1.ประวัติการแสดง

2.เครื่องดนตรีประกอบการแสดง

3.รูปภาพการแสดง

2.เครื่องดีด: พิณ, ไหซอง

เครื่องสี: ซออีสาน

เครื่องตี: โปงลาง, กลองหาง

เครื่องเป่า: แคน, โหวด

เซิ้งกะโป๋ง เป็นการละเล่นที่เน้นความสนุกสนานเป็นหลักโดยใช้กะโป๋ หรือ กะลามะพร้าว เป็นอุปกรณ์ที่สำคัญในการเล่น เป็นที่น่าสังเกตว่าประเทศต่างๆ ในแถบเอชียตะวันออกเฉียงใต้ เช่น ฟิลิปปิน อินโดนีเซีย โดยเฉพาะมาเลเซีย มีการละเล่นซึ่งใช้กะลาประกอบอยู่ ซึ่งเมื่อเสร็จจากการเก็บเกี่ยวชาวมาเลย์ก็จะมีการรื่นเริงและฉลองกัน บ้างก็ช่วยกันขูดมะพร้าวและตำน้ำพริก จึงได้นำเอากะลามะพร้าวมาเคาะประกอบจังหวะกันเป็นที่สนุกสนาน ระบำกะลาของมาเลเซียมีชื่อเป็นภาษามาเลย์ว่า “เดมปุรง” หรือแม้แต่ประเทศกัมพูชาก็มีการละเล่นที่ใช้กะลาเป็นอุปกรณ์เช่นเดียวกัน เซิ้งกะโป๋คงได้แบบอย่างมาจากระบำกะลาที่นิยมเล่นกันในกัมพูชาและแถบอีสานใต้ ระบำกะลามีจังหวะเนิบนาบ จึงมีการปรับปรุงใหม่โดยใช้เพลงพื้นเมืองอีสาน และยังนำเอาเพลงพื้นเมืองของอีสานใต้มาใช้ประกอบอยู่คือเพลง เจรียงซันตรูจ

เครื่องแต่งกาย เซิ้งกะโป๋จะแบ่งผู้แสดงออกเป็น 2 ฝ่าย คือ หญิงและชาย ฝ่ายหญิงนุ่งซิ่นพื้นเมืองอีสาน สวมเสื้อแขนกระบอก เกล้าผมมวยใช้แพรมนรัดมวย ฝ่ายชายนุ่งกางเกงขาก๊วย สวมเสื้อคอกลม มีผ้าขาวม้าผูกเอว

เครื่องดนตรี ใช้ดนตรีพื้นเมืองอีสาน แต่เล่นลายพื้นเมืองของอีสานใต้คือ เจรียงซันตรูจ

เครื่องดนตรีประกอบการแสดงเซิ้งกระโป๋ง

1. กระโป๋ง – เครื่องตีทำจากกระป๋องหรือภาชนะโลหะ ให้เสียงคล้ายฉิ่งฉาบพื้นบ้าน

2. แคน – เครื่องเป่าประจำถิ่นอีสาน ทำจากไม้ไผ่ มีเสียงที่เป็นเอกลักษณ์

3. กลองยาว – ใช้สร้างจังหวะและบรรยากาศสนุกสนาน

4. โหวด – เครื่องดนตรีเป่าทำจากไม้ไผ่ ให้เสียงสูงและไพเราะ

5. ฉิ่ง ฉาบ กรับ – เครื่องประกอบจังหวะเพิ่มเติม

เซิ้งกระโป๋ง เป็นการแสดงพื้นบ้านภาคตะวันออกเฉียงเหนือ (อีสาน) ของไทย ซึ่งมีจุดเริ่มต้นมาจากวิถีชีวิตชาวบ้าน โดยเฉพาะการเล่น “กระโป๋ง” หรือ “กะโป๋ง” ซึ่งเป็นเครื่องดนตรีพื้นบ้านชนิดหนึ่ง ทำจากกระป๋องหรือภาชนะโลหะเก่า แล้วนำมาทุบให้เกิดเสียงจังหวะ ประกอบจังหวะการฟ้อนหรือเซิ้ง

การแสดงเซิ้งกระโป๋งมักนิยมแสดงในงานบุญหรืองานเทศกาลประจำหมู่บ้าน เช่น บุญบั้งไฟ บุญข้าวจี่ หรือประเพณีท้องถิ่นอื่น ๆ โดยผู้แสดงจะฟ้อนรำอย่างสนุกสนาน พร้อมกับตี “กระโป๋ง” เพื่อสร้างจังหวะ ประสานกับดนตรีพื้นเมือง เช่น แคน โหวด และกลอง

