Η μετανάστευση Ελλήνων προς τον Καναδά άρχισε ουσιαστικά με το τέλος του 19ου αι., έλαβε σημαντικές διαστάσεις μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο και κορυφώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Από τις αρχές της δεκατίας του 1970 η μετανάστευση Ελλήνων προς τον Καναδά άρχισε να φθίνει και από το τέλος της δεκαετίας του 1980 έχει ουσιαστικά εκλείψει.

Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, στον Καναδά κατοικούν 144.000 άτομα ελληνικής καταγωγής και από τους δύο γονείς και 71.000 άτομα ελληνικής καταγωγής από έναν γονέα μόνον. Το σύνολο των κατοίκων του Καναδά που είναι ελληνικής καταγωγής ανέρχεται σε 215.000 άτομα. Ο αριθμός αυτός δεν περιλαμβάνει αναγκαστικά όλα τα άτομα των μεταγενέστερων γενεών ούτε τα άτομα ελληνικής καταγωγής που μετανάστευσαν στον Καναδά από χώρες εκτός Ελλάδας (π.χ. από Κωνσταντινούπολη, Αίγυπτο, Βόρεια Ήπειρο, κ.ά.).

Στην απογραφή του 2001, καταγράφηκαν 120.000 ελληνόφωνοι κάτοικοι του Καναδά, που σημαίνει ότι 56% των Καναδών ελληνικής καταγωγής μιλάει τα ελληνικά. Οι περισσότεροι ελληνόφωνοι βρίσκονται στην ευρύτερη περιφέρεια του Τορόντο (65.000 άτομα περίπου), στο Μόντρεαλ (40.000 άτομα) και το Βανκούβερ (5.200 άτομα). Μικρότερες ελληνόφωνες παροικίες υπάρχουν στην Οττάβα (2.300 άτομα), το Κάλγκαρι (1.300 άτομα), το Έντμοντον (1.000 άτομα), το Χάλιφαξ (1.000 άτομα) και σε όλον σχεδόν τον Καναδά.

Το 2005, οι Έλληνες της Βικτώρια (Ελληνική Κοινότητα Βικτωρίας & Νήσου Βανκούβερ) ίδρυσαν τον ερασιτεχνικό ποδοσφαιρικό σύλλογο Ελλάς Βικτωρίας Βανκούβερ (Hellas F.C.). Από το 2008 λειτουργεί ως ανεξάρτητο σωματείο. O σύλλογος αγωνίζεται στο τοπικό πρωτάθλημα του νησιού Βανκούβερ (Vancouver Island Soccer League - VISL). To 2010 ανέβηκε από την 4η στην 3η κατηγορία, στην οποία αγωνίζεται έκτοτε (όμιλος 3Α). Εκτός από την καλλιέργεια του ποδοσφαίρου στους στόχους του περιλαμβάνεται και η ανάπτυξη σχέσεων φιλίας και συνεργασίας ανάμεσα στα μέλη της ελληνικής κοινότητας με τους υπόλοιπους κατοίκους της πόλης. Έχει γαλανόλευκα χρώματα και τo έμβλημά της είναι εμπνευσμένο από την ελληνική σημαία και τον αρχαιοελληνικό μαίανδρο.

Οι έλληνες μετανάστες της πρώτης γενιάς ασχολήθηκαν κυρίως ως εργάτες σε βιομηχανίες, καθαριστές κτιρίων κ.λπ. ή σε οικογενειακές επιχειρήσεις όπως εστιατόρια, αρτοποιεία και παντοπωλεία. Οι νεότερες γενιές εντάχθηκαν στην ευρύτερη καναδική κοινωνία και προόδευσαν στο εμπόριο, τις επιστήμες και τα γράμματα. Ειδικά στο Μόντρεαλ και στο Τορόντο, οι έλληνες μετανάστες εξακολουθούν να κατοικούν σε συμπαγείς ελληνικές γειτονιές (στο Παρκ-Εξτένσιον (Parc-Extension) και το Σόμεντυ (Chomedey) στην ευρύτερη περιοχή του Μόντρεαλ, και περί της λεωφόρου Ντάνφορθ (Danforth) στο Τορόντο), είναι οργανωμένοι σε αστικές ή θρησκευτικές (ελληνορθόδοξες) κοινότητες και διαθέτουν ιδιωτικά ή ημιιδιωτικά ελληνικά σχολεία. Έλληνες ομογενείς της πρώτης και της δεύτερης γενιάς μετέχουν στην πολιτική ζωή του Καναδά, είτε ως βουλευτές στο Κοινοβούλιο της χώρας, είτε ως επαρχιακοί βουλευτές, είτε ως δημοτικοί σύμβουλοι. Στον Καναδά κυκλοφορούν αρκετές ελληνικές εφημερίδες (συνήθως εβδομαδιαίες) και υπάρχουν πολλά ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά προγράμματα στα ελληνικά.

