Γεννήθηκε στις 5 Μαρτίου του 1938 στο Σικάγο, Ιλινόις, ΗΠΑ, σε μία εβραϊκή οικογένεια.  Ο πατέρας της ήταν ο Μόρις Αλεξάνδερ και η μυτέρα της ήταν η Λεόνα Βίσε Αλεξάνδερ.

Ήταν η μεγαλύτερη από τέσσερα κορίτσια.

Το όνομά της όταν ήταν άγαμη ήταν Λινν Πέτρα  Αλεξάνδερ.

Μεγάλωσε στο Σικάγο.

Αποφοίτησε με πτυχίο από το πανεπιστήμιο του Σικάγο το 1957.

Παντρεύτηκε τον Αμερικανό αστρονόμο Καρλ Σαγάν και είχαν δύο παιδιά την Ντόριον και τον Τζέρεμι.

Η Λινν πήρε ένα μεταπτυχιακό στην Ζωολογία και την Γενετική στο Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν στο Μάντισον το 1960.

Το 1965 χώρισε από τον Καρλ Σαγάν

Απέκτησε ένα διδακτορικό στην Γενετική από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϋ το 1965.

Μετά ξαναπαντρεύτηκε το 1967 τον χημικό θωμά Ν Μαργούλης και είχε μία κόρη, την Τζένιφερ και έναν γιο τον ζακαρίας.

Το 1980 χώρισαν.

Προσχώρησε στο τμήμα βιολογίας του Πανεπιστημίου της Βοστώνης και δίδαξε και ασχολήθηκε με την έρευνα εκεί μέχρι το 1988.

Διορίστηκε διακεκριμένη καθηγήτρια πανεπιστημίου στο Πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης στο Άμχερστ.

Και πέθανε στις 22 Νοεμβρίου 2011 στο Άμχερστ.

Δική της είναι η Ενδοσυμβιωτική θεωρία  που λέει ότι τα ευκαριωτικά κύτταρα μας, δηλαδή, τα κύτταρα των μυκήτων, των ζώων και των φυτών προέρχονταν από βακτήρια.

Όλα τα ευκαριωτικά κύτταρα είναι αμαλγάματα βακτηρίων.

Η Λινν Μαργούλης έλεγε ότι η Συμβίωση είναι πολύ συμαντική γιατί κανείς δεν κερδίζει ούτε χάνει, και κάτι νέο χτίζεται.

Έγραψε πολλά επιστημονικά βιβλία.

Βρήκα ένα στα ελληνικά : "Ο συμβιωτικός πλανήτης"

Αλλά έγραψε πολύ περισσότερα.

Στην Σλοβενία χιονίζει συχνά τους χειμώνες και όταν ήταν ένα μικρό παιδί, ο Ρόγλικ ευχαριστιόταν να παίζει με το χιόνι. Μεγάλωσε, και όπως πολλά παιδιά της χώρας του, άρχισε να κάνει άλμα με σκι όταν ήταν 8 χρονών. Ήταν μόδα και πολύ γνωστό σπόρ στην Σλοβενία. Μετά από πολλή προσπάθεια, το 2006 κατάφερε να κερδίσει το ασημένιο μετάλλιο στο ομαδικό παγκόσμιο πρωτάθλημα των αλμάτων με σκι. Τον άλλο χρόνο, τελικά, όταν ήταν μόνο δεκαοχτώ χρονών, γύρισε στο σπίτι του από το ίδιο πρωτάθλημα με το χρυσό μετάλλιο.

Ενώ γινόταν ένας καλός αθλητής, νίκησε σε άλλα αθλήματα σε όλη την Ευρώπη. Μία μέρα όμως, το 2011, όταν έκανε το ψηλότερό του άλμα κοντά από το χωριό του, ο Ρόγλικ έπεσε στο χιόνι. Η πτώση ήταν φοβερή. Γλίστρησε περίπου 100 μέτρα με τα σκι κολλημένα στα πόδια του. Έκανε χίλιες τούμπες γύρω του, χτύπησε τα πόδια, τα χέρια, την πλάτη και το κεφάλι του. Όταν το σώμα του σταμάτησε κάτω, ένα ασθενοφόρο έφτασε γρήγορα για να τον πάει στο νοσοκομείο.

