Günlerden bir gün Emre Bey arabasıyla işe giderken yolda iki tane  engelli dilenci çocuk arabanın önüne atlamışlar.Emre Bey hemen arabadan inip, çoçuklara neden dilendiklerini sormuş. Çoçuklar korktuklarından hiç birşey söyleyemiyorlardı.Emre Bey çoçuklara söylerseniz sizi yemeğe götürecem dedi. Çoçuklar Emre Bey’in bu sözüyle çok mutlu oldular. Çoçuklar biraz düşündükten sonra bütün gerçekleri anlatmaya başladılar.(Biz Suriye’deki savaşta anne ve babamızı kaybettik ve mecburen sığınmacı olarak Türkiye’ye gelmek zorunda kaldık. Bizi burda bir yetimhaneye yerleştirdiler. Burda bize dilenmemiz için çok baskı uyguladılar. Bizimde burdan başka gideceğimiz bir yer olmadığı için yapılan baskılara boyun eğmek zorunda kaldık. Yetimhane sorumluları gelince bize iyimser davranıyorlar. Onlar gidince yine bizi dilendiriyorlardı.Bide çok ayrımcılık yapıyorlardı. Engelli çoçukları dilendiriyorlar, normal çoçuklara çok iyi bakıyorlardı.) Emre Bey çoçuklara siz hiç merak etmeyin onlar kimse onların pis yalanlarını yetimhane sorumlularına ve polise şikayet edicez dedi. Önce çoçukları bir lokantaya götürüp karınlarını doyurdu. Sonrada yetimhanede çoçukları dilendiren kişileri şikayet etmeye gittiler. Yardımsever Emre Bey bütün gerçekleri polise anlattı. Polislerde olağanüstü gizli bir operasyonla çoçukları dilendiren kişileri yakaladılar. Polisler bu kişilerin ifadesini aldılar. İfadelerinde hiç mantıklı bir açıklamaları yoktu. Polis bu kişileri adalete teslim etti. Hakimde adil bir kararla bu şahısların hapisine karar verdiler. Çoçuklara bu adamların yakalanması mucize gibi geliyordu. Emre Bey çoçukları yetimhane sorumlularına teslim etti. Çoçuklarada hiçbir zaman pes etmeyin  ve aranızdaki dostluk hiç bitmesin dedi ve çocuklarla vedalaşarak oradan ayrıldı.

       

            Benim adım Musa 8 yaşındayım. 2 yıl önce annem ve babamı trafik kazasında kaybettim o günden beri sokaklarda yatıyordum. Taki  yardımsever sandığım yaşlı adamın beni yanına almasına kadar. Başta çok iyi biriydi. Bana yardım ediyordu beni seviyordu karnımı doyuruyordu. Ama daha sonra bana mendil sattırdı, dilencilik yaptırmaya başladı. Geceleri sığınmacılarla yatıyordum  ,onlardan çok korkuyordum. Her gece gizli gizli dua ediyordum. Mucizevi   ve olağanüstü bir şey olmasını diliyordum. O adam çok kötü birisiydi. Baskı altında, zorla benden bile küçük çocuklara iş yaptırıyordu. Bazen çocuklara engelli kılığına girip öyle mendil satmalarını bile istiyordu.Beni de dövüyordu. Ama ben hiçbir zaman boyun eğmedim, pes etmedim. Her zaman umudum vardı. 

        Bir gün yine mendil satarken polis merkezinin önünden geçiyordum. O adamı polise söylemek çok mantıklı bir düşünce gibi geldi o an ve elimdekileri yere atıp polis merkezine koşmaya başladım. İçeri girip her şeyi anlattım. Polis abiler benle geldiler. O adamın yerini gösterdim ve adalet yerini bulmuştu. Çok mutluydum. Ama beni yetimhaneye vereceklerdi. Yinede mutluydum çünkü artık arkadaşlarım olacaktı. Onlarla oyunlar oynayacaktım. Kim bilir belki okula da giderim. 2 gün sonra beni yetimhaneye verdiler. İçeri ilk adım attığımda yetimhane soğukluğunun içindeki iyimserlik ve sıcaklık yüreğimi ısıtmıştı. 

        1 ay sonra bir sürü arkadaşım olmuştu. Bir şeyim olduğunda onlarla paylaşıyordum.  Ama adil bir şekilde. Çünkü onları çok seviyordum onları birbirinden ayırmıyordum ve  kimsenin üzülmesini istemiyordum. Dostluğunda bir aile kadar önemli olduğunu  anlamıştım.Ama yalanlarla değil huzurla dolu bir aile