เรื่องราวของสามพี่น้องแห่งตระกูลโบดแลร์ ไวโอเล็ต เคลาส์ และซันนี่ ที่ต้องกลายเป็นเด็กกำพร้า เมื่อพ่อแม่ของพวกเขาเสียชีวิตในกองเพลิง มิหนำซ้ำต่อมาเด็ก ๆ ต้องเผชิญกับ เคาต์โอลาฟ ญาติห่างๆๆๆ ผู้มาพร้อมกับแผนฮุบมรดกของพวกเขาด้วยวิธีการอันชั่วร้าย

น.ส.อชิรญา วชิรหัตถ์ ม.4/8 เลขที่39

เช้าวันอาทิตย์ กุ๋งกิ๋งไปซื้อของกับคุณแม่ที่ตลาด ได้เจอข้าวของเยอะแยะเลย ทั้งผัก ผลไม้ เนื้อสัตว์ ไข่ คุณแม่สอนวิธีเลือกซื้ออาหารสดให้กุ๋งกิ๋งด้วย พอกลับมาบ้านกุ๋งกิ๋งก็ช่วยคุณแม่ทำอาหาร กุ๋งกิ๋งชอบไปตลาดจังเลย

พศิน ธีรชัยธัญญศักดิ์ เลขที่5 ชั้นม.4/8

(น.ส.วรรณญาณีย์ จันทเลิศ 36 4/8)

ศพเปลือยของหญิงสาวถูกตะขอเกี่ยวห้อยลงมาที่ชั้นสิบสามในอพาร์ตเมนต์หรู
มีลายมือที่เหมือนเด็กเขียนไว้ใจความว่า
วันนี้จับกบได้แล้ว
เอาใส่กล่องเล่นโน่น
เล่นนี่ แต่ชักเบื่อแล้ว
นึกขึ้นได้ ทำให้เป็นหนอน
ปลอกดีกว่า เอาเข็มเกี่ยว
ปากไปแขวนไว้บนที่สูง
สูงดีกว่า

นี่เป็นความโหดร้ายครั้งแรกที่กระทำโดยฆาตกร "มนุษย์กบ"
ซึ่งทำให้ชาวบ้านละแวกนั้นตกอยู่ในวังวนแห่งความหวาดกลัวและความสับสน

ในขณะที่การสืบสวนของตำรวจไม่คืบหน้า
การฆาตกรรมครั้งที่สองและสามก็เกิดขึ้น สร้างความตื่นตระหนกไปทั่วเมือง

ตัวตนที่แท้จริงของมนุษย์กบที่ยังคงฆ่าอย่างต่อเนื่องและแปลกประหลาดขึ้นทุกทีคือใคร
และตำรวจจะหยุดยั้งฆาตกรต่อเนื่องคนนี้ได้หรือไม่

นายดวิน​ช​์​ธีร์​ แพทย์​สุวรรณ​์ เลขที่3 ม.4/8

(นายปัณณธร ยอดสุข เลขที่7 ม.4/8)

( น.ส.อินธิรา ชีวะเจริญ ม.4/8 เลขที่ 40)

เธอเหมือนส่วนหนึ่งของความคิดถึง

บางทีเราก็คิดถึงเขาบ่อยๆ นะ แต่เขาไม่จำเป็นต้องรู้หรอก
เพราะไม่มีความหมายอะไรกับความรู้สึกเขาอยู่แล้ว

เหมือนจะเฉยๆ แต่ก็ไม่ใช่

คำว่า คิดถึง...บางครั้งก็แปลว่ากลับมาได้ไหม

การที่เราคิดถึงเขาทำทุกทาง ทำยังไง เขาก็ไม่กลับมาอยู่ดี

( น.ส ธนัชชา วรรณประภา 4/8 เลขที่ 25 )|

นส.ปณัฎฐ์ชยา นิลบดี ม.4/8 เลขที่28

นายณัฐวุฒิ สีหาพล เลขที่8 ม.4/8

แต่เรื่องมันง่ายซะที่ไหนล่ะ ก็เพื่อนสนิทคนเดียวของเธอ ‘เท็นจุล’ ดันเป็นถึงหนุ่มฮอตสุดหล่อของโรงเรียน ทำให้ มิโซะ โดนแกล้งไม่หยุดหย่อน โชคดีที่ประธานนักเรียนจอมโหดอย่าง ‘เวย์ชิน’ รู้เรื่องนี้เข้า ก็เลยออกตัวช่วยปกป้อง รวมทั้งห้ามใครรังแกมิโซะเด็ดขาด แต่เจ้าตัวเองก็มีความลับแปลกๆ ที่ยังหาทางแก้ไม่ได้อยู่เหมือนกัน

(น.ส.พรภัสสรณ์ นิสสัยซื่อ ม .4/8 เลขที่31)

