był jednym z najważniejszych autorów „Przekroju” 

W pierwszych latach istnienia czasopisma (1946–1953). Najbardziej był znany z zabawnego i pełnego absurdalnego humoru cyklu „Teatrzyk Zielona Gęś”.
Cykl ten składa się z krótkich, zabawnych scenek teatralnych, w których pojawiają się takie postacie, jak  Hermenegilda Kociubińska – poetka, twórczyni „balkonizmu”, Alojzy Gżegżółka – szczery młodzieniec uwydatniający wady społeczeństwa, Fafik – pies redakcyjny, wierny „Zielonej Gęsi”, Osiołek Porfirion (postać zaczerpnięta z wcześniejszej powieści Porfirion Osiełek) – mistrz puenty, Piekielny Piotruś – cudowne dziecko oraz Profesor Bączyński – artysta, angelolog. Ważną rolę odgrywa również „Chór Polaków” – są to głosy przeciwników „Zielonej Gęsi” oraz głos „Społeczeństwa”, który reprezentuje naród polski. W swoich teatrzykach Gałczyński wybitnie przedstawił obraz Polski, wykpił przywary Polaków i ich zaniedbania. Z humorem wytknął skłonność do idealizacji historii, przesadną dumę i wiarę w tradycję, a przede wszystkim potępił ludzką głupotę. W swoich teatrzykach poeta posługiwał się również postaciami z literatury czy historii, z humorem zmieniając bieg wydarzeń i podważając to, co dotychczas niepodważalne.
„Zielona Gęś” liczy ponad 160 utworów i ukazywała się do roku 1950.
(źródło: Wikipedia)

 Wróbelek jest mała ptaszyna,
 wróbelek istota niewielka,
 on brzydką stonogę pochłania,
 Lecz nikt nie popiera wróbelka
 Więc wołam: Czyż nikt nie pamięta,
 że wróbelek jest druh nasz szczery?!
 ........................................................
 kochajcie wróbelka, dziewczęta,
 kochajcie do jasnej cholery!
 
 Konstanty Ildefons Gałczyński
 1947