https://padlet.com/184214/3ljjxei05srn Het Grote Misschien - John Green en-us 2016-05-23 06:39:40 UTC 2025-01-16 03:29:43 UTC hello@padlet.com https://padlet-assets.storage.googleapis.com/portrait/notebook.jpg 184214 https://padlet.com/184214/3ljjxei05srn/wish/112064766 Miles Halter woont in Florida. Miles is gefascineerd door Laatste Woorden van beroemde mensen, in het bijzonder die van François Rabelais: "Ik ga op zoek naar een Groot Misschien." Miles besluit dat ook te doen, hij gaat op zoek naar zijn eigen Misschien. Hij gaat naar Culver Creek, een kostschool in Alabama waar zijn vader ook op heeft gezeten. Zijn kamergenoot, Chip a.k.a. de Kolonel, neemt Miles (die meteen de bijnaam Prop krijgt) mee naar Alaska, een meisje dat heel bijzonder is. Ze heeft een Levensbibliotheek, met daarin alle boeken die ze ooit nog wil lezen, rookt als een ketter, heeft rare en geweldige uitspraken en heeft met de Kolonel al zoveel grappen uitgehaald dat ze niet meer te tellen zijn. Alaska is fan van Simón Bolívar, vooral van zijn uitspraak: "Wel verdomme, hoe kom ik ooit uit dit labyrint?" Alaska's mooiste uitspraak vind ik dan ook: "Dat is nou juist het mysterie, hé? Is het labyrint leven of sterven? Waaraan probeert hij te ontsnappen: aan de wereld of aan het einde ervan?"
Prop is helemaal verliefd op Alaska, maar Alaska heeft al een vriend. Naarmate je verder in het verhaal komt, leer je meer over Alaska en haar achtergrond. Alaska heeft een bijzonder verhaal en de Kolonel en Prop leren steeds meer over haar wanneer ze "op zoek gaan naar Alaska".

Het boek bestaat uit "ervoor" en "erna". De dagen tellen af naar het "ervoor" en tellen op na het "erna".  In deze blog wordt het verhaal van Prop verteld zoals hij het zelf heeft meemaakt.
De titel in het Engels is "Looking for Alaska"  en "The Great Perhaps"  is de ondertitel. In het Nederlands is dat juist andersom.]]> 2016-05-23 06:43:44 UTC https://padlet.com/184214/3ljjxei05srn/wish/112064766 184214 https://padlet.com/184214/3ljjxei05srn/wish/112137235 Ik zit op Culver Creek, een kostschool in Alabama. Er zijn rare (en geweldige) dingen gebeurd hier, dus ik ben deze blog gestart om mijn verhaal te vertellen. Ik ben, om te beginnen, Miles Halter. Maar iedereen noemt me Prop. 

