Aile içi şiddet slayti

Kartonlara kitaptaki sözleri yazdım

İki tane ayraç

Kitap kapağı tasarımı

Cam anusun içine kadına şiddetle ilgili canlandırma. 

Gizem Çiçek, 
Kadına 

Yeni bir kitap 

Kitap kapağı 

Kitabını bana sat için tişört

ayraç

Kadına şiddet haberler video oluşturma 

Mine Aksel

Kitap karakterleri bulunan kavanoz 

Kitapta geçti sözlerden çanta 

Ayraç 

Aslı der video 

Kadına şiddet slayt 

Haber Çekimi 

Röportaj 

Meryem Oflaz,     
Kitap karakterleri ve bahsedilen Ortamı kavanozda canlandırıp lamba Yaptı    
Şiddet Ile Ilgili slayt    
Kamu spotu   
Kitap dan soru hazırlayıp röportaj yapıldı    
Kitabını bana sat videosu    
kitaptan alıntı sözlerle video oluşturdu    
Tagul Yaptı    
Yeni yıl Kartı oluşturdu    
Logo tasarladı    
Kitaba yeni son, yazma
Hikaye tamamlama ve anahtar sözcüklerden hikaye yazma çalışmalarını yaptı

Hifa Bahçeci   
Kitap Kapağı    
Kitap ayracı   
Yazar ile rapörtaj   
Kitabın sonunu yazma  
Tagul  yapma
Logo tasarlama
Anahtar sözcüklerle öykü 
yazma
Haber videosu   
Kitap Fragmanı
 NOT: videolar telif aldı orjinaline ulaşamadık. Silinmiş.

Bir pazar sabahı evde ki derin sessizliğin hakimiyetini kapıya dayanan babası bozdu. 

Bu sırada Ece odasında uyumaktaydı. Annesi kapıyı açmak istemesede babası diretti. O uzun boyu annesinin iki katı cüssesiyle içeri daldı. Sinirli oldugu yüz hatlarından okunuyordu."Birazdan bensiz geçen bu hayatın son bulacak, bunu yapmayacaktın." Bu cümleleri söylerken elindeki tabancayı ateşledi . Elleri titredi , hüzün pişmanlık ve bir sinirle yaptığı bu cinayetin nedensiz olduğunu geç anladığı belliydi. Ece uyandı, uykusuzluğu mimiklerinden belliydi. Koridora çıkınca mutfağı yansıtan aynadan annesinin cesedini fark etti. Bembeyaz olan o yüzündeki iri gözlerinden akan bir kaç damla yaş yere damladı. Odasına gitti ... Bir halat buldu ve bodruma indi. İçindeki çığlıklara bakılırsa dışarıdan çok sessiz görünüyordu. Kafese girdi, ipi tavana astı.

Çıktığı tabureyi hafifçe ayağının altından kaydırdı. 

"Kız kulesi şah a kalktı, gitsin artık martılar. Ölsem gitmez gücüme.''

  Darmadagin olmus bir yuva. Bir aile denemiyecek kadar dağınık. Mahkeme salonunda hepimiz ayrı bir koltukta oturmuş. Verilecek olan kararı bekliyoruz.Ablam Selin tüm bu olanların bitmesini diliyor.O zaten her zaman kendinden başkasını düşünmeyen biriydi.Yine her zamanki gibi bencil taraf olmayı tercih etmişti.Burda olmaktan hiç mutlu değildi. Yakın arkadaşım Cem ise hemen sağımda annemin babamı öldürmüş olmasına şaşırmışa benzemiyordu.Gözlerine bakınca sadece öfke sezebiliyordum.Annem bunu yapmasaymış Cem çoktan son verebilirmiş gibi. Ben ise sanki kocaman bir balonun içindeyim. Bağlanmış bir kenara ipleri balonun. Bekliyorum mavileri. Bekliyorum... Balon patlamadan uçabilmeyi diliyorum.Bendensonra kimsenin balona binmemesini diliyorum.Bir daha ayak basmamak boşlukta yelkenli dünyaya. Boşlukta ve bomboş olan zihinler kendinden boşluğu olmayan insanlar. Onlardan uzak olmak istiyorum.Bi 'çare ...

    Babam anneme saldrımıştı.Gerçi bu duvarlarımızda olağan bir şeydi. Ama bu defa farklı olan duvarlar seçim iki ruh sıyrılmıştı.Şimdi 2 ceset; biri kanlı ama suçlu olan.Diğeri katil ama suçsuz.Ve 2 kız çocuğu; hangisi daha cesur olursa o kurtulabilir kafesten. Ya kaçıcaksın ya da susarak yaşayacaksın.

