Op vrijdag 7 april zijn we omstreeks 16 uur in de namiddag naar het Noordstation van Brussel geëmigreerd voor de opdracht in de schoenen van… tot een goed eind te brengen. De stationsbuurt te Brussel noord is een plaats waar wij drieën amper zijn geweest gedurende ons leven. Hierdoor leek het ons wel interessant om de stationsbuurt van het Noorden van Brussel eens te gaan verkennen.

Onmiddellijk toen we arriveerden in het station kregen we de indruk dat we miniem waren.  Hiermee bedoelen we dat het station een grootte indruk nalaat op haar bezoekers door onder meer de drukte en het aantal personen die zich hier bevonden. Direct bij de aankomst omstreeks 16u 08 viel het ons meteen op dat er veel mensen gebruik maken van het Brusselse Noordstation. Natuurlijk ook direct op te merken viel als toekomstige sociaal werkers is de diversiteit van het ‘soort’ mensen die er zich waagt. 
Het grootste deel van de mensen die er rondliepen behoorde toe tot de leeftijdscategorie van ofwel volwassenen of jongvolwassenen. Hier en daar liepen er ook gepensioneerde personen rond. 

Eenmaal buiten gekomen via de hoofdingang viel ons direct op dat het noordelijke deel van Brussel vooral gericht is op werkgelegenheid. Dit viel direct op aan de gebouwen in de omgeving. Het bestond vooral uit grote, hoge en brede gebouwen. We besloten dat dit niet de beste plaats was om de opdracht in de schoenen van te voltooien aangezien de meeste mensen zich haastte naar hun bestemming.
Na een kwartier rondgedoold te hebben op zoek naar iemand om mogelijk te interviewen kwamen we uiteindelijk Rezki tegen. Een 33 jaar oude Pakistani die tweede generatie is te België aangezien hij en zijn ouders naar hier zijn geëmigreerd wegens politieke redenen. Meer wou hij hierover niet kwijt.

 Hij leek ons een geschikte persoon om te interviewen omdat hij alleen op een bankje zat voor het Vlaams Ministerie van Onderwijs en Vorming aan de Koning Albert II laan met een paar blikjes bier, een mondharmonica en een deken. We zagen onze kans om iemand te interviewen die we niet in ons dagelijks bestaan zouden leren kennen en gingen op de toen nog onbekende Rezki af.

Het eerste dat we vroegen is welke taal hij sprak, hij sprak gebrekkig Nederlands en helemaal geen frans maar blijkbaar wel Engels. Als volgende legde we natuurlijk onze bedoelingen aan hem uit, waarom we hem dus net aanspraken. Hij moest hierom gniffelen. We vroegen hem of het voor hem in orde was om geïnterviewd te worden, hij zei als lachend: “ Of  course , but do it will cost you a cigarette.“ aangezien twee van de drie groepsleden aan het roken waren. Nadat we hem een sigaret aanboden werd het gesprek veel relaxter en kwam het natuurlijker over. We vroegen hem wie hij exact was en hoe hij hier is terecht gekomen. 
Zo leerde we dat Rezki zoals eerder aangegeven de tweede generatie is van zijn familie die in België verblijft aangezien zijn ouders zijn geëmigreerd naar Brussel toen hij ongeveer 22 jaar oud was omwille van politieke redenen waarover hij naar eigen zeggen niet veel van weet en ook liever niet zou over praten. 

Hij is dus een 33 jaar oude man met Pakistaanse roots die geloofd in de Islam. Hij spendeert zijn dagen meestal op de Brusselse straten. Zijn ouders zijn ondertussen al terug gekeerd naar Pakistan maar hij weigerde mee te gaan omdat hij homoseksueel is en schrik heeft om vervolgd te worden wegens zijn geaardheid. Hij zei ons letterlijk “I didn’t know I was homosexual until I lived in Belgium , here I feel like I can be myself while in Pakistan I  felt like I was oppressed.”Na het vragen over wat meer duiding hierover claimde hij dat hij niet wist dat hij homoseksueel was door de angst die hij had in Pakistan om als homo gezien te worden dus verdrong hij het.

 Aangezien volgens hem het in België veel meer geaccepteerd is dat men homo is begon hij hier deze gevoelens meer en meer te ontwikkelen. Toen we hem vroegen of zijn ouders hiervan wisten zei hij dat ze hiervan niet op de hoogte zijn, omdat ze strikt religieus zijn terwijl hij de Islam een minder centrale rol in zijn leven laat spelen.

Rezki is een heel goedgehumeurde man die geniet van het leven. Hij vertelde dat hij van dag op dag leeft. Hij ziet waar het leven hem heen brengt. Zo komt hij elke dag op hetzelfde bankje zit, soms lang en soms niet om te genieten van zijn biertjes en zijn mondharmonica. Toen we vroegen of hij goed kon spelen op zijn mondharmonica zei hij: “off course I can play well, do you want to hear a piece?” Natuurlijk wouden wij luisteren naar zijn mondharmonica kunsten. Tot onze verbazing was hij ook echt goed. Doordat we zo gefascineerd waren voelden Rezki zich meer en meer op zijn gemak en begon hij te vertellen over zijn woonomstandigheden.

 Hij is wonende te Brussel in een klein appartementje. In zijn appartementje heeft hij juist een kleine keuken, een douche en toilet, slaapkamer en een eetruimte. Hij vertelde ons wel dat dit niet zo goed is onderhouden, maar hij er wel tevreden mee is omdat hij ergens kan wonen. “I have everything what I need in my apartment”. Maar hij vertelde ook dat hij wel maandelijks zijn huur kan betalen, maar dat dit niet altijd even vlot verloopt. Dit is naar zijn eigen zeggen te danken aan dat hij geen job heeft. 

Hij leeft van een leefloon bij het OCMW, hoeveel hij maandelijks kreeg wou hij niet kwijt. Hij claimde wel dat het soms moeilijk is om maandelijks rond te komen voor de huur. Dan kwam er naar zijn zeggen nog eens bij dat hij elke dag moet zien te eten vinden dat binnen zijn budget past. Maar na al deze serieuze materie begon hij als lachend te vertellen dat het zeker een uitdaging is om elke dag zijn biertjes te kunnen kopen. Wat zeker ook opviel aan Rezki was dat zijn kleding nogal versleten oogde. Daarom konden we het ons ook niet laten om toch maar eens te vragen hoe het zit met zijn mogelijkheid tot de verwerving van de basisvoorziening van kleding. Kledij kan hij amper nieuwkopen dus draagt hij vaak hetzelfde of gaat hij naar een 2de handswinkel om kleding te kopen. 

Als hij maandelijks een klein deel opzij kan zetten is hij naar eigen zeggen zeer tevreden. We vroegen ons dan af wat hij met dit geld deed, hij vertelde ons dat hij dit geld gebruikte om zichzelf soms eens te verwennen met een iets luxere maaltijd of een iets duurder kledingstuk. Voordat we afscheid namen van elkaar gaf Rezki ons de raad om altijd ons zelf te zijn omdat hij dat miste in Pakistan en we volgens hem niet beseffen hoeveel dat kan betekenen voor een persoon.