Na proces pisania składają się 3 podstawowe elementy: 

psychologiczny  - dotyczy analizy i syntezy dźwiękowej, wzrokowej i ruchowej. Chodzi o to, aby dziecko posiadało słuchowe wyobrażenie odpowiednika litery (głoski), aby ujmowało literę i wyraz jako całość i aby wyobrażało sobie drogę kreślenia danej litery. 

fizjologiczny - polega na skomplikowanych pobudzeniach nerwowych, ich integracji w korze mózgowej i aparacie ruchowym ręki. 

motoryczny - tworzy zespół skoordynowanych ruchów ręki - ramienia, przedramienia, nadgarstka i palców. Dochodzą też techniczne warunki pisania, jak: postawa, układ rąk, odległość oczu od papieru i sposób trzymania pióra. 

 

Opanowanie pisma w zakresie elementarnym w klasie I, a później swobodnego pisania pismem czytelnym, płynnym i estetycznym w klasach wyższych jest czynnością złożoną i skomplikowaną. 

na którą składa się: 

perspektywa panoramiczna - podkreśla się znaczenie pisma dla ludzkiej egzystencji, wprowadzanie w kulturę, cywilizację piśmienną

ujęcie socjokognitywne - pisanie oznacza środek do komunikacji interpersonalnej, jest więc ono jednym z warunków społecznego porozumiewania się

aspekt modularny - pisanie stanowi harmonijną, zintegrowaną całość psychosomatyczną polegającą na słuchowym wyodrębnieniu głoski, odszukaniu jej odpowiednika literowego, zapamiętaniu jej kształtu oraz rozmieszczeniu kolejnych liter w wyrazie, napisaniu liter

ujęcie metaforyczne - określane może być przykładowo jako „ślady na białej kartce”, „rysowanie wężyków, ślimaków”, „utrwalanie złotych myśli”, itp.

     i w kontaktach między ludźmi,
- bezpośrednia – poprzez prowadzenie różnorodnych zabaw, zajęć, gier, prac użytecznych i ćwiczeń z różnych dziedzin wychowania.)

Pisanie wspieraja:

urozmaicają zajęcia,

Rysunek 

Litery drukowane 

Pismo mieszane 

Stadium opanowania schematów liter i ich połączeń 

Stadium modyfikacyjne w piśmie 

Stadium pisania zindywidualizowanego

Sprawny ruch to ruch ciągły. 
W ciągłym ruchu mamy dwa układy:

- pierwszy układ - szeregowy - ruch po ruchu w pewnym ciągu np. pisanie litery m, n. 

- drugi układ polega na równoczesnym wykonywaniu kombinowanych ruchów np. w literach k, a i wyrazach lis, ule.

Dochodzi też ruch podbiegający - powstają proste i pętle, np. w literach b, d, ł.

Nie można pisać prawidłowo, jeżeli się nie ma odpowiednich analityczno - syntetycznych wyobrażeń językowych - wyrazów i zdań. Dlatego też nauka pisania i czytania powinna odbywać się równocześnie, gdyż wzajemnie się warunkują, a następnie uzupełniają. 

Płynne łączenie ze sobą liter pisanych to umiejętność, którą dziecko zdobywa w początkowych latach nauki. Nie przychodzi ona sama. Ściśle wiąże się ona z płynnym pisaniem liter. Są takie litery, których napisanie jednym ruchem bez odrywania ręki stwarza pewne trudności.

Marian Falski w obrębie tego kierunku wyodrębnił nauczanie pisania: 

przez naśladowanie wzorów (bierne oglądanie wzorów przez uczniów i czysto mechaniczne ich naśladowanie – „wlepianie w pamięć” bez jakiegokolwiek kierownictwa ze strony nauczycieli), 

przez metodę oprowadzania (wodzenie palcem lub jakimś narzędziem po wzorze litery, najpierw „na sucho”, później np. atramentem), 

przez metodę genetyczną (rozkładanie liter – od najprostszych do coraz bardziej złożonych na poszczególne elementy: laski, kółka, kreski itp., porównywanie ich rozmiarów, określanie położenia, śledzenie powtarzających się tych samych elementów w różnych literach).