Annem zavallı... Çaresiz annem... 10 yıllık tutsaklığının sahibi olan gardiyanı -babamı- öldürmüştü. Hakim ise 10 yıllık tutsaklığına karşın bir 10 yıl daha eklemiştti.  Bu annem için bir şey ifade etmiyordu. O yıllardır kendi kafesinde kendi tutsaklığının içinde yaşıyordu. Kendi tutsaklığından kurtulamayan her ruh mahkumdur kafeslere. Kırabilseydi eğer o zincirleri. Tutabilir miydi ellerimizden? Anlatabilseydi gerçekleri ! Susmasaydı tüm bu olanlara kurtaysaydı ya.Ablamı ve beni bu cehennemden. Tutsak bir ruh nasıl yardim edebilirdi ki? Tutsak olmaya mecbur kılınmıştı.Onu buna mecbur kılan hayat arkadaşı. 

   Annem tüm sustuklarını tüm çaresizliğini bu gün hayatının. gardiyanı olan -babamı- öldürerek çıkardı. Gardiyan kafesin başından uzakalaştı. Beden oradan uzaklaştı. Annem kafesten çıktı. Ama gardiyanın ruhu hala onunla. Babamın ruhu annemin vicdanını boğazlamıştı. Annem hayatı boyunca ya vicdan azabı ile yaşayacak ya da ruhunun içindeki azablara,sessiz çığlıklara son vererek, bu kirlenmiş bedeni,nasırlı elleri,morarmış göz kapaklarını son kez açacaktı bu dünyaya. Annemin kendini o hapsehanenin duvarlarında astığından kimsenin haberi olmayacaktır. Ne o şatafatlı ve lüks hayatın içinde yaşayan hakim bey,ne de kendini işini yapmış sanan avukat zehra,bunu sadece baska bir anne ta derinlerden duyarak hissedebilirdi. Ama sadece hissedebilirdi.

   Anneler daima suçsuzca acı çekerken biz çocuklara susmak düşer genelde. En korkutucu olanı ise susmak.

    Sahi kim ki ki onu gecirirken 'kayıp galaksiye' gittiğini söyledi. Sadece çikolatadan ve şekerden olan bir dünya. Orda hep mutlu olanlardır. Dünyada ki ediliyor. Düşünen beyinlerin değil bir sistemde sistemin mutlu olma bekleyemezdik. Yapılması gerekenleri yapmak ve kendini unutmamak. Tüm bu olanalar dünyadaki nasıl konuşabilirdi ki ordaki kısım hala oyunlar oynayabildiğini. Şu sıralar elimizde ki bilgisayarı ekranlara haps olmuş durundaydılar. Kayıp Galaksi den bahsetse bile inanmazlardı. Kafıtım tüm herşeyden sıyrılmalıydı. Gelecek güzel günlere inanıyordu lakin yanlızca yanlız bir kız çocuğu için bu aşık zordu. 

  Defterinin kapağını kapattı. Kafasını kaldırp gökyüzüne bakttı.Her zaman baktığı yıldıza el salladı ve gözlerini yumdu.

   Tanrı'nın bana bahşettiği en büyük direniş yoluydu. Çünkü; gerçek şu ki acı olmazsa insan körelir. Köreldikçe paslanır ve kullanılmaz. Yapman gerekenpes etmemek. Yetimhanede bir çok şey  tattım.Ama en çok da oBASKICI, iğrenç zihniyetleriile onu her boyu yasaklamalar yaralıyordu.18 yıllık hayatımış kimsesiz büyüdüm. Ayakta durmam için çalışıyoruz. Reşit bir bireyim ve yıllardır yaşadığım yer bana ve arkadaşlarıma artık yer yok. Evimiz yok. Onun şey çok bulanık ve karmaşık. Bu dünya, bu koca kraliçesi ailesine, aleyine alamayan baba ve babalarımız. Daha da kimseye bilmediğimiz anne ve babalarımız. Vicdanı körelmiş yetişkin bireyler bizi bu dünyaya fazla görüyordu. Kırık ve bitik ruhum nesneleri kaldıramıyordu. Ruhum, bedenimin içinde taşıyor adeta.düşüncelerimkafamın içinde patlamaya hazır bomba. Düşünüyorum, sokaktaki eşit mesela. Belki şu an bir sokaklardaumla anlayabiliyorum. Param yok. Yoldan geçen kimse bunu bilmiyor. Bilseler ne yardım? Yardım ediceklerini yada yardımcı olacakolacaklarını hiç sanmıyorum. İyi insanı iyi yaşadığı için iyi düşünebilir bu yüzden iyidir. Kötü insanı kötü yaşadığı için kötü düşünebilir bu yüzden kötüdür.

   Ayakta kalmalıydık. Biz dört arkadaşdirenmeliydik.Biz mücadelemizi yenip, güzel günlere inanmalıydık. Diğer insanlarla çalışmak zorundadırdık. Bir evinin olması, yuva kavramı, aile bunların hiç birini yaşayamamıştık. Ama ev bulmamız gerekiyordu.