Ήταν η χειρότερη μέρα της ζωής του. Έσπασε το μύτη του και είχε σοβαρές πληγές στο κεφάλι. Ευτυχώς, δεν πέθανε, αλλά όταν έγινε καλά, σκέφτηκε ότι το άλμα με σκι ήταν πολύ επικίνδινο και αποφάσισε να το αποδεχτεί. Ήταν μόνο 22 χρονών.

Ο Πρίμοζ Ρόγλικ δεν ήθελε να τελειώσει την καριέρα του ως αθλητής λόγω της πτώσης. Ήταν ένας νεαρός πολύς ενθουσιασμένος και βιάστηκε να βρει ένα άλλο σπορ να παίζει για χρόνια. Και αμέσως το βρήκε.

Το 2012 άρχισε με τη ποδηλασία εκεί στην Σλοβενία και το 2013 μπήκε στην καλύτερη σλοβενική ομάδα ποδηλασίας. Κανείς δεν μπόρεσε να το πιστεψει αφού ήταν τόσο αργά για να γίνει πολύ καλός πάνω στο ποδήλατο, αλλά ο Ρόγλικ προσπάθησε να μην χάσει την ενέργειά του. Ήθελε να γίνει ξανά ο καλύτερος του κόσμου.

Το 2014 και το 2015 νίκησε μερικούς αγώνες στην Σλοβενία και επίσης έξω από την χώρα του. Το όνομα του ακουγόταν ήδη στη τηλεόραση. Όλοι μίλούσαν για εκείνο το παιδί που μία μέρα έπεσε όταν έκανε αλμα με σκι. Ναι, ήταν ο Πρίμοζ Ρόγλικ, και εξαιτίας των αποτελεσμάτων του, το 2016 έφτασε σε μία πολύ γνωστή ομάδα της Ολλανδίας και νίκησε το δικό του πρώτο ετάπ του Γύρου της Ιταλίας και συγκινήθηκε. Ο “Ρόγλα”, όπως τον έλεγαν τότε, δεν σταμάτησε ποτέ να κερδίζει αγώνες.

Το 2017 νίκησε ετάπ στη Πορτογαλλία, στην Χώρα των Βάσκων, στην Ολλανδία και στην Ελβετία. Το καλοκάιρι, νίκησε επίσης ένα ετάπ στον Γύρο της Γαλλίας, ο πρώτος σλοβένος που το κατάφερε, μπροστά από τον Αλμπέρτο Κονταδόρ, έναν εξαιρετικό ισπανό ποδηλάτη.

Ο Ρόγλικ συνήθισε να ανεβαίνει στο πιο ψηλό μέρος του βήματος. Μέχρι τον χειμώνα του 2021, ο σλοβένος έχει νικήσει 3 φορές τον Γύρο της Ισπανίας και έχει πάρει περίπου 60 νίκες. Επιπλέον, έχει τελειώσει δεύτερος τον Γύρο της Γαλλίας και τρίτος τον Γύρο της Ιταλίας. Μία από τις καλύτερες νίκες του την πήρε φέτος στη Ιαπωνία, στους Ολυμπιακούς Αγώνες. 

Τώρα ο Πρίμοζ Ρόγλικ είναι, και επίσης θα είναι για πάντα, ένας από τα πιο γνωστοί αθλητές του κόσμου. 

Από το 1995 έχει σκηνοθετήσει πολλές ταινίες, και πολλά θεατρικά έργα. Είναι πολύ ενδιαφέρον ότι, το 2004, ήταν επίσης μέλος της δημιουργικής ομάδας που σχεδίασε την έναρξη και τη λήξη των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας.

Ως σκηνοθέτης, πήγε μερικές φόρες στο Διεθνές Φεστιβάλ κινηματογράφου Καννών. Την πρώτη φόρα, το 2009, παρουσίασε την ταινία του Κυνοδοντας, με την οποία κέρδισε έναν βραβείο. Αυτή η ταινία ήταν, το 2011, υποψήφια για το Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας.