ฤดีรัตน์ โสพิมพ์ เลขที่ 35 4/8

   เมื่อมองภาพใหญ่ คนทั้งหมดถูกแบ่งออกเป็น 3 กลุ่ม
1.คนส่วนน้อยที่ประสบความสำเร็จน้อยที่สุด อยู่ด้านซ้าย
2.คนส่วนน้อยอีกส่วนที่ประสบความสำเร็จมากที่สุด อยู่ด้านขวา
3.คนระดับ "ค่าเฉลี่ย" ที่มากองอยู่ตรงกลาง และมีจำนวนมากที่สุด ซึ่งก็คือคนส่วนใหญ่ของสังคม
ไม่ว่าคุณจะอยู่ในวงการใหม่ มีเป้าหมายอะไร สิ่งที่คุณควรทำคือการพยายามอย่างไรก็ได้ให้อย่างน้อยคุณหลุออกจากกองค่าเฉลี่ยของวงการนั้นๆ มาอยู่ในด้านขวาของแผนภูมิเพื่อที่จะมีชีวิตที่ดีกว่าคนทั่วไป ทั้งเพื่อตัวคุณเอง และคนรอบข้างคุณ

นาย กิตติณัฏฐ์ คำหอมรื่น ม.4/8 เลขที่11

หนังสือ "โต๊ะโตะจัง เด็กหญิงข้างหน้าต่าง" เล่มนี้ ได้รับเลือก
เป็นหนังสืออ่านนอกเวลา ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น วิชาภาษาไทย
ตามประกาศของกรมวิชาการ กระทรวงศึกษาธิการ ถ่ายทอดมาจาก
ประสบการณ์จริงของผู้เขียน ที่เล่าออกมาในรูปของวรรณกรรมทำ
ให้อ่านง่าย สนุก และชวนติดตาม    

เรื่องราวของโต๊ะโตะจังถูกไล่ออกจากโรงเรียนเก่าขณะเรียนชั้นประถมหนึ่ง
ด้วยเหตุผลว่าจะเป็นการรบกวนเด็กคนอื่นในชั้นเรียน โรงเรียนใหม่ของ
โต๊ะโตะจังชื่อโรงเรียนโทโมเอ โรงเรียนนี้ช่างไม่มีอะไรเหมือนโรงเรียนเก่า
ของเธอเลย ห้องเรียนเป็นตู้รถไฟซึ่งไม่ได้ใช้แล้ว โต๊ะโตะจังคิดว่าโรงเรียนนี้
แปลกดี อีกไม่กี่วันต่อมาเธอสัญญากับตัวเองว่าโรงเรียนดีๆ อย่างนี้จะไม่ยอม
ขาดเรียนเลยสักวันเดียว ต่อมา เธอได้รู้ว่าได้มาอยู่ในโรงเรียนแสนพิเศษที่สุด
แห่งหนึ่งในโลก มีครูที่รักและเชื่อมั่นในตัวเด็กอย่างครูโคบายาชิ ใครที่อ่าน
เรื่องนี้แล้วจะลืมโรงเรียนและคุณครูผู้นี้ไม่ลง ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าใดก็ตาม

น.ส.ลักษณ์นารา ทรัพย์ประเสริฐ ม4/8 เลขที่34

คือชื่อของนิยายออนไลน์กว่าสามพันตอนที่มีเขาเป็นผู้อ่านแค่ 'คนเดียว' เขารู้เรื่องราวทั้งหมดของมัน รู้ว่าแต่ละฉากจะดำเนินไปแบบไหน และรู้ว่าเรื่องนี้จะจบลงอย่างไร ดังนั้น...เมื่อจู่ๆโลกใบนี้ก็เปลี่ยนไป กลายเป็นเหมือนกับในนิยาย ท่ามกลางหายนะต่างๆนานาและ 'ซีนาริโอ' ที่เข้ามาท้าทายเหล่ามนุษย์ คิมดกจาจึงรู้ดีว่าจะผ่านเงื่อนไขแต่ละฉากไปได้ด้วยวิธีไหน แต่การ 'รู้' กับการ 'ทำได้จริง' มันก็เป็นคนละเรื่องกัน โลกเปลี่ยนแปลงไปแล้วและนิยายที่เคยมีเขาเป็นผู้อ่านเพียงหนึ่งเดียวจนถึงบทสุดท้ายก็ค่อยๆเปลี่ยนแปลงไป เพราะเขาเข้ามาเป็นตัวแปรเช่นกัน

นางสาวกวิศสรา สมคิด เลขที่19 ชั้นม.4/8

นางสาว ชิชญา เทียนประชา ชั้นม.4/8 เลขที่23

โดยในเริ่มเเรกหนังงสือใช้การเปรียบเทียบชั่วโมงในนาฬิกากับอายุจริงที่อายุขัย 80 ปี ซึ่งในคำนำสำนักพิมพ์ได้เปรียบเทียบไว้ประมาณนี้ครับ