เครื่องดนตรีประกอบการแสดงเซิ้งกระโป๋ง

1. กระโป๋ง – เครื่องตีทำจากกระป๋องหรือภาชนะโลหะ ให้เสียงคล้ายฉิ่งฉาบพื้นบ้าน

2. แคน – เครื่องเป่าประจำถิ่นอีสาน ทำจากไม้ไผ่ มีเสียงที่เป็นเอกลักษณ์

3. กลองยาว – ใช้สร้างจังหวะและบรรยากาศสนุกสนาน

4. โหวด – เครื่องดนตรีเป่าทำจากไม้ไผ่ ให้เสียงสูงและไพเราะ

5. ฉิ่ง ฉาบ กรับ – เครื่องประกอบจังหวะเพิ่มเติม

เคื่องดนตรีในการประกอบการเเสดง

เครื่องดีด: พิณ, ไหซอง.

เครื่องสี: ซออีสาน.

เครื่องตี: โปงลาง, กลองหาง.

เครื่องเป่า: แคน, โหวด.

ต้นกำเนิดและพัฒนาการ

• ภูมิภาคต้นกำเนิด: ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไทย (อีสาน)

• ลักษณะเด่น: มีจังหวะเร้าใจ ใช้เครื่องดนตรีพื้นบ้านอย่างแคน กลองยาว ฉาบ และโปงลาง

• ที่มา: รำเชิ้งเกิดจากการผสมผสานของการละเล่นพื้นบ้าน งานบุญ และประเพณี เช่น บุญบั้งไฟ บุญผะเหวด หรือเทศกาลต่าง ๆ ที่ต้องการความครึกครื้น

• เชิ้งกะโป๋: เป็นรูปแบบหนึ่งที่เน้นการแสดงแบบตลก ท่ารำที่อาจมีท่าทางเปิ่น ๆ หรือเย้าแหย่กัน เป็นการรำที่ไม่เน้นความเป๊ะของท่าทาง แต่เน้นอารมณ์ร่วมและเสียงหัวเราะ

เครื่องดนตรี

เครื่องดนตรีหลักที่ใช้ใน “รำเชิ้งกะโป๋”

1. กลองยาว – ให้จังหวะหลัก สนุก สนั่น เสียงหนักแน่น

2. ฉิ่ง / ฉาบเล็ก – สร้างเสียงกระทบเสริมจังหวะให้ครึกครื้น

3. แคน – เครื่องดนตรีเอกลักษณ์ของอีสาน ให้ทำนองหลัก ฟังแล้วรู้เลยว่า “อีสานมาแล้ว”

4. โปงลาง – เครื่องเคาะที่ให้เสียงคล้ายระฆังไม้ เล่นเป็นทำนองเสริม

5. พิณ – บางวงจะมีเพื่อเพิ่มเมโลดี้ ให้ความรู้สึกกลมกล่อม ฟังเพลิน

6. กรับไม้ – ใช้เคาะประกอบจังหวะ เหมาะกับท่ารำที่มีการตบมือหรือเคลื่อนไหวแรง ๆ

7. โหวด – เครื่องลมอีสาน ให้เสียงสูง ๆ แหลม ๆ เพิ่มบรรยากาศพื้นถิ่น

เซิ้งกระโป๋ง เป็นการแสดงพื้นบ้านภาคตะวันออกเฉียงเหนือ (อีสาน) ของไทย ซึ่งมีจุดเริ่มต้นมาจากวิถีชีวิตชาวบ้าน โดยเฉพาะการเล่น “กระโป๋ง” หรือ “กะโป๋ง” ซึ่งเป็นเครื่องดนตรีพื้นบ้านชนิดหนึ่ง ทำจากกระป๋องหรือภาชนะโลหะเก่า แล้วนำมาทุบให้เกิดเสียงจังหวะ ประกอบจังหวะการฟ้อนหรือเซิ้ง

การแสดงเซิ้งกระโป๋งมักนิยมแสดงในงานบุญหรืองานเทศกาลประจำหมู่บ้าน เช่น บุญบั้งไฟ บุญข้าวจี่ หรือประเพณีท้องถิ่นอื่น ๆ โดยผู้แสดงจะฟ้อนรำอย่างสนุกสนาน พร้อมกับตี “กระโป๋ง” เพื่อสร้างจังหวะ ประสานกับดนตรีพื้นเมือง เช่น แคน โหวด และกลอง