    Yürüyoruz. Biz dört arkadaş yürüyoruz. Mahşer, mavi gözlü arkadaşım. İşaret diliyle-elleri ile-bize gazetedesığınmacılarınkaldığı Bir mahalleden bahsediyordu.Elleriyle anlatıyordu.Çünkü o duymuyordu.Ama bizi anlayabiliyordu. Sadece görerek bunu yapabiliyordu. Duymazsa insan, konuşamazdı değil mi? Hiç duymadığı sesleri, duymadığı bir şeyi telafuz edemezdi herhalde. Mahşer'in bahsettiği mahalleye doğru yürümeye karar verdik. Siyah saçlı Duman, aniden yere çökttü, " İleride durak var.Oraya gidelim. Çok fazla yürekle dayanamıyorum." dedi. Kahküllü, ela gözlü Nefes Meril hepimize yönelerek, "Elimizde kalan son paramızı toplu taşımaya bozdurarak haracayamayız. Mantıklı olun. Duman, oturalım.Biraz dinlenelim sonra tekrar yürümeye devam edin.Ne dersiniz? "Mahşer hemen kafasını kaldırarak," Mantıklı düşünüyorsak şu anda o araca binip en kısa zamanda gitmeliyiz. "

    Toplu taşımaya bindik. Çok ... Çok kalabalık. Ben yine düşünüyorum. Bu şehrin sesi çok şey dile getiriyor. Şehrin sesi en güzel tarihlere, efsanalere tanıklık ediyor. Şehrin sesi seni alıp bir hayatın içine atıyor. Ama kulaklarını kapattığında bunu sessizlikte, çok canım, çok acı veriyor. Ve artık kimse kulağını kapatıp sessizliği dinlemiyor. Kimse birbirini düşünmüyor, anlamıyor. Televizyonlarda; filmlerde. diziler, reklamlarda ve dahasında İstanbul'un hepOlağanüstü Türk,harikayanını görüyorum. Peki ya? Düşünmek bu şehri ... Düşüş yer vermek, en güzel, en gizemli düşünü yaşamak bu şehirde. Düşünü yaşadığın şehir peki senin beynine bir sinek gibi gireceğim kafanın içindeki dolanıp dolanıp dayanılmaz bir şekilde bıkmışsın. Artık düş kurmayı bırakıp kafanın içindekine boyun eğerek ölmek. Tüm UnutmakYalanları, hiç tamamlanmayacak dostlukları ve yarım kalacak olan aşkları, engelli ve zorlu bir koşuya başa çıkarmak seninle kalmak olanların tıpkı bir tilki gibi hile yaparak gayette adilce kabul görünen bir şekilde seni geçmesi. Hiçbir zaman gururuna yediremeyeceğin ve her zaman onlara iyimser bir şekilde bakma çabalarını bu adaletsizliği unutamadığını unutmak. Her şeyin harika olduğu düşünülen bu dünyada bu tüm harika olanların seni bulamamasını unutmak. Sokakta mendil satan çocuğun suratına bakmadan geçen insanlara hangi beyinle o küçük çocuğun kalbini kırdığını aslında yardımsever iyi yürekli olduğunu zanneden o insanların küçük çocuğun kalbini kırarak en büyük acımasızlığı yaptığını unutmak. Unutmak tüm acımasızlıkları. En çok da sana işlenen bu acıların getirdiği duyguları unutmak. Kendinin bile artık o küçük çocuğun kalbini kırmaya başladığını fark ettiğin an seninde yavaş yavaş acımasızlaştığın,herkesleştiğin ve öldüğün andır. Kafandaki sinekle baş edemedin. Ne acı,kafanı duvarlara vura vura öldün. Tıpkı bir firavun gibi.

   Duman'ın kolumu tutup çekmesi ile inmişttik. Sığınmacıların mahallesinde kendimize ev bulabildik. Mahşer yolda ben düşüncelerim ile savaşırken o bir telefon görüşmesiyle halletmişti. İlk iki aylık kirayı ödedik. Bundan sonraki kiraları ödemek için çalışmamız gerekiyordu. Ama bu defa Mahşer'in bununla ilgilendiğini sanmıyorum. Duman uzun yolcuğumuz yüzünden yorgun ve uyuyor. Nefes Meril fazla ayrıntıcıydı bence o bunu halledebilirdi. Ben hala varsayımlarda bulunurken Nefes Meril oturduğu yerden kalkarak,"Aramızda reşit olan Yakomoz ve Duman ama ben ve Mahşer değiliz. Hepimizi işe alabilecek tek yer taşeron çalışan bir fabrika. Her yer fabirka,iş yeri,giyim mağazası ve yemek üzerine olan her şey ile dolu. Madem dumanlardan gökyüzünü göremiyoruz o zaman bizi doyurmalılar. Yaşıyıcak gökyüzümüz,yaşıyıcak olan maviler-umutlar- ölüyor. O yüzden bize iş vermeliler." Nefes Meril durmadan konuşmaya devam ediyordu. Galiba yine içindeki devrimci ruh ateşlenmişti. Onu daha fazla dinleyebileceğimi sanmıyordum. Araya girerek,"Bahsettiğin bu işi Esenyurta bulmak kolay olacaktır. Sadece güvenilir olmayacak. Sigortasız ama paralı bir iş. Ve bizim ihtiyacımız olan para. Aklında olan yerlere gidip bakmalıyız." dedim. Nefes Meril,Mahşer ve Duman bunu onaylamışa benziyorlardı. Her ne kadar yorgun olsakta bunu bu gün halledebilirdik. Hep beraber evden çıkttık. Biz dört arkadaş yürüyoruz,dışarıda bizi neyin beklediğini bilmeden.