ถ้าตอนนี้คุณอายุ 20 ปี นาฬิกาชีวิตคุณอยู่ที่ 6 โมงเช้า พระอาทิตย์ขึ้นพอดี

ถ้าตอนนี้คุณอายุ 30 ปี นาฬิกาชีวิตคุณอยู่ที่ 9 โมงเช้า เป็นเวลาในการทำงาน

ถ้าตอนนี้คุณอายุ 40 ปี นาฬิกาชีวิตคุณอยู่ตอนเที่ยงตรง เป็นช่วงเวลาพักสั้นๆ ก่อนจะกลับไปสู่ชีวิตอีกครั้ง

ถ้าตอนนี้คุณอายุ 60 ปี นาฬิกาชีวิตคุณอยู่ที่เวลา 6 โมงเย็น เป็นช่วงเวลาอาทิตย์อัสดง และเป็นช่วงเวลาเลิกงาน

ซึ่งเอาจริงๆตรงนี้ก็ไม่ค่อยเห็นด้วยเท่าไรครับ แต่ก็อันนี้เเล้วเเต่ตัวบุคคลเนอะ แต่ point ที่อาจารย์คิมต้องการจะสื่อหลักๆเลยคือ สำหรับหนุ่มสาวที่กำลังจะเรียนจบ หรือ เพิ่งเรียนจบออกมาได้ไม่นานคุณไม่จำเป็นต้องรีบที่จะประสบความสำเร็จขนาดนั้นก็ได้ เพราะอย่างที่รู้กันในปัจจุบันโลกของเรานั้นถูกตรึงไว้กับ social media อย่างมาก เราเห็นคนอายุน้อยหลายคนประสบความสำเร็จตั้งเเต่ช่วง 20 ต้นๆ ซึ่งมันเป็นปัจจัยที่ผลักดันให้คนหนุ่มสาวสมัยนี้มุ่งมั่นที่จะประสบความสำเร็จ (ประสบความสำเร็จ ณ ที่นี้คือรวยยยยยย ) แต่คำถามที่อาจารย์คิมอยากจะสื่อออกมานั้นก็คือ การประสบความสำเร็จของเเต่ละบุคคลมันไม่เหมือนกัน ที่สำคัญคือคุณต้องรู้ตัวว่าประสบความสำเร็จของคุณคือแบบไหน

อาจารย์คิมได้ทิ้งคำถามว่าผู้อ่านคิดว่าดอกไม้ชนิดไหนเยี่ยมที่สุด ไม่ใช่ดอกไม้ที่คุณชอบ แต่หมายถึงดอกไม้ที่เยี่ยมที่สุดในความคิดคุณ? ถ้าคุณคิดดู อาจจะมีคำตอบได้ต่างๆนานา เเละหลายคนก็คงตอบว่าไม่มีดอกไม้ที่เยี่ยมที่สุด เนื่องจากดอกไม้แต่ละชนิดมีเวลาในการผลิบานและอยู่ในช่วงที่สวยที่สุดในต่างฤดูกาลและต่างช่วงเวลากัน

ปัญหาก็คือ เราเข้าใจเรื่องของดอกไม้นี้ได้อย่างง่ายดาย แต่พอเป็นชีวิตจริงเราทุกคนกลับมองว่าดอกไม้ที่ผลิบานก่อนคือดอกไม้ที่งดงามที่สุด

“เราต้องการอะไร ?”

“ ทำอะไรแล้วมีความสุข ? ”

“อะไรที่เราถนัดบ้าง ? ”

“ เราเป็นใคร ? ”

จงทบทวนตัวเองอยู่เสมอ เพราะคำตอบนั้นไม่อาจหาได้จากไหนนอกจากตัวคุณเอง

ชีวิตเราเหมือนจิ๊กซอร์ขนาดใหญ่ที่จะต้องต่อทีละชิ้นๆให้ประสานกันเป็นอย่างดี

ในชีวิตเรา สิ่งที่จำเป็นมากกว่านาฬิกาคือเข็มทิศ สิ่งที่สำคัญมากกว่าไปได้เร็วแค่ไหน คือ ไปถูกทางหรือไม่ นอกจากนี้สิ่งที่จำเป็นมากกว่าเข็มทิศ คือ กระจก เราต้องส่องกระจกย้อนดูตัวเองเสมอว่า ตอนนี้ตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ แต่คนเรามักต้องการนาฬิกามากกว่าเข็มทิศ และต้องการเข็มทิศมากกว่ากระจก ความสำเร็จในชีวิตไม่ใช่ความสำเร็จยิ่งใหญ่เพียงครั้งเดียว แต่เป็นการทักถอชัยชนะขึ้นทุกวัน ตรงนี้ทำให้นึกถึงหนังสือ Homofinisher ของนิ้วกลมเหมือนกัน ลองคิดภาพง่ายๆ ถ้าคุณอยากวิ่งจบมาราธอน (42.195 km) ภายในเวลาที่กำหนดมันไม่มีทางที่คุณจะทำได้เลย วินัยในการฝึกซ้อมอย่างต่อเนื่องเเละนานพอเท่านั้นที่จะทำให้คุณประสบความสำเร็จได้

