Władcy Austrii, Prus i Rosji zawarli sojusz zwany Świętym Przymierzem, by utrzymywać w Europie porządek ustalony na kongresie wiedeńskim w 1815r. oraz żeby przeciwdziałać powstaniom i rewolucjom.

 

 

 

Zmiany terytorialne w Europie :

 

·       Wielka Brytania umocniła swoje panowanie w koloniach i na oceanach,

·       granice Francji powróciły do stanu z 1792 r.

·       Austria odzyskała leżącą nad Adriatykiem Dalmację i zdobyła wpływy w północnych Włoszech,

·       Związek Reński założony przez Napoleona przestał istnieć - w jego miejsce powstał Związek Niemiecki,

·       zlikwidowano utworzone przez Napoleona Królestwo Włoch - przywrócono natomiast Państwo Kościelne, powołano też Królestwo Obojga Sycylii oraz Królestwo Sardynii,

·       z połączenie ziem Belgii i Holandii powstało Królestwo Zjednoczonych Niderlandów,

·       zlikwidowano księstwo warszawskie i podzielono ziemie polskie pomiędzy zaborców.

 

W Belgii rozwijało się wydobycie węgla i hutnictwo. W gospodarce Francji natomiast przeważało rolnictwo. Intensywny rozwój przemysłu nastąpił w państwach niemieckich zwłaszcza w Zagłębiu Ruhry. We wschodniej Europie rewolucja przemysłowa nie przebiegała tak szybko jak na zachodzie kontynentu, z powodu obowiązujących tam praw feudalnych. 
 Do połowy XIX w. powstało tam zaledwie kilka ośrodków przemysłowych.

 

Skutki rewolucji przemysłowej:

- rozwój przemysłu,

- ożywienie handlu,

- urbanizacja, czyli rozrastanie się miast,

- zwiększenie liczby pracujących w przemyśle i usługach, a spadek zatrudnienia w rolnictwie,

- powiększenie stolic państw europejskich i powstanie metropolii,

- wzrost zanieczyszczenia powietrza i rzek,

- powstanie kapitalizmu. 

Urodził się 15 marca 1777 r. w Warszawie. Uczęszczał do Szkoły Rycerskiej. 

Po wybuchu Insurekcji Kościuszkowskiej w 1794r. wstąpił do wojska powstańczego, biorąc udział w walce o Warszawę.  W tym samym roku uzyskał stopień podporucznika.

W 1799 r. wstąpił do armii pruskiej, a w 1811 r. do armii Księstwa Warszawskiego.

5 września 1812 r. został poważnie ranny w nogę w bitwie pod Borodino, a obrażenia były tak duże, że nogę amputowano. Józef Sowiński dostał się później do niewoli rosyjskiej, skąd zwolniono go w 1813 roku. Za kampanię moskiewską został odznaczony Orderem Virtuti Militari i francuską Legią Honorową. 

Po powrocie do Warszawy został dyrektorem Arsenału Budowniczego w Królestwie Polskim. We wrześniu 1820 r. został komendantem wojskowej Szkoły Aplikacyjnej.  W chwili wybuchu powstania listopadowego generał nie chciał do niego dołączyć, bo przewidywał szybki upadek zrywu i represje. Nocą z 29 na 30 listopada 1830 roku kilku wyższych oficerów, którzy myśleli podobnie, zostało zastrzelonych przez podchorążych albo przez żołnierzy. W miarę rozwoju powstania listopadowego gen. Józef Sowiński przyjął stanowisko dowódcy artylerii garnizonu warszawskiego. W lipcu 1831 r. mianowano go na dowódcę reduty nr 56 na Woli, w sierpniu 1831 r. powierzono mu dowodzenie obroną Woli, a 22 sierpnia 1831 r. został generałem brygady. Główne uderzenie rosyjskie zostało skierowane 6 września 1831 r. na Wolę. Wojska Sowińskiego poniosły klęskę. Józef Sowiński zmarł 6 wrzenia 1831 r. w Warszawie. Dokładne okoliczności śmierci generała nie są znane. W dniu swojej śmierci został uznany za bohatera narodowego. 

 

Autorem wiersza „Reduta Ordona” jest Adam Mickiewicz, który opisał w nim obronę Warszawy przed Rosjanami mającą miejsce w 1831 r. 

Motywem wiersza jest walka o ojczyznę i honor żołnierza. 

Bohaterem w wierszu jest Julian Konstanty Ordon, dowódca artylerii w wysadzonej 
 w powietrze 6 września 1831 r. reducie nr 54. Podczas eksplozji wysadzonego przez Odrona składu amunicji, Ordon uległ rozległym poparzeniom i był bliski śmierci. Natomiast Mickiewicz celowo w swym wierszu przedstawił śmierć bohatera, aby pokazać postawę prawdziwego patrioty, który oddaje życie za ojczyznę. W wierszu Mickiewicza Julian Konstanty Odron został ukazany jako wzór patriotyzmu, bohaterstwa i męstwa.  

 

Urodził się 15 października 1810r. w Warszawie. Był uczestnikiem Powstania Listopadowego, walczył w bitwach pod Ostrołęką i Olszynką Grochowską.

Podczas obrony Warszawy, dowodził baterią artylerii w reducie nr 54, która została wysadzona w powietrze 6 września 1831r. Za zasługi w walce o odrodzenie Polski Konstanty Julian Ordon otrzymał Srebrny Krzyż Virtuti Militari 6 czerwca 1831 po bitwie pod Ostrołęką. W 1848 r. wstąpił do armii sardyńskiej. Od 1856 r. przebywał w Paryżu, gdzie pracował jako profesor języków nowożytnych w Kolegium Rządowym w Meaux. Od 1860 r. był członkiem oddziałów Giuseppe Garibaldiego, następnie we włoskiej armii do 1867 r. 

Zginął śmiercią samobójczą 4 maja 1887 r. we Florencji. Jego zwłoki sprowadzono do Lwowa 
 i pochowano na Cmentarzu Łyczakowskim w Alei Zasłużonych.