    Akşam olmuştu. Bu giriceğimiz 3. fabrika,herkes aynı şeyleri geveliyordu. İlkin girdiğimizde bize ailenin imzası olmadan alamıyacaklarını mutlaka bir yetişkinin imzasının olması gerektiğini söyledi. İkinci girdiğimiz yerdeki iş yeri sahibi iş tecrübemimiz olup olmadığını sordu. Üçüncü fabrikadan şimdi ayrılıyoruz. Bize çok fazla dolu olduklarını ve eleman alamayacaklarını söylediler. 

Saat ilerliyor ve kimse bizi istemiyor. Bizim arkamızda her yere eli ulaşabilen madddi geliri olan yetişkin bireylerimiz yokttu. Yani bu iş yerlerine torpilsiz girmemiz oldukça zordu. Duman kulağıma yakalaşarak,"Yakomoz bence Kıraç tarafındaki kot taşalama fabrikasina bakmalıyız.  Bize bu saçma zırvalıkları sormayan bir yer. Buralara yakın olmalı. Ne dersin?" dedi. Haklıydı. Bende sıkılmışttım. Bende onun aksine kulağıma fısıldamaktansa direk hepsine yönelerek,"En son bir tekstil fabirkasına uğrayalım,yada oralarda bir kot fabrikasıda vardı oraya gidebiliriz. Bulamazsak ertesi gün devam ederiz." dedim. Duman'ın bahsettiği yere geldik. İçeriye girmek için merdivenleri çıkttık. Kot taşlama fabrikasının patronu olan adam ile Duman konuşmak için yanına gitti. Duman patrona yönelerek,"Kapının önündeki iş ilanı için gelmişttik. Boş eleman arıyormuşsunuz. Biz dördümüz için yer var mı?" dedi. Patoron hepimizi şöyle bir süzerek,"Siz reşit misiniz?" diye sordu. Duman beni işaret ederek,"Aslında evet. Ama sadece ikimiz. Diğer ikisi daha 17" dedi. Patoron Nefes Meril ve Mahşer'e bakarak,"Sigortasız çalışıcaksınız. Herkangi bir sağlık sorunu yada bir kazadan biz sorumlu olmayacağız." dedi. Anlaşılan patronumuz bizi çoktan işe almıştı. Nefes Meril "Bizim için sorun değil. Amaç para ne kadar ücret alıcağız?" dedi. Patron bu durumdan memnun olmuştu galiba. Çünkü resmi olarak vergi ödemesine gerek olmayacak. Artı bir para gitmiycektti.Patron,"Haftalık 360, pazar günü hariç." dedi. Bu miktar İstanbul'da normal bir birey için oldukça azdı. Ama bizim gibiler için iyi bir miktardı. Kirayı ödeyebilir ve karnımızı doyurabilirdik. Hatta diğer kişisel ihtiyaçlarımızı bile karşılayabilirdik. 