“If you want to run, run a mile. If you want to experience a different life, run a marathon.” Emil Zatopek

ดังนั้นจงร่างภาพจิ๊กซอร์ของชีวิตคุณตั้งแต่ตอนนี้ จินตนาการถึงภาพขนาดใหญ่ของชีวิตที่อยากเห็นในวันสุดท้าย เมื่อต้องลาจากโลกใบนี้ไป ถ้าคิดว่าวันนี้เป็นจิ๊กซอร์ชิ้นหนึ่งของชีวิต หากจิ๊กซอร์ชิ้นนี้ขาดหายไป คุณจะรู้สึกเสียดายมากแค่ไหน ทุกคนมีโจรขโมยเวลาอยู่ในตัวเอง ถ้าไม่จับโจรขโมยเวลาให้ได้ก่อน ก็เป็นไปได้ยากที่เราจะสามารถจัดการเวลาได้อย่างมีประสิทธิภาพที่สุด

เคล็ดลับการจัดการเวลา

การจัดการเวลาให้สัมพันธ์กับเป้าหมาย ตั้งเป้าหมายให้ชัดเจนและเป็นรูปธรรมที่สุด ต้องเรียงลำดับงานก่อนหลังให้เหมาะสม และต้องตัดสินใจทิ้งสิ่งที่ไม่จำเป็นไปบ้าง

จงงดงานอดิเรกที่ไม่มีประโยชน์ต่อชีวิต การพบตัวเองถือเป็นการใช้เวลาได้อย่างมีคุณค่าที่สุด การครุ่นคิดกับตัวเองว่าเราต้องการอะไรกันแน่ อยากใช้ชีวิตรูปแบบใดยิ่งยุ่ง ยิ่งมีเวลา ในช่วงที่ยุ่งเราจะมีพลังในการผลักดันจนทำงานเสร็จอย่างรวดเร็ว กลายเป็นยิ่งยุ่งยิ่งมีเวลามากขึ้น เวลาของคุณมีค่ามากกว่าที่คุณคิด

หลักการหนึ่งต่อหนึ่ง กล่าวคือ ถ้าลงทุนเรื่องใดก็ตามวันละ 1 ชั่วโมงเป็นระยะเวลา 1 ปี จะต้องเกิดอะไรดีๆขึ้นกับชีวิต

*ประเด็นเรื่องอื่นๆที่ชอบจากหนังสือเล่มนี้

ในยุคนี้ใบปริญญาไม่สามารถการันตีความสำเร็จในชีวิตคุณได้อีกแล้ว อย่าคิดว่าการเรียนต่อหรือเตรียมสอบจะช่วยแก้ไขปัญหาเรื่องงานได้ (แต่ในความคิดของเรา ถ้าหากมีโอกาส เราคิดว่าเลือกที่จะเรียนให้จบปริญญาตรี ยังเป็นสิ่งที่จำเป็น ยิ่งถ้าได้เรียนในคณะที่คุณชอบจะยิ่งส่งเสริมคุณมากๆ)

ปริมาณค่าใช้จ่ายไม่ได้มีค่าเท่ากับคุณภาพชีวิตเสมอไป นั่นก็คือ คนส่วนมากในยุคปัจจุบัน มักจะชอบหางานที่รายได้มั่นคง และรายได้สูง ซึ่งจารย์คิมได้กล่าวว่า หลังจากที่เขาเป็นนักวิชาการภาควิชาการบริโภคมานาน เขาจึงพบว่า ปริมาณค่าใช้จ่ายหรือความสนุกในการจับจ่ายนั้น เทียบไม่ได้เลยกับความสุขที่ได้ทำงานที่ตัวคนๆนั้นชอบ งานที่มีรายได้สูง อาจจะซื้อวัตถุหรือของที่ต้องการได้มาก แต่กลับเกิดความรู้สึกกลวงข้างใน ก็คือมันไม่ได้เติมเต็มในทุกด้านของชีวิตคนๆนั้น

อย่าผูกตนเองกับกระแสจนยอมละทิ้งความสามารถที่มีอยู่ในตัว คิดถึงงานที่ทำได้ดีที่สุด ซึ่งไม่ได้มีแค่หมอ,วิศวะ,บัญชี เท่านั้น