Ανάμεσα στους πλέον γνωστούς ελληνοκαναδούς συγκαταλέγονται ο συγγραφέας Νίκος Καχτίτσης, ο ζωγράφος Πωλ (Παλαιολόγος) Σουλικιάς, οι ηθοποιοί Ηλίας Κοτέας και Νία Βάρνταλος, κ.ά. Στο Πανεπιστήμιο York του Τορόντο δίδαξε ο μετέπειτα πρωθυπουργός της Ελλάδας Ανδρέας Παπανδρέου.

* Τον δημόσιο τομέα γιατί παρακάμπτει την αξιοκρατία. Χωρίς αποτελεσματικό δημόσιο τομέα καμία χώρα δεν μπορεί να αναπτυχθεί.

* Τον ιδιωτικό τομέα γιατί (α) απομυζάται προκειμένου να καλυφθούν οι πελατειακές σχέσεις του δημόσιου τομέα (β) κάνει την επιχειρηματικότητα κρατικοδίαιτη (οι πελάτες δεν είναι μόνο πολίτες, είναι κι επιχειρήσεις) νοθεύοντας τον ανταγωνισμό (γ) εμμέσως από την αναποτελεσματικότητα του δημόσιου τομέα (πρώτο σημείο) που παίζει τον ρόλο τοποτηρητή για την ανάπτυξη του ιδιωτικού τομέα.

* Το ίδιο το πολιτικό σύστημα όπου επιβιώνουν και μακροημερεύουν όσοι είναι καλοί στις πελατειακές σχέσεις κι όχι οι πραγματικά ωφέλιμοι για τη χώρα.

* Το νομοθετικό έργο με τις χιλιάδες πελατειακές παρεμβάσεις και ρουσφετολογικές διατάξεις 

* Τη νοοτροπία του πολίτη όπου καλλιεργείται η αντίληψη ότι προχωράς ανάλογα με τη γνωριμία σου και όχι την αξία σου

* Το διανοητικό μας ισοζύγιο ενισχύοντας το brain drain που έχει ως μία από τις βασικότερες αιτίες του την αναξιοκρατία ως συνέπεια του πελατειακού συστήματος. 

Ειδικά για το τελευταίο, θα αναφέρω μια από τις χιλιάδες ιστορίες που θα μπορούσαν να μας διηγηθούν οι νέοι μας που έχουν φύγει στο εξωτερικό. Μια Ελληνίδα φυσικός στην Αγγλία καταλαμβάνει τη θέση επικεφαλής του Τομέα Επιστήμης σε Αγγλικό σχολείο. Απλώς και μόνο με την παρουσία και τη δουλειά της που αξιολογήθηκε έναντι άλλων συνυποψήφιών της. Χωρίς κομματικά ραβασάκια, χωρίς μπάρμπα στην Κορώνη με την αξία της και μόνο. Πώς να γυρίσει αυτή η κοπέλα στην Ελλάδα, όταν για την οποιαδήποτε θέση ξέρει ότι δεν θα μετρήσει το CV της, αλλά οι κομματικές ή τυχόν άλλες συστάσεις; 

Μέσα στο πελατειακό σύστημα εντάσσεται και η στρεβλή αντίληψη ότι το κράτος είναι το φέουδο των εκάστοτε κυβερνώντων. Με στρατιές μετακλητών υπαλλήλων δημιουργείται ένα "πραιτωριανό" δημόσιο μέσα στο δημόσιο, βραχυκυκλώνοντας ακόμα περισσότερο τις λειτουργίες του. Και το ερώτημα είναι: θέλουμε ένα δημόσιο στην υπηρεσία του πολίτη ή ένα δημόσιο που θα είναι πάρκινγκ των ρουσφετιών του πολιτικού συστήματος; Γιατί αν θέλουμε το πρώτο, θα μεριμνήσουμε ώστε να μην έχουμε ελλείψεις στην πρώτη γραμμή και πλεονάσματα στα μετόπισθεν.