Ξαναπήγε στο φεστιβάλ Καννων το 2015 για να παρουσιάσει την ταινία Ο αστακος, η οποία πήρε το βραβείο Κριτών. Ήταν η πρώτη του ταινία στα αγγλικά. Ο διεθνής τίτλος ήταν The lobster, και μεταφράστηκε στα ισπανικά σε Langosta.

Τελικά, ο 2019, ο πολυβραβευμένος Ελληνας σκηνοθέτης γύρισε στις Κάννες αλλά ως μέλος της κριτικής επιτροπής εκείνης της χρονιάς της οποίας πρόεδρος ήταν ο Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιαρίτου.

Τότε δεν κέρδισε τον γνωστό Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες, αλλά τιμήθηκε στην Ιταλία, όπου είχε μεγάλη επιτυχία. Το 2011, στο Φεστιβάλ της Βενετίας, κέρδισε το Βραβείο Osella Καλύτερου Σεναρίου για την ταινία  Άλπεις. Το 2018 επίσης , τιμήθηκε με τον Αργυρό Λέοντα, για την ταινία Η Ευνοούμενη. Αυτή η ταινία προτάθηκε από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου για 10 Όσκαρ ανάμεσα στα οποία αυτό της καλύτερης ταινίας, καλύτερης σκηνοθεσίας, καλύτερου σεναρίου και καλύτερου πρώτου και δεύτερου γυναικείου ρόλου.

Στην προσωπική του ζωή, το 2013 παντρεύτηκε με μια Γαλλοελληνίδα ηθοποιό, την Αριάν Λαμπέντ, η οποία γεννήθηκε και έζησε τα πρώτα έξι χρόνια της στην Αθήνα πριν να μετακομίσει με την οικογένειά της στην Γερμανία και Γαλλία. Ο Γιώργος την γνωρισε, την ερωτεύτηκε και η πανέμορφη ηθοποιός έγινε η μούσα και σύζυγός του.

Όταν ήταν δεκαπέντε χρονών παντρεύτηκε τον Ετιέν ντε Καστέλ. Έκαναν τρία παιδιά και ήταν ευτυχισμένοι μαζί, και οι δυο ήταν μορφωμένοι και σκέφτονταν τα ίδια. Δυστυχώς, το 1388 ο πατέρας της  Κριστίν πέθανε και τον επόμενο χρόνο πέθανε ο σύζυγός της. Τότε η Κριστίν ντε Πιζάν έμεινε χήρα και δεν υπήρχε κανείς να προσέχει την οικογένεια. Είχε τρία μικρά παιδιά, και επίσης έπρεπε να συντηρεί την μητέρα της και μία ανιψιά. Χρειάζονταν χρήματα και η Κριστίν αποφάσισε να κάνει κάτι που ήξερε πώς να το κάνει. Έγινε συγγραφέας. Έγραφε ποιήματα, τραγούδια και βιβλία με συμβουλές για τους Βασιλιάδες.  Έζησε στα παλάτια των αριστοκρατών και έγινε πολύ γνωστή στην Γαλλία.  Έγραφε βιβλία με πλούσιες εικόνες που έφτιαχνε με πλούσια χρώματα, για παράδειγμα χρυσαφί και μπλε.  

Το 1418, όταν ήταν πενήντα τεσσάρων χρονών, διάλεξε να μετακομίσει σε ένα μοναστήρι. Εκεί έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής της, ανήσυχη για τον πόλεμο κατά των Άγγλων. Πέθανε το 1430. Τα βιβλία της διαβάστηκαν για αιώνες.

 

Ήταν η μεγαλύτερη κόρη από τέσσερα αδέρφια.‘Οπως είπε η Σωτηρία ο πατέρας της ήταν φιλήσυχος και καλός, και της έδωσε αυτό το όνομα γιατί τον πατέρα του τον  έλεγαν Σωτήρη Παπασωτηρίου, και ήταν Παπάς στο Σχηματάρι. Σημαίνει αυτό ότι η Σωτηρία μεγάλωσε περιτριγυρισμένη από βυζαντινή μουσική και έψαλε στην εκκλησία.