ไม่ควรเปรียบเทียบตัวเองกับผู้อื่น นั่นก็คือ การเอาความสุขของตัวเอง ไปเปรียบเทียบกับความสุขของผู้อื่น นั่นก็คือ การไปโฟกัสที่คนอื่น ไม่ใช่ตัวเอง ซึ่งเราจะเป็นทุกข์มากกว่าถ้าทำเช่นนั้น ถ้าไปโฟกัสที่คนอื่นหรือมองเส้นทางของคนอื่นๆ และเห็นคนอื่นได้ดีกว่าตัวเอง เมื่อนั้นแหละ มันจะทำให้เกิดทุกข์

ถ้าคุณลำบาก มองคนที่อยู่ต่ำกว่า แต่ถ้าอยากพัฒนาตัวเอง ให้มองคนที่สูงกว่า

เส้นทางของความสุขอยู่ที่ความซาบซึ้งในสิ่งที่คุณมี คุณอาจจะลำบากจนอยากตาย แต่อาจจะมีใครบางคนอยากเป็นคุณแม้เพียงวันเดียว

สุดท้ายนี้ หนังสือเล่มนี้ก็คงเป็นหนึ่งใน tools ต่างๆที่ช่วยให้เหล่าวัยรุ่นทั้งหลายได้ใช้มันเพื่อหาคำตอบของชีวิตตัวเองได้มากขึ้นบ้างไม่มากก็น้อย

“ชีวิตของเราไม่ว่าจะอยู่ในวัยไหน ก็มีการเติบโตและต้องเรียนรู้ไม่มีวันสิ้นสุด

สิ่งที่เลวร้ายมากกว่าความผิดพลาด คือไม่ยอมลงมือทำอะไรเลย”

นายพุฒิเมธ นพกูลวศ์ ม.4/8 เลขที่4

  “ผมอยากให้ชันสูตรศพผมทันทีที่ผมตาย” จิฮายะชันสูตรศพตามคำสั่งเสียของพ่อ และได้พบกับรหัสลับภายในผนังกระเพาะของพ่อ เมื่อจิฮายะรู้ว่าพ่อเป็นอดีตตำรวจสายสืบที่ตามสืบคดีฆาตกรรมเมื่อ 28 ปีก่อน แต่กลับลาออกทันทีหลังจากคดีนั้น จิฮายะจึงร่วมมือกับชิโอริ เพื่อนหมอพยาธิวิทยา เพื่อถอดรหัสที่ถูกสลักไว้ในกระเพาะ ขณะเดียวกันนั้นเกิดคดีฆาตกรรมที่คล้ายกับคดีเมื่อ 28 ปีก่อนขึ้นมาพอดี

ด.ญ.รัชปภา แดงกลับ ม.4/8 เลขที่33

ลูกเป็ดขี้เหร่ไม่มีความสุขเลย เพราะลูกเป็ดตัวอื่น ๆ รุมจิกตี ดังนั้น วันหนึ่งลูกเป็ดขี้เหร่จึงหนีไปอยู่หนองน้ำใหญ่แห่งหนึ่ง ลูกเป็ดอาศัยอยู่ที่นั่นเป็นเวลาหลายวัน วันหนึ่งมีหมาล่าเนื้อตัวหนึ่ง วิ่งผ่านมาพบลูกเป็ดเข้า หมานั้นหยุดจ้องดูลูกเป็ดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็วิ่งเลยไป "โธ่เอ๊ย" ลูกเป็ดพูด "ฉันคงน่า

เกลียดมาก จนหมาก็ไม่อยากมอง"

ผู้แต่ง ฮันส์ คริสเตียน แอนเดอร์เซน

นางสาวกฤติกานต์ ลัดลอย เลขที่18 ม.4/8

เธียร ได้เกิดหัวใจวายุกะทันหัน เขาได้รับบริจาคหัวใจจาก ทอฝัน ที่เสียชีวิตวันเดียวกับที่เธียรหัวใจวาย หัวใจดวงใหม่ถูกแทนที่ดวงเก่า และได้เปลี่ยนชีวิตเธียรไปตลอดกาล เขาอยากตอบแทนทอฝันที่ให้ชีวิตที่สองกับเขา และค้นหาความหมายของชีวิตว่าทำไมคนอย่างเขาถึงมีสิทธิ์ที่จะอยู่บนโลกต่อเป็นครั้งที่สอง

เขาได้ขึ้นไปบนหมู่บ้านผาปันดาวเพื่อไปเป็นครูอาสาแทนทอฝัน ที่นั่นเขาได้เจอกับ หัวหน้าภูผา เจ้าหน้าที่อุทยานฯ หัวหน้าหน่วยพระพิรุณที่ดูแลหมู่บ้านผาปันดาว คอยมาดูแลเธียร แต่เพราะความลูกคุณหนูของเธียร ทำให้ภูผาไม่พอใจที่เขาไม่เตรียมพร้อมที่จะเป็นครูอาสาและไล่เขากลับ แต่เธียรก็พยายามพิสูจน์ตัวเองจนภูผาเห็นความตั้งใจและความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ดีขึ้นและค่อย ๆ พัฒนาความรู้สึก จนเธียรเองสงสัยว่าความรู้สึกนี้เกิดจากหัวใจของทอฝันที่เคยรักหัวหน้าภูผา หรือเกิดจากเขาเองที่เริ่มหวั่นไหวกับความสัมพันธ์นี้เอง แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นความลับเดียวที่เขาไม่อยากให้หัวหน้าภูผา และชาวบ้านผาปันดาวรู้คือ ทอฝันได้จากพวกเขาไปแล้ว และเขามีหัวใจของทอฝันอยู่ในตัวของเขา