Mijn beste vriend heet Chip, maar iedereen noemt hem de Kolonel. Zijn beste vrienden, Takumi en Alaska, kennen elkaar al jaren. Ik ben nieuw hier, maar ik voel me thuis.  Alaska en de Kolonel zijn goede mensen, maar ze roken en drinken zoveel dat ik denk dat ik bij de mensen ben terechtgekomen waarvan mijn moeder zei dat ze "een slechte invloed op me hadden". 
De Kolonel vertelde me aan het begin van het jaar dat de doordewekers (de rijkeluiskinderen die niet de hele week op de campus wonen, maar teruggaan naar hun villa's) boos waren op hem, al wist hij eerst niet waarom. De Adelaar (zo werd de rector hier genoemd) had vorig jaar twee doordewekers van school getrapt en iedereen dacht dat de Kolonel ze had verlinkt. Waarom ze dat dat dachten zou ik niet weten. Zelfs al had je de pest aan de doordewekers, je verlinkt ze niet. Dat doe je gewoon niet. 
Maar goed, omdat de doordewekers zo de pest hadden aan de Kolonel, gooiden ze mij ingetapet en vastgebonden in het meer. Ik verdronk bijna. Toen de Kolonel dat hoorde, werd hij zo woest dat hij, Alaska en ik de beste wraakactie ooit verzonnen.]]> 2016-05-23 14:21:05 UTC https://padlet.com/184214/3ljjxei05srn/wish/112137235 184214 https://padlet.com/184214/3ljjxei05srn/wish/112138489 We waren met z'n allen in de gymzaal toen ik het hoorde. Alaska was dood. Daarvoor had de Adelaar ons dus allemaal bij elkaar geroepen. Ik zei nog zo tegen Alaska dat ze niet moest gaan... Maar ik heb haar ook niet tegengehouden.
Ik stortte op de grond en gaf over. De Kolonel leek niet goed te weten wat hij moest doen en Takumi was net zo verward als wij. De Adelaar zei dat hij niet wist wat er gebeurd was, hij wist alleen dat Alaska vol op een politie-auot was ingereden. Maar de Kolonel, Takumi en ik komen er wel achter, hoe lang het ook duurt. Ik zal te weten komen wat Alaska als laatste meemaakte, wat ze als laatste zag, ik zal weten waarom ze dit ons aandeed (al wil ik nog steeds niet geloven dat ze zelfmoord heeft gepleegd). Ik zal alleen nooit weten wat haar laatste woorden waren.]]> 2016-05-23 14:26:19 UTC https://padlet.com/184214/3ljjxei05srn/wish/112138489 184214 https://padlet.com/184214/3ljjxei05srn/wish/112138505 Alaska is dood. Ik kan het nog steeds niet geloven. Kolonel, Takumi en ik hebben ontdekt wat er uiteindelijk gebeurd is. Alaska's moeder is een paar jaar geleden overleden. Dat kwam doordat haar moeder een epileptische aanval had, maar Alaska had niet het ziekenhuis gebeld, zoals zou moeten. Alaska was pas acht en wist niet dat er iets niet oké was. Na al die jaren nam ze het zichzelf nog steeds kwalijk. 
Elk jaar op haar moeders sterfdag legde Alaksa madeliefjes op haar graf, dat waren haar moeders lievelingsbloemen. Maar dit jaar was Alaska het vergeten. Dat ontdekten we doordat haar vriendje Jake had verteld dat ze met hem had zitten bellen, maar ineens in paniek had opgehangen. We zijn naar de telefooncel gegaan (je mag geen mobieltje hebben op de campus) en zagen daar madeliefjes getekend op de muur. Alaska realiseerde dat ze, toen ze die zelfgemaakte madeliefjes zag, haar moeders sterfdag was vergeten. Van de politie hoorden we dat er een bos witte bloemen in de achterbak van haar auto lag. Ze wilde naar haar moeders graf voor de dag voorbij was en ze te laat zou zijn. Daarom reed ze in alle haast weg en botste ze op die politieauto. Ze dacht waarschijnlijk dat ze het misschien wel zou halen, of ze vod het niet erg als ze zou overlijden. We zullen het nooit precies weten, maar wat er ook precies is gebeurd, of waar Alaska nu is, het is vast prachtig daar.]]> 2016-05-23 14:26:22 UTC https://padlet.com/184214/3ljjxei05srn/wish/112138505 184214 https://padlet.com/184214/3ljjxei05srn/wish/113912002 Ik zou dit boek aanraden aan iedereen die ook maar een beetje van lezen houdt. Het is een geweldig, meeslepend, fantastisch geschreven boek. Dit boek neemt je vanaf de eerste pagina mee in de (sarcastische) wereld van Miles a.k.a. Prop. Hij heeft eerst een heel normaal leven gehad, maar dat dit dan gebeurd is gewoon fantastisch bedacht. 
Ik zou het aanraden omdat:
- dit een boek is dat als je het eenmaal gelezen hebt, je het nooit meer vergeet
- er staan veel dingen in over leven en dood die je aan het denken zetten
- alle uitspraken die er in staan, blijven je bij
- John Green is gewoon fantastisch
- je gaat mensen beter begrijpen
- het is geen alledaags verhaal

Om dit in stijl af te sluiten (het hele laatste-woordengebeuren) wordt de slotzin van deze blog ook een laatste uitspraak van een bekend persoon:
"We are holding our own."  Ernest M. McSorley]]> 2016-06-07 09:57:12 UTC https://padlet.com/184214/3ljjxei05srn/wish/113912002