 

Αποφάσισε να γίνει τραγουδίστρια όταν είδε μία ταινία της Σοφίας Βέμπo, της  αγαπημένης της τραγουδίστριας.  Η μικρή Σωτηρία τότε ζήτησε από τον πατέρα της να της αγοράσει μία κιθάρα. Στην πραγματικότητα όχι μόνο την ήθελε και του τη ζήτησε αλλά τον απείλησε να σταματήσει να δουλεύει στο μαγαζί της οικογένειας αν δεν της την αγόραζε. Βεβαίως τα κατάφερε, επιπλέον είχε δύο δασκάλους για να της κάνουν μαθήματα. Ήταν ήδη η Σωτηρία μία δυνατή κοπέλα και της άρεσε να κάνει ότι ήθελε, ήταν μία ελεύθερη ψυχή. Ο πατέρας της δεν ήταν χαρούμενος με αυτό και αρά την πάντρεψε όταν ήταν 17 χρονών με τον Βαγγέλη Τριμούρα, που δούλευε ως ελεγκτής εισιτηρίων στα λεωφορεία  και με τον οποίο γνωρίστηκαν στο χωριό της.

 

Η Σωτηρία όμως δεν ήθελε να παντρευτεί κανέναν. Αυτός ο γάμος κράτησε μόνο 6 μήνες γιατί ο συζυγός της Σωτηρίας την χτυπούσε όταν μεθούσε, μέχρι που μία μέρα δεν τον άντεξε πια και του έριξε βιτριόλι στο πρόσωπο. Για αυτό το γεγονός την καταδίκασαν σε τρία χρόνια φυλακή αλλά τελικά μόνο έμεινε τέσσερις μήνες. Μόλις βγήκε από την φυλακή επίστρεψε στο σπίτι της οικογένειάς της αλλά οι γονείς της ήταν πολύ ντροπιασμένοι.

 

Μετά από μερικές κουβέντες η Σωτηρία αποφάσισε να μετακομίσει στην Αθήνα τον Οκτώβριο του 1940, συμπίπτοντας ακριβώς με την αρχή του ελληνοιταλικού πολέμου. Έφτασε μοναχή, χωρίς χρήμα και έκανε πολλές δουλειές κατα τη διάρκεια της Κατοχής: δούλεψε καθαρίζοντας σπίτια, πουλώντας τσιγάρα και παστέλια. Πάλεψε σκληρά για να μείνει ζωντανή. Ήταν δύσκολα χρόνια για όλους, υπήρχε τεράστια πείνα και φτώχεια. Είχε η Σωτηρία δυνατές πολιτικές πεποιθήσεις. Συμμετείχε ενεργά στην Εθνική Αντίσταση, πουλούσε την Ριζοσπάστη, μία απαγορευμένη εφημερίδα.

 

Με τα χρήματα που κέρδιζε αγόρασε μία παλιά κιθάρα και ένα ζευγάρι παπούτσια. Άρχισε τότε να παίζει στις ταβέρνες τα βράδια. Έπαιζε την κιθάρα της και τραγουδούσε τραγούδια της Βέμπο. Μερικές μέρες κέρδιζε για να φαει και άλλες για να κοιμηθεί κάπου. Πέρασε πολλά μαρτύρια και βάσανα. Μια μέρα όταν ήταν 20 χρονών την άρπαξαν  οι γερμανοί ενώ  πήγαινε να πάρει μία κουραμάνα, το ψωμί των στρατιωτών, από μέσα από ένα γερμανικό αυτοκίνητο. Την χτύπησαν και τη βασάνισαν πολύ, μέχρι που κατάλαβαν ότι ήταν μόνο μία πεινασμένη κοπέλα.

Μία άλλη μέρα τραυματίστηκε από τους άγγλους όταν πάλευε με τις αριστερές δυνάμεις. Εκείνη την ημέρα δεν πρόλαβε να φύγει και την άρπαξαν πάλι με άλλους σύντροφοι και τους πήγαν στις φυλακές στην οδό Πειραιώς.

 

Ένα άλλο βράδυ του 1948, ενώ η Σωτηρία έπαιζε με μία ορχήστρα σε μια ταβέρνα, μπήκε μέσα μία ομάδα φανατικών ακροδεξιών και τους ζήτησαν να τραγουδήσουν ένα βασιλικό τραγούδι που η Σωτηρία δεν ήθελε να τραγουδήσει. Αυτοί οι άντρες την άρπαξαν από τα μαλλιά και την ξυλοκόπησαν χωρίς ούτε οι μουσικοι να την βοηθήσουν. 