นายกรณรง มูลสุวรรณ เลขที่ 10 ชั้นม.4/8

ผู้แต่ง อีสป หรือ ไอซอโปส

น.ส.มณฑณัช ภิญโญ เลขที่ 16 ม.4/8

น.ส.นัทธมน พรมสวัสดิ์ 4/8 26

: นางสาว กชพรรณ เกษสุวรรณ เลขที่ 17 ม.4/8

นางสาว ภัทธิรา หอมสวัสดิ์ เลขที่15 ม.4/8

โยชิกิกับฮิคารุเติบโตมาด้วยกันตลอดในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง
กระทั่งวันหนึ่ง โยชิกิกลับพบว่าฮิคารุที่ตนเห็นอยู่นั้นแท้จริงแล้วเป็น ‘สิ่งมีชีวิตอื่น’
แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังอยากอยู่กับฮิคารุ
เรื่องราวการใช้ชีวิตร่วมกับ ‘บางสิ่งบางอย่าง’ ที่อยู่ในร่างเพื่อนจึงเริ่มต้นขึ้น
ขณะเดียวกันก็มีเหตุการณ์ประหลาดเกิดขึ้นมากมายภายในหมู่บ้านของพวกเขา

นายพีรวัศ พวงเเก้ว เลขที่13 ม.4/8

(น.ส.วริศรา พูลเงิน เลขที่ 37 ม.4/8)

ไม่เคยเปรียบเทียบตัวเองกับใคร

ไม่มานั่งกังวลเรื่องอดีตหรืออนาคต

ไม่ปล่อยให้เรื่องแย่ ๆ มาทำลายวันดี ๆ

มี40 คำแนะนำ

ที่จะทำให้ชีวิตคุณเบาสบายขึ้นในทุก ๆ ด้าน

จากไลฟ์โค้ชขนฟูที่อยู่เคียงข้างคุณมาตลอด

ชื่อ:เสริมศิริ ใยทองคำ ม.4/8 38

นางสาวธญิดา ใจสุทธิ ม.4/8 เลขที่24

เรื่องย่อ : นัตซึเมะ ทาคาชิ เป็นเด็กหนุ่มที่สามารถมองเห็นภูติผีปิศาจ(โยไค)ซึ่งคนทั่วๆ ไปไม่มีใครมองเห็น ทำให้เขามักถูกมองด้วยสายตาแปลกๆ ที่ทุกคนหาว่าเป็นคนโกหก จากคนรอบข้างมาตั้งแต่สมัยเด็ก วันหนึ่งเขาได้พบบันทึกกระดาษฉบับหนึ่งจากกองมรดกของ นัตซึเมะ เรโกะ ผู้เป็นย่า มันคือ "บันทึกสหาย" หนังสือสัญญาที่รวบรวมชื่อของปิศาจหลายตนที่เคยพ่ายแพ้ต่อเรโกะเอาไว้ ด้วยความที่นัตสึเมะมีใบหน้าคล้ายกับเรโกะและมีพลังวิญญาณกล้าแกร่งเช่นเดียวกัน เขาจึงถูกปิศาจไล่ตามล่าตัว (เพราะเข้าใจผิดคิดว่าเป็นเรโกะ) เพื่อขอชื่อคืนอยู่บ่อยๆ หรือบางตนอยากได้บันทึกสหาย จนกระทั่งนัตซึเมะได้พบกับอาจารย์เหมียวหง่าว(เนียนโกะเซ็นเซ)โดยบังเอิญ อาจารย์เนียนโกะนั้นจะคอยปกป้องนัตสึเมะในฐานะผู้คุ้มครอง โดยแลกเปลี่ยนกับการเป็นเจ้าของบันทึกสหายต่อจากนัตสึเมะ

ด.ญ.ประภัสสร สองเมือง 29

เรื่องย่อ : เมื่อน้องเข้ามาแย่งของเล่นไปจากกุ๋งกิ๋ง ทำให้กุ๋งกิ๋งไม่พอใจ แม่จึงชวนให้กุ๋งกิ๋งเล่นกับน้อง แต่น้องยังตัวเล็กนิดเดียว จะเล่นอะไรด้วยกันได้นะ คุณแม่บอกว่ามีตั้งหลายอย่างที่เล่นกับน้องได้ ทั้งจ๊ะเอ๋ ตบแปะ เต้นระบำ เล่นกับน้องสนุกจริงๆ