    Bir aydır çalışıyoruz. Ve her şey tuhaf bir şekilde normal ve monoton bir şekilde geçiyor. Yani okulun en çokda yurdun o kafa yoran hayatı yok gibi. Kimse size emirler yağdırmıyor kimse hangi saate uyuyup hangi saate kalkıcağınıza karar vermiyor her gün uymanız gereken bir çizelgeniz yok. Çizelgemiz olmadan kendimizce kendi özgürlüğürlüğümüzde yaşamak,güzeldi. Sabah aynı şekilde uyandık. Hep beraber işe gittik. Ben ve Duman kotların üstüne işaret atıyorduk. Nefes Meril ve Mahşer kotları silka içeren kumullardan geçirerek kotun kendi rengini ulaşmasını sağlıyordu. Bizimle berbaber birçok kişi bu işlemleri durmadan tekrar ediyordu. Makineler oldukça büyük ve tuhaftı. Kafamı kaldırıp kızlara doğru bakacakken aniden bir gürültü kopttu.Mahşer 'in çığlığına karışmış gürültü. Gürültünün arkasına saklanan kanlar.Kan damlaları dökülüyordu  zemine ve herbiri damla damla değil oluk oluk dökülüyordu zemine. Mahşer'in eli makineye sıkışmıştı. Nefes Meril hemen yanında zemindeki kanlara üzerine yıkılan bir çığmışcasına bakıyor ve hareket edemiyordu. Duman hemen koşarak yanına gitti.Makine içine çekiyordu,eli değildi sadece kolunun yarısını kaptırmışttı şimdi. Duman makinenin tuşlarına bastı. O sırada aniden makineden gazlar etrafa yayıldı. Makine her an patlayabilir ve bir yangını başalatabilirdi. Hemen koşarak binanın altındaki şartellerin hepsini indirdim. Elektirik olmazsa çalışmazdı sonuçta  tüm makinelerin durduğunu tahmin ederekten yukarı çıkttım. Mahşer Duman'ın dizinde zemindeki kanların arasında adeta kaybolmuştu. Yayılan gazlar çalışanların hepsini bir öksürük krizine koymuştu.Oksijen azalıyordu. Mahşer ise kanlar içindeydi. Makine sol kolunu ve sağ el parmaklarını kapmıştı. Mahşer doğuştan duymuyordu ama şimdi artık konuşamayacaktıda. Bizimle işaret ve sembollerle konuşamayacakttı. Hemen ambulansı aramalıydık. Yayılan gazlar bizi zehirlemeye başlamıştı. Çalışanlardan biri benden önce davranarak çoktan ambulansı aramışttı. Hiç olmadığı kadar korkuyordum. Arkadaşıma bir şey olması burada çalışan insanları  hepsinin zehirlenmesi olası bir durumdu. Nefesim daralıyor,daha fazla ayakta kalamıyordum. Gözlerim yayılan gazdan dolayı açılmıyordu. Kendimi tıpkı bir cam fanusun icinde hissediyordum. Dışarıdan kopan izdiham,ambulansın sesine karışmış olan polis arabasının siren sesi ve çalışanların yardım isteyen çığlıkları. Gözlerim kapanıyordu zihnnim hala açık kalmakta ısrarcı.

    Biz insanlar yaşadığımız acıların arkasındaki sebebleri arar,bize bunu yapanlar için aynısını isterdik. Mahşer'in kesilen kolunun,orada zehrilenen birçok insanın sebebi iş yeri sahibiydi. Ben ve Nefes Meril bu konu hakkında araştırma yaparak işin aslını öğrenmişttik. Makinelerin hiçbiri uzun zamandır gerekli bakımlarını yapmamışlardı. Patrona olayın yaşandığı gün ifade almaya gelen polis memurlarına hatanın bizde olduğunu söylerek işin içinden sıyrılmaya çalışmışttı. Ben ve arkadaşlarım bu yapılanın bir yanlışlık değil kasten yapıldığını düşünuyorduk. Olaydan sorumlu polis memuru hiçbir şekilde ifademizi dinlememişti. Zehirlenen çalışanlarda yapılan tesetlere göre kanlarında silkos tozuna bağlı olarak fibrozis maddesi tesbit edilmiştti.Bu akciğerlerin katılaşmasına sebeb olabilirmiş. Yani doktorlar öyle söyledi. Gerkeli tedavi alınmazsa akcigerlerde hasar meydana gelebilirmiş. Bizim sesimizi duymayan bizim mağduriyetimizi görmeyen iş yeri sahibine ve olaydan sorumlu polis memurlarına karşın bir dava talebinde bulunduk. Yarın sabah yapılacak olan davada birçok delil sunarak iş yerinin kapatılması talebinde bulunmayı düşünüyoruz. İşimizi kaybetme pahasına olsada gerçekler susturulmamalıydı.

     Hepimiz hakim karşısındayız. İlk patoronun ifadesi alındı. Sıra bizdeydi. Bizim adımıza ben konuşacakttım. Hakimin karşısına geçttim. Hakim,"Buyur. Söz hakkı sende geçerli deliler sunabilirsen ve bunları yeterli bulursak iş yeri kapatılacak ve iş yeri sahibi gerekli cezayı alacakttır" dedi. Elimdeki belgeleri hakimin masasına koyarak yerime geçttim,"Bizler kot fabrikasında çalışıyoruz elinizde bulunan raporlar hastenden alınan test sonuçları ayrıca fabrikada bulunan makinelerin en son bakım tarihi bulunuyor. Makinelerin bakımı 2 yıl önce yapılmış. Normalde 6 ayda bir yapılması gerekiyordu. Arkadaşımın kolunu kaybetmesine sebeb oldu. Diğer çalışanlar ise hastane raporlarına göre kanlarında silkos tozuna bağlı olarak fibrozis maddesi tesbit edildi. Tüm bunların hepsi olması ile birlikte bizler güvencesiz çalışıyoruz. Hiçbir şekilde sigoratamız yok. Gerekli tedaviytedaviyi karşılayacak bir imkanımız yok. Sağlık masraflarımızı karşılayacak bir sigortamız yok. Tüm bunlara rağmen suçlu olan hala biz miyiz?" dedim. Hakim başı ile tuhaf bir kafa sallaması yaparak ve çatık kaşları ile,"Gerekli deliler sunuldu. Talebiniz onaylanmıştır. İş yeri kapatılacağı gibi aynı zamanda tüm çalışanlara sigorta sağlancak sağlıl masraflarınız ordan karşılanacaktır. İş yeri sahibi ise yayalan ifade vermektten dolayı tutuklanacaktır." dedi. Sevinmişttik. Sonunda benim için belkide ilk defa adalet yerini bulmuştu. 