Zwraca się przy tym uwagę na:

T. Wróbel podkreśla, że należy rozkładać literę na mniejsze graficzne cząstki (ruchy) oraz równocześnie uczyć ich składania, tj. dokonywania syntezy. 

ćwiczeń ukierunkowanych na wprowadzenie w ruch mechanizmu mięśniowego niezbędnego do trzymania pióra i poruszania nim, 

ćwiczeń, których celem jest wywołanie obrazu wzrokowego i mięśniowego obrazu liter, jak też rozwiniecie pamięci ruchów potrzebnych do pisania, 

ćwiczeń polegających na składaniu (syntetyzowaniu) wyrazów z zestawów ruchomych liter wyciętych z tektury bądź skóry.

pokazu poprawnego wzoru litery, szczegółowej analizy jej elementów, 

pokazu sposobu jej kreślenia, (także sposobów łączenia jej z innymi literami), 

stosowanego z odpowiednią częstotliwością systematycznego ćwiczenia ręki podczas kreślenia liter, wyrazów, pisania zdań, krótkich tekstów.

  - jego kształtność i czytelność; 

  - łączenie elementów w  obrębie liter i liter w wyrazach; 

  - proporcjonalność w układzie liter w obrębie wyrazu; 

  - równomierność położenia; 

  - równomierność pochylenia; 

  - ogólne wrażenie. 

- przepisywanie

- pisanie z pamięci

- pisanie ze słuchu
- pisanie samodzielne

Celem ich jest opanowanie techniki pisania czytelnego i estetycznego. Najczęściej stosuje się je w klasach  niższych. 

b)   sposób wyrażania swoich myśli, wymagania gramatyczne   i stylistyczne, 

c)     poprawność zapisu pod względem ortograficznym, 

d)    poprawność zapisu pod względem graficznym. 

Element czasu
Obserwować należy czas trwania startu do zajęć ( im bardziej się wydłuża, tym większa ewentualność stanów lękowych) Należy również obserwować: Czas wykonania rysunku, Częstotliwość Długość przerw w pracy ( mogą wynikać z lęku przed barwą, tzw. szok barw, przed zabrudzeniem)‏

 Element ruchu
Obserwujemy sposób nakładania farby. Może się to odbywać poprzez:
 • Klepanie
 • Tworzenie kolein 
• Robienie podkładu z grubej warstwy a następnie wykonywanie w nim rysunku 
• Wcieranie 
• Tworzenie kropek.

Zachowanie wobec kolorów. 
Obserwacja dziecka w tym zakresie obejmuje: 
Wybór kolorów oraz kolejność ich użycie, 
Reakcje dziecka na kolor widziany na arkuszu.
Poprawianie położonego koloru. 

To forma ćwiczeń, która pobudza procesy poznawcze, np. spostrzeganie, myślenie, uwagę,

a także wzmacnia motywację do czynności grafomotorycznych.

Rysowane wierszyki to rysunki, których powstawaniu towarzyszą rymowanki, opisujące powstający obraz.

Rysowane wierszyki stanowią formę relaksu dla dzieci nadpobudliwych, jak również pobudzają dzieci zahamowane.

Opowiadają o powstaniu kolejnych elementów rysunku, które dorosły jednocześnie rysuje (tekst wierszyka i sposób wykonania rysunku rodzic powinien opanować przed zabawą z dzieckiem).

Z czasem dziecko samo zacznie włączać się do zabawy i naśladować rysowanie "pod dyktando" wierszyka wypowiadanego przez rodzica, po czym samo będzie potrafiło mówić wierszyk i jednocześnie ilustrować go rysunkiem.