เครื่องดนตรีประกอบการแสดงเซิ้งกระโป๋ง

1. กระโป๋ง – เครื่องตีทำจากกระป๋องหรือภาชนะโลหะ ให้เสียงคล้ายฉิ่งฉาบพื้นบ้าน

2. แคน – เครื่องเป่าประจำถิ่นอีสาน ทำจากไม้ไผ่ มีเสียงที่เป็นเอกลักษณ์

3. กลองยาว – ใช้สร้างจังหวะและบรรยากาศสนุกสนาน

4. โหวด – เครื่องดนตรีเป่าทำจากไม้ไผ่ ให้เสียงสูงและไพเราะ

5. ฉิ่ง ฉาบ กรับ – เครื่องประกอบจังหวะเพิ่มเติม

เคื่องดนตรีในการประกอบการเเสดง

เครื่องดีด: พิณ, ไหซอง.

เครื่องสี: ซออีสาน.

เครื่องตี: โปงลาง, กลองหาง.

เครื่องเป่า: แคน, โหวด.

เซิ้งกระโป๋เป็นการแสดงพื้นบ้านของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ (อีสาน) ของประเทศไทย มีต้นกำเนิดจากวัฒนธรรมของชาวอีสาน ซึ่งนิยมใช้ในการแห่ขบวนบุญ เช่น บุญบั้งไฟ หรือบุญเดือนหก "กระโป๋" หมายถึง "ภาชนะที่ทำจากไม้ไผ่" หรือ "ภาชนะสำหรับใส่น้ำหรือของใช้" ในการแสดงจะมีการแต่งกายพื้นเมืองและถือกระโป๋เป็นอุปกรณ์ประกอบการเต้นเซิ้ง ใช้จังหวะสนุกสนาน เน้นความพร้อมเพรียง ความรื่นเริง และความมีชีวิตชีวา เพื่อสร้างความบันเทิงและความสุขแก่ผู้ชม

---

เครื่องดนตรีประกอบการแสดงเซิ้งกระโป๋

ดนตรีที่ใช้ประกอบการแสดงเซิ้งกระโป๋ มักเป็นวงโปงลางหรือดนตรีพื้นบ้านอีสาน ประกอบด้วย:

โปงลาง – เครื่องดนตรีไม้คล้ายระนาด มีเสียงไพเราะ

แคน – เครื่องเป่าพื้นบ้านของอีสาน ทำจากลำอ้อ ให้เสียงเป็นเอกลักษณ์

กลองยาว – ใช้สร้างจังหวะสนุกสนานเร้าใจ

ฉาบ – ช่วยเน้นจังหวะให้คึกคัก

โหวด – เครื่องเป่าทำจากไม้ไผ่ ให้เสียงนุ่มนวล (บางชุดอาจใช้)

เครื่องแต่งกาย เซิ้งกะโป๋จะแบ่งผู้แสดงออกเป็น 2 ฝ่าย คือ หญิงและชาย ฝ่ายหญิงนุ่งซิ่นพื้นเมืองอีสาน สวมเสื้อแขนกระบอก เกล้าผมมวยใช้แพรมนรัดมวย ฝ่ายชายนุ่งกางเกงขาก๊วย สวมเสื้อคอกลม มีผ้าขาวม้าผูกเอว

เครื่องดนตรี ใช้ดนตรีพื้นเมืองอีสาน แต่เล่นลายพื้นเมืองของอีสานใต้คือ เจรียงซันตรูจ

เซิ้งกระโป๋ เป็นหนึ่งในการแสดงพื้นบ้านของภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไทย (อีสาน) ที่มีลักษณะสนุกสนาน ใช้ท่ารำที่เป็นเอกลักษณ์และเครื่องดนตรีพื้นเมือง เช่น กลองยาว แคน ฉิ่ง ฉาบ การแสดงนี้มีจุดเด่นคือการใช้ "กระโป๋" ซึ่งเป็นภาชนะใส่ของพื้นบ้าน ทำจากไม้หรือสังกะสี มีหูหิ้ว ใช้ในชีวิตประจำวันของชาวอีสาน

ประวัติความเป็นมา

ต้นกำเนิด: เซิ้งกระโป๋มีต้นกำเนิดจากวิถีชีวิตของชาวบ้านในภาคอีสานที่ใช้ "กระโป๋" เป็นภาชนะใส่ข้าวของต่าง ๆ เช่น ข้าวปลาอาหาร หรือของใช้จิปาถะ การแสดงนี้พัฒนาขึ้นจากกิจกรรมในชุมชน เช่น งานบุญ งานประเพณี เพื่อสร้างความสนุกสนานและความสามัคคี