To πελατειακό σύστημα είναι δυστυχώς βαθιά ριζωμένα στην αντίληψη του Έλληνα. Κακή επίδραση μιας ανατολίτικης νοοτροπίας όπου κυριαρχούν οι κλειστοί θεσμοί με τις γνωριμίες κι όχι οι ανοιχτοί θεσμοί με τους κανόνες. Όμως θα πρέπει κι ο πολίτης να δει τη συνολική εικόνα κι όχι μυωπικά μόνο το μικροπεριβάλλον του. Να μην ψηφίζει αυτόν που θα "τον βολέψει", αλλά αυτόν που θα του ανοίξει τον δρόμο για να τρέξει. Γιατί αλλιώς, θα εξαρτάται κάθε φορά από τον "πατρώνο" κι όχι από τις ίδιες τις δυνάμεις του. 

Η οικονομική πολιτική της ΕΕ επικεντρώνεται στη δημιουργία θέσεων εργασίας και στην τόνωση της ανάπτυξης μέσω της αποτελεσματικότερης χρήσης των χρηματοδοτικών πόρων, της άρσης των εμποδίων στις επενδύσεις καθώς και της προβολής και της τεχνικής υποστήριξης επενδυτικών έργων.

Πόσο μεγάλη είναι η οικονομία της ΕΕ;

Όσον αφορά τη συνολική αξία όλων των παραγόμενων αγαθών και υπηρεσιών (ΑΕΠ), η οικονομία της ΕΕ είναι μεγαλύτερη από την οικονομία των ΗΠΑ. ΑΕΠ της ΕΕ το 2017:

Οι σχέσεις μεταξύ των μαθητών αποτελούν καθοριστικό πα­ράγοντα κοινωνικοποίησης και καλλιέργειας της προσωπικότητας κάθε νέου ατόμου, καθώς επίσης και βασική προϋπόθεση για την ανάπτυξη της σχολικής ζωής. Το σχολείο σήμερα δεν είναι μόνο ένα προκαταρκτικό στάδιο προετοιμασίας για τη ζωή, αλλά συνιστά σημαντικό κομμάτι της.

Η πολλαπλή κρίση της σύγχρονης κοινωνίας μας όμως, έχει ως συνέπεια περιστατικά ενδο­σχολικής βίας να καταγράφονται όλο και πιο συχνά μεταξύ των μαθητών της χώρας μας, τα οποία αφενός διαταράσσουν τις διαπροσωπικές τους σχέσεις και αφετέρου συγκλονίζουν και πανικοβάλ­λουν πολλές οικογένειες, εντείνοντας το κυρίαρχο αίσθημα γενικευμένης ανασφάλειας που υπάρ­χει.

Αυτή η μέχρι πρότινος άγνωστη μορφή βίας, θεωρείται πλέον κοινωνικό πρόβλημα και στην Ελλάδα. Έρευνες που διεξήγαγαν αρμόδιες οργανώσεις κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, καθότι διαπιστώνεται έκρηξη της ενδοσχολικής βίας τα τελευταία χρόνια, με τα ποσοστά των θυμάτων εν­δοσχολικού εκφοβισμού να κυμαίνονται σε ιδιαίτερα υψηλά και ανησυχητικά επίπεδα.

Ο εκφοβι­σμός είναι κυρίως λεκτικός, περιστατικά χλευασμών-εξυβρίσεων και διάδοσης αρνητικών σχολίων ή φημών. Το γεγονός αυτό καθιστά επιτακτική την ανάγκη άμεσης λήψης μέτρων, διότι ενώ από τη μία στο χώρο των σχολείων συναντιόνται πολλές κρίσεις (εφηβείας, αμφισβήτησης από τους νέους, διάψευσης, απαξίωσης, υποβάθμισης ρόλου από τους γονείς και άλλα), από την άλλη το δι­δακτικό προσωπικό παραμένει απροετοίμαστο να διαχειριστεί αυτά τα ζητήματα, επειδή δεν έχει λάβει την κατάλληλη εκπαίδευση, αν και γίνονται μεμονωμένες προσπάθειες.

Επίσης οι εκπαιδευ­τικές περιφέρειες δεν έχουν στελεχωθεί επαρκώς με ειδικούς ψυχικής υγείας παιδιών και εφήβων (παιδοψυχιάτρους, ψυχολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς). Στη χώρα μας γενικά είμαστε ανέτοι­μοι και ανεπαρκείς σε θεσμικό επίπεδο. Οι προστριβές μεταξύ παιδιών-εφήβων είναι ένα φυσιολογικό και αποδεκτό φαινόμενο όταν γίνονται μέσα στα πλαίσια ισορροπημένων και ισότιμων σχέσεων.