   Bizler susarız. Bizler her zaman suskunları oynarız. Dedim ya hiçbir zaman ardımızda olan bir yetişin bireye sahip olmadık yada ardına sakladığımız birilerine. Ama bizler kendimize sahipttik. Anlamalıydık iki sınıf insan olduğunu ve öyle yaşamaya devam etmeliydik. Bizler sustulmuş gerçeğin ardındaki yitik insanlar olmamalıydık. Olmadıkda. Şimdi hepimizin bir işi ve bir geliri var. Ben ve dört arkadaşım yürüyoruz. Yürümek bir nevi pes etmemekti bizim için....

   

Ben yetimhane de yaşamını sürdüren Selin . Yetimhane de bize sanki sığınmacı gibi davranıyorlar, bu durum ne kadar zor olsa da dayanmak zorundayım. Yetimhane de kalan diğer kişilere göre hiç adil davranılmıyor. Alışıyım buna. Ne de olsa küçüklüğümden beri buradayım. Meğer bu zamana kadar yalanlar içinde yaşamışım. Bana anne ve babamın kazada öldüğü, bana bakacak kimse olmadığı için yetimhane ye verildiğim anlatılmıştı. Anne ve babamın tartışmaya girdiğini babamın annemi öldürdüğünü bu yüzden yetimhane de olduğumu daha yeni öğreniyorum. Şuana kadar güzel arkadaşlıklarım  olmuştu ama şuana kadar hepsi beni dışlamışlardı. Aradan dört yıl geçti artık buradan kurtuluyordum. Tabi ne yapacağımı bilmeyerek . İşte bugün tek başıma ayaklarımın üstünde duracağım. Valizim elimde cebimde bir miktar para kalacak yer arıyordum. Yolda nasıl yaşayacağımı düşünürken yolda görünüşü harap olmuş bir dilenci gördüm. Çok  yardımseverbiri olduğumdan paramın yarısını ona verdim. Kalacak bir yer bulduktan sonra hemen yerleştim. Gece olmuştu yatarkendüşünmek ten başıma ağrılar girmişti.

      Bir hafta içinde bir işe girdim. Garsonluk yapıyordum. Şirin güzel bir kız olduğumdan sarkıntılık yapan da vardı. Bu konuyu patrona danıştığımda böyle yapanlara karşı para için boyun eğmemgerektiğini söyledi. Ben buna karşı çıkınca bana baskı da bulundu. İtiraz ettim bunu kabullenemezdim pes etmemeliğdim.Durumu ikaz edince beni kovmuşlardı. Yolda karşıdan karşıya geçmeye çalışan bir engelli gördüm. İçimde iyimser bir şekilde yaklaşıp ona yardım etmem gerektiğini düşündüm. Tam yardım ediyordum ki kadına araba çarptı. Çarpan kişi de çabucak kaçtı. Kadını hastaneye kaldırdık ama bu böyle olmamalıydı adalet yerini bulmalıydı. Kamera kayıtlarına bakıp plakayı bulduk tabi bu süreçte hiç yanımdan ayrılmayan biri vardı nedense beni hiç yalnız bırakmamıştı. Tuhaf bir durumdu ama çaktırmıyordum. Mahkeme günü geldiğinde o adam ve kadınla beraber mahkeme salonuna gittik. Duruşma sonrası kadını hastaneye kontroller için geri götürdük. Hastaneden çıkarken bize yardımcı olan adam onunla kafeye gidip gidemeyeceğimi sordu. Mantıkenonunla gitmemem gerekiyordu ama kabul ettim. Ben bir iki yaş büyük siyah saçlı mavi gözlü uzun biriydi. Beraber kafeye gidip bir şeyler içtik. Bana önemli bir şey açıklaması gerektiğini söyledi. Bir an tedirgin oldum. Ama merak ediyordum.