พัฒนาการ: เดิมเป็นการแสดงง่าย ๆ ที่ชาวบ้านร่วมกันคิดท่าทางตามวิถีชีวิต เช่น ท่าตำข้าว หาบของ ปัดฝุ่น ต่อมาได้รับการพัฒนาให้มีความหลากหลายมากขึ้นในรูปแบบการแสดงบนเวที เช่น การแต่งกายสีสันสดใส การใช้เพลงและดนตรีประกอบที่มีจังหวะเร้าใจ

จุดประสงค์: ใช้ในงานบุญประเพณี เช่น บุญบั้งไฟ บุญเข้าพรรษา และเพื่อการแสดงในงานกิจกรรมโรงเรียนหรือการประกวดวัฒนธรรม

ลักษณะการแสดง

ผู้แสดง: มักเป็นเยาวชนหรือคนในชุมชน แต่งกายพื้นเมือง

อุปกรณ์: กระโป๋ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของการแสดง ใช้ประกอบท่ารำ

ท่ารำ: มีลักษณะขี้เล่น สนุกสนาน แสดงอารมณ์ขัน ถ่ายทอดวิถีชีวิต

ดนตรีที่ใช้ในการแสดง

1. แคน

เครื่องเป่าพื้นบ้านที่ถือเป็นสัญลักษณ์ของดนตรีอีสาน ให้เสียงไพเราะ มีทำนองที่รื่นเริง

2. กลองยาว

ใช้ตีให้จังหวะหลักของการแสดง เสียงหนักแน่น สนุกสนาน

3. ฉิ่ง/ฉาบ

เครื่องตีให้จังหวะเร่งเร้า เพิ่มความสนุกและความต่อเนื่องของการรำ

4. โหวด

เครื่องเป่าอีกชนิดหนึ่ง เสียงใสแหลม ใช้เล่นคู่กับแคนเพื่อสร้างมิติของเสียง

5. กรับไม้

ใช้ตีให้เสียงคล้ายจังหวะปรบมือ เพิ่มความคึกคัก

6. โปงลาง (บางครั้ง)

เครื่องดนตรีเคาะที่ให้เสียงไพเราะ ใช้เสริมบรรยากาศการแสดงในบางเวที

7. ปี่อีสาน (ถ้ามี)

เพิ่มเสียงแหลมสำหรับการนำทำนองรำ

2.เครื่องดีด: พิณ, ไหซอง

เครื่องสี: ซออีสาน

เครื่องตี: โปงลาง, กลองหาง

เครื่องเป่า: แคน, โหว

เป็นการแสดงที่ได้ดัดแปลงมาจากการละเล่นของชาวอีสานใต้ ซึ่งได้แก่ในบริเวณจังหวัด สุรินทร์ บุรีรัมย์ และศรีสะเกษ เป็นการแสดงที่มีความสนุกสนานรื่นเริง โดยใช้กะลาที่ขัดผิวจนมันเป็นอุปกรณ์หลักในการประกอบจังหวะและที่น่าสังเกตคือ ประเทศต่างๆในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เช่น ฟิลิปปินส์  อินโดนีเซีย กัมพูชา และมาเลเซีย ก็มีการละเล่นเกี่ยวกับการเคาะกะลาเช่นเดียวกัน

ปัจจุบัน วิทยาลัยนาฏศิลปร้อยเอ็ดมีความเห็นควรว่า คำว่า 'เซิ้ง' ไม่ได้มีความหมายถึงการฟ้อนรำของชาวอีสานเพราะ เซิ้ง คือการขับกาพย์ ซึ่งมักจะมีการฟ้อนประกอบด้วย ไม่นับเป็นการร่ายรำ ดังนั้น จึงได้บัญญัติคำว่า 'ฟ้อน' ซึ่งเป็นคำที่ใช้เรียกกริยาการฟ้อนรำของชาวอีสาน ชุดการแสดงใดๆที่เคยเรียกว่า เซิ้ง ก็เปลี่ยนมาเป็น ฟ้อน เช่น เซิ้งแหย่ไข่มดแดง เปลี่ยนเป็น ฟ้อนแหย่ไข่มดแดง ยกเว้น เซิ้งบั้งไฟและเซิ้งนางด้ง เพราะเป็นการแสดงเซิ้งอย่างตรงตัวอยู่แล้ว )

คือกะลามะพร้าว ชาวอีสานรู้จักการใช้ประโยชน์จากกะลามะพร้าวมาเป็นวัสดุและอุปกรณ์ที่ใช้ในชีวิตประจำวัน เช่นกระบวยตักน้ำ และสามารถทำเป็นเครื่องดนตรี เช่น พิณกระแสเดียว และซอของชาวอีสานใต้ เป็นต้น

