Συνέχισε το φούντωμα της πεθυμιάς το πολυφάδι και το μεγάλωμα του έρωτα ζωπύρωσε  σαν ξύλο στο καμίνι , κι΄έσπασε και κολαφθηκε .Και το πουλί ο έρωτας ψάλλει και τραγουδάει : Έρωτα , Έρωτα  κουζουλέ μας έχεις Κουζουλάνει !!!

Η καρδιά μου σκίρτησε — ένιωσα πως μπροστά μου στεκόταν κάτι σπάνιο: ένας άνθρωπος ελεύθερος, ατίθασος, που ζει χωρίς φόβο και χωρίς ενοχές.

Σήμερα, στη μικρή ταβέρνα στο λιμάνι, γνώρισα έναν άνθρωπο παράξενο, έναν άνθρωπο αληθινό τον Αλέξη Ζορμπά. Από την πρώτη στιγμή που τον είδα, ένιωσα ένα παράξενο σκίρτημα μέσα μου. Το βλέμμα του, ζωηρό και πονηρό, το γεμάτο ζωή κορμί του, η τραχιά, μα τόσο ανθρώπινη φωνή του όλα τον έκαναν να μοιάζει σαν να είχε ξεπηδήσει από μια άλλη εποχή.

Μου μίλησε με αφοπλιστική ειλικρίνεια. Για τα ταξίδια του, τις δουλειές του, τις γυναίκες και τις χαρές της ζωής. Όλα με έναν τρόπο ακατέργαστο, χωρίς προσχήματα, χωρίς φτιασίδια. Εγώ, ο άνθρωπος του νου και των βιβλίων, έμεινα να τον ακούω μαγεμένος. Πόση απόσταση, Θεέ μου, ανάμεσα στη θεωρία και στην πράξη! Πόση δίψα για ζωή κουβαλά αυτός ο άνθρωπος στις φλέβες του!

Σκέφτομαι απόψε: Μήπως η σοφία δεν βρίσκεται στα γραμμένα χαρτιά, μα στα βιώματα; Μήπως ο Ζορμπάς, με όλα του τα λάθη και τα πάθη, είναι πιο κοντά στην ουσία της ζωής απ’ όσο εγώ, που καταγίνομαι να τη φιλοσοφώ από απόσταση;

Νιώθω έναν ανεπαίσθητο φόβο. Φόβο μην παρασυρθώ από τη δύναμη της ζωντάνιας του και εγκαταλείψω την τάξη του νου μου. Μα ταυτόχρονα και μια ακατανίκητη έλξη. Θέλω να τον γνωρίσω καλύτερα. Θέλω να αφήσω για λίγο τα βιβλία και να ζήσω στο πλάι του, να ακούσω τον κόσμο με τα δικά του αυτιά, να τον δω με τα δικά του μάτια.

Ίσως αυτός ο άνθρωπος να είναι ο οδηγός μου σε ένα ταξίδι όχι του νου, αλλά της ψυχής.

Απόψε, λοιπόν, κοιμάμαι με μια γλυκιά ανησυχία και μια σιωπηλή απόφαση: θα πάω μαζί του στο μεταλλείο. Θα αφεθώ στη ροή της ζωής όπως εκείνος.

Σήμερα συνάντησα έναν άνθρωπο αλλιώτικο ,παράξενο μα και γνήσιο συνάμα.Εναν άντρα με καθαρά ματιά και καρδιά που ακολουθεί τη ζωή που την περνει όπως έρχεται, που την διασκεδάζει.

Δεν είναι πλούσιος ούτε μορφωμένος μα είναι ψυχικά καλιεργιμενος με το σαντούρι του εκφράζει τα συνεσθηματα του και απολαμβάνει κάθε στιγμή της ζωής.

Δεν είναι τεμπέλης μα ούτε και δέσμιος της δουλειάς πιάνουν τα χέρια του και κάνει ότι βρεθεί μπροστά του.Ειναι από αυτούς που δεν μπωρεις να τους φυλακίσεις σε έναν τόπο, σε ένα σπιτικό.

Είναι ένας αυθόρμητος άνθρωπος που ζει τελείως διαφορετικά από εμένα. Που σκέφτεται πολύ διαφορετικά από εμένα. Θα ήθελα να μάθω τις σκέψεις του. Ίσως η αλήθεια να κρύβετε μέσα σε έναν τέτοιο άνθρωπο.

Δεν ξέρω από πού να αρχίσω… Σήμερα γνώρισα έναν άνθρωπο που, χωρίς υπερβολή, ταρακούνησε την ψυχή μου. Τον λένε Αλέξη Ζορμπά. Μα δεν είναι μόνο το όνομα – είναι ολόκληρος ένας κόσμος! Από τη στιγμή που άνοιξε το στόμα του, η φωνή του ήταν σαν να έβγαινε από τα βάθη της γης. Τραχιά, αληθινή, γεμάτη ζωή. Μιλούσε χωρίς φόβο, χωρίς φίλτρα. Ή μάλλον, ζούσε όπως μιλούσε – ελεύθερα.

Είναι παράξενος τύπος. Άλλος άνθρωπος από μένα. Εγώ με τα βιβλία μου, τις σκέψεις μου, την "πνευματικότητα" μου... κι εκείνος με τις πράξεις, τα πάθη και τα χέρια του που μυρίζουν χώμα και εργασία. Κι όμως, ένιωσα ότι μου είπε περισσότερα με δυο κουβέντες του απ’ ό,τι έχω διαβάσει σε δέκα τόμους φιλοσοφίας.

Στην αρχή με μπέρδεψε. Γελούσε τόσο δυνατά, σαν παιδί, και ύστερα μιλούσε για τον θάνατο σαν να 'ταν φίλος του. Κι εγώ; Στεκόμουν δίπλα του και ένιωθα μικρός. Όχι με την κακή έννοια. Μικρός, γιατί μπροστά του κατάλαβα πόσα λίγα ξέρω για το να ζεις στ’ αλήθεια. Όχι απλώς να υπάρχεις.

Δεν ξέρω πού θα με πάει αυτή η γνωριμία, αλλά μέσα μου κάτι ξύπνησε. Ένα κομμάτι μου θέλει να πετάξει τα πάντα και να τον ακολουθήσει. Να μάθω να χορεύω χωρίς μουσική, να γελάω χωρίς λόγο και να ζω χωρίς φόβο.

Νομίζω ο Ζορμπάς είναι μια υπενθύμιση πως η ζωή δεν χωράει σε βιβλία. Ζει μέσα στα μάτια, στα χέρια, στη σκόνη του δρόμου.

Αύριο θα τα ξαναπούμε. Και ξέρω, πως κάθε κουβέντα μαζί του θα είναι ένα μικρό μάθημα ελευθερίας.