    Bana bu süreçte o kadına çok yardımcı olduğum için onun şirketinde onunla  çalışmak ister miyim diye sordu. O da huzur evi müdürüymüş. Zaten işim yoktu çalışmak zorundaydım. Bu teklif benim için bir mucize gibi bir şey olmuştu. Teklifini memnuniyetle kabul ettim. Ama bu işin aramızda gizli kalması gerektiğini söyledi. Yine kabul ettim ama esrarengiz gelmişti bu durum. Bugün işe başlıyordum. Bu gün benim için  müthişbir gün olma umuduyla huzur evine gittim. İşe başladığımda beni Kerem Bey karşıladı. Neler yapmam hakkında bilgi verdi. Yaşlılarla içli dışlı oldukça içim mutlulukla dolup taşıyordu. Aradan yıllar geçti, evim arabam ve minik bir oğlum var adı Aras.
 
 
      Aras evimizin neşe kaynağı. Evet Kerem’le evliyiz. Benden hoşlandığını biliyordum zaten. İki yıl önce evlendik. Hayat benim için müthiş gidiyor. Aras benim mucizem Kerem benim hayatımın anlamı olmuş durumda eski hayatım, anne-baba dediğim kişiler geride kalmış durumda. Şuan tek hayatım Kerem ve Aras. Sonuçta hayat devam ediyor geçmişe takılıp kalmış olsaydım harap olmuş durumda olurdum. Geçmişi silin, gelecek sizi sürprizlerle bekliyor olacak.

Ben yetimhane de yaşamını sürdüren Selin . Yetimhane de bize sanki sığınmacı gibi davranıyorlar, bu durum ne kadar zor olsa da dayanmak zorundayım. Yetimhane de kalan diğer kişilere göre hiç adil davranılmıyor. Alışıyım buna. Ne de olsa küçüklüğümden beri buradayım. Meğer bu zamana kadar yalanlar içinde yaşamışım. Bana anne ve babamın kazada öldüğü, bana bakacak kimse olmadığı için yetimhane ye verildiğim anlatılmıştı. Anne ve babamın tartışmaya girdiğini babamın annemi öldürdüğünü bu yüzden yetimhane de olduğumu daha yeni öğreniyorum. Şuana kadar güzel arkadaşlıklarım  olmuştu ama şuana kadar hepsi beni dışlamışlardı. Aradan dört yıl geçti artık buradan kurtuluyordum. Tabi ne yapacağımı bilmeyerek . İşte bugün tek başıma ayaklarımın üstünde duracağım. Valizim elimde cebimde bir miktar para kalacak yer arıyordum. Yolda nasıl yaşayacağımı düşünürken yolda görünüşü harap olmuş bir dilenci gördüm. Çok  yardımseverbiri olduğumdan paramın yarısını ona verdim. Kalacak bir yer bulduktan sonra hemen yerleştim. Gece olmuştu yatarkendüşünmek ten başıma ağrılar girmişti.

      Bir hafta içinde bir işe girdim. Garsonluk yapıyordum. Şirin güzel bir kız olduğumdan sarkıntılık yapan da vardı. Bu konuyu patrona danıştığımda böyle yapanlara karşı para için boyun eğmemgerektiğini söyledi. Ben buna karşı çıkınca bana baskı da bulundu. İtiraz ettim bunu kabullenemezdim pes etmemeliğdim.Durumu ikaz edince beni kovmuşlardı. Yolda karşıdan karşıya geçmeye çalışan bir engelli gördüm. İçimde iyimser bir şekilde yaklaşıp ona yardım etmem gerektiğini düşündüm. Tam yardım ediyordum ki kadına araba çarptı. Çarpan kişi de çabucak kaçtı. Kadını hastaneye kaldırdık ama bu böyle olmamalıydı adalet yerini bulmalıydı. Kamera kayıtlarına bakıp plakayı bulduk tabi bu süreçte hiç yanımdan ayrılmayan biri vardı nedense beni hiç yalnız bırakmamıştı. Tuhaf bir durumdu ama çaktırmıyordum. Mahkeme günü geldiğinde o adam ve kadınla beraber mahkeme salonuna gittik. Duruşma sonrası kadını hastaneye kontroller için geri götürdük. Hastaneden çıkarken bize yardımcı olan adam onunla kafeye gidip gidemeyeceğimi sordu. Mantıkenonunla gitmemem gerekiyordu ama kabul ettim. Ben bir iki yaş büyük siyah saçlı mavi gözlü uzun biriydi. Beraber kafeye gidip bir şeyler içtik. Bana önemli bir şey açıklaması gerektiğini söyledi. Bir an tedirgin oldum. Ama merak ediyordum.