นางสาวปรีชญาน์ ช่างถม 48-30

     ทันใดนั้นเขามองเห็นแม่เดินเลียบมาตามคันนา พร้อมกับก่องข้าวน้อย เขารู้สึกไม่พอใจที่แม่เอาก่องข้าวน้อยนั้นมาช้ามาก ด้วยความหิวกระหายจนตาลายอารมณ์พลุ่งพล่าน เขาคิดว่าในก่องข้าวน้อยนั้นคงกินไม่อิ่มเป็นแน่ จึงเอ่ยต่อว่าแม่ของตนว่า

     “อีแก่มึงไปทำอะไรอยู่ถึงมาส่งข้าวให้กูกินช้านัก ก่องข้าวก็เอามาแต่ก่องน้อยๆ กูจะกินอิ่มหรือ”

     ผู้เป็นแม่เอ่ยปากตอบลูกว่า      

     “ถึงก่องข้าวจะน้อยแต่ก็ น้อยต้อนแต้นแน่นใน ดอกลูกเอ๋ย ลองกินดูก่อน”

     ด้วยความหิว ความเหน็ดเหนื่อย ความโมโหหูอื้อตาลาย ไม่ยอมฟังเสียงใดๆเกิดบันดาลโทสะอย่างแรง จึงคว้าไม้เข้าตีแม่ที่แก่ชราล้มลงแล้วเดินไปกินข้าวจนอิ่ม แต่แล้วข้าวยังไม่หมดก่อง จึงรู้สึกผิดชอบชั่วดีรีบไปดูอาการของแม่ และเข้ามาสวมกอดแม่ชายหนุ่มร้องไห้โฮ สำนึกผิดที่ฆ่าแม่ของตนด้วยอารมณ์เพียงชั่ววูบ เมื่อชายหนุ่มปลงศพแม่แล้วขอร้องชักชวนญาติมิตรชาวบ้าน ช่วยกันปั้นอิฐก่อเป็นธาตุเจดีย์บรรจุอัฐิแม่ไว้จึงให้ชื่อว่า “ธาตุก่องข้าวน้อยฆ่าแม่” จนตราบทุกวันนี้

❤️นางสาว กัญชพร เจริญงาม ม.4/8 เลขที่20🌷

"แมวยิ้มง่ายใช่ว่าแตกสลายไม่เป็น" นอกจากจะบอกเล่าเรื่องราวความสัมพันธ์ของคนกับแมว แมวกับคนแล้ว "แมวยิ้มง่ายใช่ว่าแตกสลายไม่เป็น" ยังหยิบเอาเรื่องรอบตัวรวมถึงสิ่งที่เกิด ขึ้นจริง เกิดขึ้นแล้ว และกำลังเกิดขึ้นในสังคมไทย มาใช้เป็นบทสนทนาของการเดินเรื่องระหว่างสิ่งทั้ง 2 อีกหลาย ๆ เรื่องที่ผู้อ่านคงรู้สึกได้ว่ามันคือการหยอกล้อกับบางสิ่งบางอย่างในสังคมแห่งนี้ ที่เรียกร้องและยัดเยียดให้คนเรา "มีชีวิตที่ดี" แต่รูปแบบและโครงสร้างของสังคมก็เอื้ออำนวยเวียเหลือเกิน ทำให้หลาย ๆ ครั้งทั้งคนและแมวต่างก็ไม่ต่างกันกับชื่อของหนังสือเล่นี้ "แมวยิ้มง่ายใช่ว่าแตกสลายไม่เป็น" เหมือนคำพูดของรุ่นน้องคนหนึ่งที่ว่า "ชีวิตเราแตกสลายในทุกวัน ถึงเวลาก็หยิบมันขึ้นมาประกอบใหม่ เพื่อจะพบว่าอีกไม่กี่นานต่อมาแม่งก็แตกสลายอีกรอบ"

น.ส.ปฐมพร บุญถิว ม.4/8 เลขที่27

หนังสือเล่มนี้เขียนมาเพื่อคนที่เป็นเดอะแบกมาทั้งชีวิต คนที่พยายามเพื่อคนอื่นมากเกินไปจนลืมสนใจความรู้สึกของตัวเอง คนที่เป็น People Pleaser ข้างนอกสดใส ข้างในแตกสลาย

ไม่ใช่เรื่องผิดที่จะใจดีกับตัวเองบ้าง หากการทำเพื่อคนอื่นทำให้รู้ว่าทุกวันนี้คุณอยู่เพื่อใคร ทำเพื่อใคร และเพราะอะไร การปล่อยมือจากภาระที่แบกไว้ชั่วคราวแล้วใช้เวลาอยู่กับตัวเอง โอบกอดตัวเอง