• “เชิ้ง” มักหมายถึง การเต้นรำแบบพื้นบ้านอีสาน หรือการเคลื่อนไหวที่สนุกสนานและครึกครื้น เช่น การฟ้อนรำ

• “กะโป๋” มีหลายความหมาย ขึ้นอยู่กับบริบท เช่น อาจหมายถึง เด็กผู้ชายตัวเล็ก ๆ หรือใช้เป็นคำแซวแบบขำ ๆ ก็ได้

หากนำมารวมกันว่า “เชิ้งกะโป๋” อาจสื่อถึง:

• เด็กผู้ชายตัวเล็ก ๆ ที่เต้นรำอย่างสนุกสนาน หรือ

• ใช้พูดขำ ๆ แหย่ใครบางคนที่อาจดูตลกเวลาขยับตัวหรือแสดงท่าทางคล้ายกับการเชิ้ง

เครื่องดนตรีที่ใช้ประกอบการแสดงเซิ้งกะโป๋ คือ วงโปงลาง. วงโปงลางเป็นวงดนตรีพื้นบ้านของภาคอีสาน ประกอบด้วยเครื่องดนตรีหลายชนิด เช่น กลองแต๊ะ กลองยาว แคน ฆ้องโหม่ง ฉิ่ง ฉาบ และกรับ

เครื่องดีด: พิณ ไหซอง.

เครื่องสี: ซออีสาน.

เครื่องตี: โปงลาง กลอง.

เครื่องเป่า: แคน โหวด.

   เป็นการแสดงที่ได้ดัดแปลงมาจากการละเล่นของชาวอีสานใต้ ซึ่งได้แก่ในบริเวณจังหวัด สุรินทร์ บุรีรัมย์ และศรีสะเกษ เป็นการแสดงที่มีความสนุกสนานรื่นเริง โดยใช้กะลาที่ขัดผิวจนมันเป็นอุปกรณ์หลักในการประกอบจังหวะ

เครื่องดนตรีประกอบการแสดง

   • เครื่องดีด: พิณ ไหซอง

• เครื่องสี: ซออีสาน

• เครื่องตี: โปงลาง กลองหาง

• เครื่องเป่า: แคน โหวด 

1.เครื่องดนตรีประกอบด้วย เเคน กลองยาว ฉิ่ง ฉับ กลับ กะโป๋

เป็นการแสดงที่ได้ดัดแปลงมาจากการละเล่นของชาวอีสานใต้ ซึ่งได้แก่ในบริเวณจังหวัด สุรินทร์ บุรีรัมย์ และศรีสะเกษ

2.เครื่องดีด: พิณ, ไหซอง

เครื่องสี: ซออีสาน

เครื่องตี: โปงลาง, กลองหาง

เครื่องเป่า: แคน, โหว

เป็นการแสดงที่ได้ดัดแปลงมาจากการละเล่นของชาวอีสานใต้ ซึ่งได้แก่ในบริเวณจังหวัด สุรินทร์ บุรีรัมย์ และศรีสะเกษ

2.เครื่องดีด: พิณ, ไหซอง

เครื่องสี: ซออีสาน

เครื่องตี: โปงลาง, กลองหาง

เครื่องเป่า: แคน, โหว

เป็นการแสดงที่ได้ดัดแปลงมาจากการละเล่นของชาวอีสานใต้ ซึ่งได้แก่ในบริเวณจังหวัด สุรินทร์ บุรีรัมย์ และศรีสะเกษ เป็นการแสดงที่มีความสนุกสนานรื่นเริง โดยใช้กะลาที่ขัดผิวจนมันเป็นอุปกรณ์หลักในการประกอบจังหวะ และที่น่าสังเกตคือ ประเทศต่างๆในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เช่น ฟิลิปปินส์ อินโดนีเซีย กัมพูชา และมาเลเซีย ก็มีการละเล่น .

-เครื่องดนตรีประกอบการเเสดง

เป็นกิจกรรมพื้นบ้านของชาวอีสานใต้ การแสดงนี้เน้นความสนุกสนานเป็นหลัก ผู้แสดงจะถือ "กะโป๋" (กะลามะพร้าว) และรำด้วยท่าทางที่ว่องไว วงดนตรีที่ใช้ประกอบการแสดงคือวงโปงลาง เครื่องดนตรีกะลามะพร้าว (กะโป๋) เป็นอุปกรณ์ประกอบการรำฟ้อน