Όταν όμως ένα παιδί εκτίθεται επανειλημμένα και για μεγάλο χρονικό διάστημα σε αρνητικές πρακτικές από κάποιον ή κάποιους συμμαθητές του, πρόκειται για εκφοβισμό. Σε αυτές τις περιπτώσεις δεν υπάρχει ισορροπία δυ­νάμεων. Η επίθεση του θύτη που συνήθως δεν προκαλείται από το θύμα είναι εσκεμμένη και έχει σκοπό την επιβολή, την καταδυνάστευση και την πρόκληση σωματικού και ψυχικού πόνου.

Η ενδοσχολική βία όπως και οποιαδήποτε μορφή βίας, γεννάται από τις σαθρές δομές της κοινωνία μας και τροφοδοτείται από την κρατούσα εξωσχολική βία. Η υπολειτουργία δυστυχώς παιδαγωγικών παραγόντων και κυρίως η έλλειψη οικογενειακής θαλπωρής, ηθικό-πνευματικής κα­θοδήγησης, διαλόγου, επικοινωνίας και φροντίδας στις μέρες μας είναι αποκαρδιωτική, καθώς οι διαλυμένες τυπικά και ουσιαστικά οικογένειες ολοένα και αυξάνονται.

Επιπλέον η ”ηρωοποίηση” της βίας από τα Μ.Μ.Ε. και η άμετρη προβολή της λειτουργεί ενθαρρυντικά και εξοικειώνει τις παιδικές-νεανικές ψυχές με τη βίαιη συμπεριφορά, με συνέπεια η υιοθέτησή της να αποτελεί στη συνέχεια μια αποδεκτή μέθοδο επιβολής, αντιμετώπισης και επίλυσης σύνθετων προβλημάτων. Όταν προκύπτει λοιπόν ενδοσχολική βία είναι απαράδεκτο να αντιμετωπίζονται με αδιαφο­ρία και να αποσιωπούνται περιστατικά, διότι θεωρείται ότι εκθέτουν και στιγματίζουν τους θύτες, τα θύματα και το κύρος του σχολείου.

Πρέπει επιτέλους να σπάσει ο φαύλος κύκλος της σιωπής. Είναι ανεπίτρεπτο ο σχολικός εκφοβισμός να αποτελεί θέμα ταμπού στην Ελλάδα του 2019. Ας πάψουμε λοιπόν να ολιγωρούμε, διότι ακόμα κι αν δεν έχουμε βιώσει μια ανάλογη κατάσταση, μας αφορά όλους. Οι συνέπειες του εκφοβισμού στα παιδιά είναι σοβαρές και καθοριστικές για την ψυ­χοκοινωνική τους ανάπτυξη και εξέλιξη. Χρειάζονται την άμεση βοήθεια και υποστήριξη μας.

Η λέξη κλειδί για να επιλυθεί το πρόβλημα είναι η πρόληψη και πρέπει να γίνεται με σωστή ενημέρω­ση και ψυχραιμία. Η ενδοσχολική βία δεν είναι ”μαγκιά”. Δημιουργώντας ένα ασφαλές σχολικό πε­ριβάλλον, μπορούμε να αφήσουμε πίσω τη βία και τον εκφοβισμό. ΕΙΝΑΙ ΖΗΤΗΜΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ.

Ο Νορβηγός καθηγητής ψυχολογίας Dan Olweus, πρωτοπόρος στην έρευνα του φαινομένου κακοποίησης παιδιών από συνομήλικους, έχει δηλώσει το εξής: ”Κάθε άτομο έχει το δημοκρατικό δικαίωμα να είναι ελεύθερο από εκφοβισμό και επανειλημμένη, εσκεμμένη ταπείνωση, τόσο στο σχολείο, όσο και στην ευρύτερη κοινωνία. Κα­νένας μαθητής δεν πρέπει να φοβάται να πάει σχολείο λόγω απειλούμενης παρενόχλησης ή ταπείνω­σης και κανένας γονιός δεν πρέπει να έχει αγωνία ότι κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί στο παιδί του”.

Προσωπικά αδυνατώ να υποστηρίξω με σιγουριά πως είναι διδακτή η αρετή, ωστόσο μπορώ αναμ­φίβολα να ισχυριστώ ότι είναι διδακτή η καλή συμπεριφορά και είναι παιδαγωγική ευθύνη και υποχρέωση όλων μας να καλλιεργούμε και να προάγουμε με παραδειγματικό τρόπο τις αξίες της εντιμότητας, του αλληλοσεβασμού, της φιλίας, της κατανόησης, της συνεργασίας και του αλτρουι­σμού στα παιδιά μας, ώστε να αναπτύξουν ηθικούς κώδικες και αντιστάσεις απέναντι σε οποιαδή­ποτε αποκλίνουσα κοινωνική συμπεριφορά.