    Bana bu süreçte o kadına çok yardımcı olduğum için onun şirketinde onunla  çalışmak ister miyim diye sordu. O da huzur evi müdürüymüş. Zaten işim yoktu çalışmak zorundaydım. Bu teklif benim için bir mucize gibi bir şey olmuştu. Teklifini memnuniyetle kabul ettim. Ama bu işin aramızda gizli kalması gerektiğini söyledi. Yine kabul ettim ama esrarengiz gelmişti bu durum. Bugün işe başlıyordum. Bu gün benim için  müthişbir gün olma umuduyla huzur evine gittim. İşe başladığımda beni Kerem Bey karşıladı. Neler yapmam hakkında bilgi verdi. Yaşlılarla içli dışlı oldukça içim mutlulukla dolup taşıyordu. Aradan yıllar geçti, evim arabam ve minik bir oğlum var adı Aras.
 
 
      Aras evimizin neşe kaynağı. Evet Kerem’le evliyiz. Benden hoşlandığını biliyordum zaten. İki yıl önce evlendik. Hayat benim için müthiş gidiyor. Aras benim mucizem Kerem benim hayatımın anlamı olmuş durumda eski hayatım, anne-baba dediğim kişiler geride kalmış durumda. Şuan tek hayatım Kerem ve Aras. Sonuçta hayat devam ediyor geçmişe takılıp kalmış olsaydım harap olmuş durumda olurdum. Geçmişi silin, gelecek sizi sürprizlerle bekliyor olacak.

MERYEM OFLAZ 
Anahtar sözcüklerden hikaye yazma

Seni sevdim! Sen en güzel çizimlerimden birisin biliyor musun?

Kalemimin mürekkebi bitmeseydi eğer yüzün biraz daha güzel olabilirdi belki de Alis! Ama pes etmedim' bak! Kan da işimizi gördü! Yok hayır ben böyle bir insan değilim. Benim gayet aklım başımda. Hatta herşeyi olduğu gibi anlatabilirim. Alis, hayır bu kadar önyargılı olma sana yalan söylemeyeceğim. Yetimhanenin güzel bahçesinde oynadığım günleri anımsıyorum mesela daha 3 yaşındayım.

O kadar mutluydumki'. Müdür bey beni çok severdi. Biraz ayrım yaptığı' doğrudur tabi. O ufacık tefecik boyuyla bana devasa bir insanmış hissi uyandırırdı. Bir tek arkadaşım vardı . Hatta hayattaki tek dostum ki yetimhaneyle beraber o da gitti hayatımdan. Ve o güzel yaşantımı değiştirecek gün geldi. Müdür beni yanına çağırdı. Bana bakarak gülümsüyorlardı. Yanındaki genç çifte bakıp bir belge gösterdi "İmza yeterli." dedi. Görünümleri dilencileri' andıran o çift beni aldı. Geldikleri o tatlı arabaya bindirdi. Arka koltuktan geride kalıp ufacık olan Yetimhaneye' baktıkça ağlıyor, ve "Bu hiç adil değil. Beni yuvamdan ayıramazsınız." Diye haykırıyordum. Eve vardığımızda ben ağlamaktan uyuyakalmış olacaktımki hiç birşeyi hatırlamıyordum. Ev olağanüstü' derecede sessiz bi o kadarda düzenliydi. O kadın beni üst kata çıkardı ve koridorun en sonundaki o gizli bir sığınağa benzeyen odayı gösterdi. "Burada kalacaksın ihtiyacın olan her şey var."dedi. Ben o karanlık odanın içindeki küçük yatağa sığınarak' ağlamaya devam ettim. Biraz iyimser' olmalısın Alis! 2-3 yılım sanacağının aksine çok güzel geçti. Sonra ne mi oldu o bana anne baba olan güzel çiftin çocukları oldu. 

Yıllar geçtikçe benden nefret eder, fazlalık gibi görür, kendi çocuklarından beni kayırırlardı. Üzerimdeki baskının' tarifi yoktu.

Ben ona dokunsam bile oda hapsine çarptırılırdım. 16 yaşıma geldiğimde her gün dayak yemekten bıkmış artık odasından dışarıya adım dahi atmayan bir insan olmuştum. Yemek yemeyi dahi unuturdum. Ve o kardeşim denilen şahıs beni annemden babamdan ayıran kişi bunu hak etmişti Alis! Sen öyle düşünmüyor musun? mantıklı' düşün Alis! O öldürülmeyi sonuna kadar hak etmişti. Adalet' yerini buldu! Onlara boyun eğmek' zorunda değildim. Galiba bu yüzden burdayım. Benim deli olduğumu sanıyorlar sakın kimseye söyleme ama deli değilim. Yalnızca duygularım biraz engelli', hayır bak sana onun adını verdim. Onu hala seviyorum. Öldürmüş olmam bu gerçeği değiştirmez. Mucizelere' inanırmısın Alis ? Ben asla.

Karalamak zorundayım bu duvardan seni zira kimsenin yardımına' ihtiyacım yok.