld, maar als iemand iets vergat, wilde ik niet door hen heen praten om geen verkeerd signaal te geven. Daardoor heb ik minder over de discipline verteld dan ik wilde.

Positief: de tekeningen van de studenten waren echt leuk en Mezrab bleek een heel fijne plek. Veel van ons waren er nog nooit geweest en iedereen was enthousiast over de locatie.

Daarnaast wil ik in dialoog gaan met leerlingen en hen stimuleren verschillende perspectieven te onderzoeken. Kunst biedt een spiegel van de samenleving; het laat zien wie wij zijn, welke verhalen belangrijk zijn en hoe de wereld om ons heen verandert. Door leerlingen te laten reflecteren op deze perspectieven en ze te confronteren met de inzichten van anderen, kunnen zij hun eigen blik verruimen en een diepere verbinding met kunst en cultuur ontwikkelen.

Tot slot vind ik het belangrijk dat leerlingen begrijpen waarom zij CKV volgen en wat ze met dit vak kunnen doen. Het gaat niet alleen om het behalen van opdrachten of het volgen van een programma, maar om het ervaren van kunst als middel om de wereld te begrijpen, hun eigen ideeën te uiten en actief deel te nemen aan culturele ervaringen.

Mijn kernprincipe als CKV-docent is dus: informatie aanbieden, ervaring mogelijk maken, ruimte geven voor eigen interpretatie en reflectie, en leerlingen inzicht geven in de betekenis van kunst in hun eigen leven en in de wereld. Op deze manier hoop ik leerlingen niet alleen kennis mee te geven, maar ook nieuwsgierigheid, creativiteit en betrokkenheid bij kunst en cultuur te stimuleren.