Deze keer ga ik het hebben over dit spannende boek dat ik in de vakantie had gelezen! Het boek waar ik het over heb is  Honderd Uur Nacht van Anna Woltz. De eerste druk van dit boek was in 2014. Het boek gaat vooral over vriendschap en overleven, Honderd Uur Nacht werd ook geschreven in de ik-perspectief.

Ik vond dat het boek erg spannend was, maar tegelijkertijd ook mysterieus. Het was heel spannend, omdat 4 tieners moesten samen overleven in een orkaan. Je merkte ook dat zij bang waren, zoals op bladzijde 101, waar Emilia langs een gordijn kijkt en reusachtige regenvlagen ziet komen. Emilia verschuilt ook een geheim, waardoor het mysterieus word!

Vandaag ga ik het hebben over mijn hoofdpersonage, Emilia. Emilia is een gefrustreerde, maar dappere tiener die lijdt aan dwangneurose. Ze noemt zichzelf daardoor ook wel een freak. Dat zie je op bladzijde 161 als ze aan het praten is tegen een journalist.

‘Klopt het dat jij aan dwangneurose lijdt?’ vraagt Bastiaan… Ik weet wat die Bastiaan aan het doen is, maar het kan me opeens niets meer schelen. Het is genoeg geweest. ‘Serieus?’ vraag ik. ‘Die klootzak zegt eerst dat hij eenzaam tussen de sterren zweeft en daarna vindt hij het zo jammer dat hij vast zit?...’ Mijn stem wordt harder ‘Denkt die loser nou echt dat hij nooit van mijn moeder en mij afkomt? Nou, ik kan hem geruststellen. Als hij straks wakker wordt in zijn cel, dan is hij zo vrij als een vogel!’

Ze is hier erg boos op haar vader en dat haar vader over haar stoornis had vertelt leidde ook tot haar ‘ontploffing. Ze durft hier haar mening dapper te uiten. Wat vind jij?

Ik ga wat vertellen over een belangrijke plek in mijn boek, het orkaanasiel! Emilia en de bij karakters leven in een appartement wanneer de orkaan begint. Eigenlijk wonen maar 2 karakters in het appartement, daarom wordt het ‘het orkaanasiel’ genoemd. Ze snappen niks van wat er aan de hand was, het was daar koud, donker en onherkenbaar. Zoals op pagina 102/103:

‘“De eerste dode’- ze zeggen het alsof ze zeker weten dat er meer gaat komen. Even later flikkert het licht opnieuw. Twee seconden lang is het donker. Het scherm van de televisie ploft op zwart en tegelijkertijd valt de computer uit. Mijn hart houdt er ook ongeveer mee op. En dan branden de lampen opeens weer zonder enige hapering. ‘Dit is spookachtig,’ zegt Jim. ‘Ik begrijp niet hoe het kan.’ Abby’s stem klinkt schel. ‘Dat het uitgaat, en daarna weer aan. Dan is het niet echt kapot. Maar waarom knippert het dan? Ik begrijp het niet.’ …. Hoe kan die lamp heen en weer zwaaien? En opeens begrijp ik het. Het is niet de lamp die beweegt. Het is het huis… En het blijft donker.’

Iedereen is wanhopig voor stroom en licht, maar er is niks anders te doen dan wachten…

Ik ga wat vertellen over de tijden. De vertelde tijd van dit boek is ongeveer twee weken en het speelt zich af in het nabije verleden. Omdat de storm in het boek,  Sandy, is zo’n tien jaar geleden in Amerika aangekomen en dit boek speelt af in die orkaan. De verteltijd is 214 pagina’s. De opbouw van dit boek is spannend, omdat de auteur eerst Emilia een lastige tijd in Amerika geeft, en dan stress over de orkaan en orkaan zelf!

Het was een mooi avontuur om dit boek met jullie te delen. Het boek is een grote aanrader en fantastisch om te lezen! Je gaat door een achtbaan van spanning, vrolijkheid en sensatie bij het lezen van dit boek. Veel plezier met lezen en tot de volgende blog!