และชื่นชมตัวเองก็สำคัญไม่แพ้กัน

ปลดปล่อยตัวเองด้วยการคิดแบบนี้บ้างก็ได้ว่า “ฉันไม่ได้ละเลยหน้าที่ แต่แค่กำลังชาร์จพลัง”

ชีวิตจะไร้ความหมาย ถ้ามัวแต่ทำงานของวันพรุ่งนี้ในวันนี้

ส่วนใหญ่เรื่องที่กังวลมักไม่เกิดขึ้นจริง เพราะคุณไม่ใช่ผู้วิเศษที่หยั่งรู้อนาคตสักหน่อย

ถ้ารักตัวเองเป็น ชีวิตจะเข้าสู่โหมดง่าย ยังงั้นมาใช้ชีวิตในโหมดง่ายกันดีกว่า

ถึงจะไม่สมบูรณ์แบบ ไม่ได้เป็นคนสำคัญ แต่ก็ไม่เห็นเป็นไรเลย

เพราะนี่คือกระบวนการที่จำเป็นในการฟื้นตัวและใช้ชีวิตที่มีเพียงแค่ครั้งเดียวนี้อย่างมีความสุข

Key Message : การพักผ่อน/ การตระหนักถึงตัวเอง/ การให้ความสำคัญ

กับตัวเอง

นางสาว พิณภัทร เขื่อนบุญมี ม.4/8 เลขที่32

เมื่อสมัยยังเป็นเพียงเด็กชายตัวน้อย “อคคทสึ ยูตะ” สูญเสียโอริโมโตะ ริกะซึ่งเป็นเพื่อนวัยเด็กของตัวเองไปต่อหน้าต่อตาจากอุบัติเหตุทางรถยนต์

“สัญญานะ ว่าถ้าเป็นผู้ใหญ่เมื่อไรยูตะจะแต่งงานกับริกะ”

ความทุกข์ทรมานจากการถูกริกะซึ่งกลายเป็นวิญญาณแค้นตามหลอกหลอน ทำให้ยูตะคิดอยากตายเสียให้รู้แล้วรู้รอด ทว่าจู่ ๆ เขากลับถูกผู้ใช้คุณไสยสุดแกร่งโกะโจ ซาโตรุพาตัวมายังโรงเรียนไสยเวท การได้พบกับเซนอิง มาคิ, อินุมาคิ โทเงะ และแพนด้าซึ่งเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนเดียวกันทำให้อคคทสึตั้งปณิธานหนึ่งกับตัวเอง

“ผมอยากได้ความมั่นใจ ว่าผมสมควรมีชีวิตอยู่ต่อ”

”ผมจะแก้คำสาปของริกะจังให้ได้ ที่โรงเรียนไสยเวทนี่แหละครับ”

แต่แล้ว “เกะโท สุงุรุ” นักสาปแช่งจอมชั่วร้ายซึ่งถูกอัปเปหิออกจากโรงเรียนไสยเวท เนื่องจากเคยก่อเหตุสังหารหมู่บุคคลทั่วไปอย่างโหดเหี้ยมกลับมาปรากฏตัวต่อหน้าอคคทสึ

“วันที่ 24 ธันวาคมที่กำลังจะมาถึง พวกเราจะจัดขบวนแห่ราตรีร้อยอสูร’”

เกะโทผู้หมายมาดจะสร้างสรวงสวรรค์ที่มีแค่เพียงผู้ใช้คุณไสย ได้ปล่อยคำสาปนับพันตนสู่ชินจูกุและเกียวโตประหนึ่งต้องการกำจัดผู้ไร้วิชาให้สิ้นซาก--

ในท้ายที่สุดแล้วอคคทสึจะหยุดเกะโทได้หรือไม่ และการแก้คำสาปของริกะจะดำเนินต่อไปในทิศทางใด...

น.ส.กุลนันท์ เขมะคาม เลขที่ 22 ม.4/8

นายเมธาสิทธิ์ ธนอุดมนาน เลขที่14 ม.4/8

นายนนทพัทธ์ สัตรักษ์ เลขที่ 12 ม.4/8

นายกิตติภัค เตชะรัตน์ เลขที่1

ชื่อ นายกฤตภาส สายทอง 4/8 เลขที่2

          " โอ้โห! เจ้าหมานี่มันได้เนื้อมาจากไหนนะชิ้นใหญ่กว่าเราเสียอีก " เจ้าหมาคิดในใจด้วยความละโมบ  จึงอ้าปากเห่ากรรโชกหมายจะแย่งเอาเนื้อก้อนนั้นมาครอง

           ทันทีที่อ้าปาก  เนื้อที่คาบอยู่ก็ร่วงหล่นลงน้ำ  กว่าจำสำนึกได้หมากับก้อนเนื้อที่เห็นคือเงาของตัวเองในน้ำก็สายเกินไปเสียแล้ว

นายศรัณย์ภัทร มณีกาญจน์ เลขที่6 มี.4/8