Μετά από αυτό το τρομερό επεισόδιο ήρθαν καλύτερα χρόνια. Γνώρισε τον Βασίλη Τσιτσάνη και μαζί βρήκαν τα πλούτη και την δόξα τους.

 

Δυστυχώς, την δεκαετία του 1960 ξαναβρήκε την πείνα και την λησμονιά γιατί δεν ταιριάζε με την μουσική εκείνης της εποχής.

Έπαιρνε την κιθάρα και πήγαινε στην Αίγινα να τραγουδήσει τα Σαββατοκύριακα. πουλούσε πάλι τσιγάρα στον δρόμο και στα μαγαζιά.

Ήταν ανοιχτά λεσβία σε μία εποχή που αυτό ήταν ταμπού, της άρεσε ο τζόγος και να μεθάει. Δηλαδή πάντα προσπάθησε να κάνει ότι ήθελε.

Το 1993 άρχισαν τα  προβλήματα υγείας. Τελικά πέθανε στις 27 Αυγούστου του 1997 στο νοσοκομείο Μεταξά.

 

 

Άρχισε μαθήματα φωνητικής χωρίς επαγγελματική πρόθεση και μετακόμισε στην Αθήνα για να σπουδάσει στο πανεπιστήμιο. Σπούδασε στην φιλοσοφική σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και αποφοίτησε από το Ιστορικό και Αρχαιολογικό Τμήμα ενώ συνέχισε με τις μουσικές σπουδές .

Στο τέλος των σπουδών της, πήγε σε μια οντισιόν του Φοίβου Δεληβοριά άλλα δεν πέτυχε. Άρχισε να συνεργάζεται όμως σαν βοηθός με τον Φοίβο στις παραστάσεις του και άρχισε να έχει επαφή με διααφορετικούς μουσικούς και τραγουδιστές.

Δύο χρόνια μετά ο ίδιος της έδωσε την ευκαιρία να τραγουδήσει σε μερικές εφανίσεις του. Η πρώτη εμφάνισή της έγινε στα 24 χρόνια της στην Πάρο σε μια παράσταση με το όνομα “Big Band” που διάρκεσε έναν χρόνο και πήγε σε πολλά μέρη της Ελλάδας.

Σε μία από τις παραστάσεις που πραγματοποιήθηκαν στο μετρό της Αθήνας το 2010 την είδαν οι αδελφοί Λισάνδρος και ο Ορέστης Φαληρέας του συγκροτήματος “Ιμαμ Μπαϊλντί” και τους άρεσε πολύ η φωνή της. Της πρότειναν να τραγουδήσει μαζί τους χωρίς να κάνει καμία πρόβα και από τότε άρχισε να κάνει πολλές συναυλίες, παραστάσεις και άρχισαν να είναι καλεσμένοι σε διαφορετικά φεστιβάλ σε διάφορα μέρη εντός και εκτός Ελλάδας.

Με τα χρόνια το συγκρότημα έγινε πολύ γνωστό και το όνομα της Ρένας άρχισε να είναι γνωστό σαν η φωνή των Ιμάμ Μπαϊλντί.

Το 2016 κυκλοφόρησε τον πρώτο της προσωπικό δίσκο με τίτλο “Σούλη Ανατολή” αφιερομένο στην γιαγιά της, μία λαϊκη τραγουδίστρια πολλή γνωστή στο Βόλο την δεκαετία του 1950 που την λέγανε Σούλη. Στο δίσκο της τραγουδάει λαϊκή μουσική με νέους ρυθμούς όπως στο τραγούδι “Όταν σου χορεύω” που ήταν μεγάλη επιτυχία στην Ελλάδα.

Το 2020 κυκλοφόρησε τον δεύτερο της δίσκο “Σάμπα Τσικίτα” ενώ οι Ιμάμ Μπαϊλντί σταμάτησαν τις παραστάσεις τους και χώρισαν ως συγκρότημα.

Από το Νοέμβριο του 2020 παρουσιάζει την εκπομπή “Μουσικό Κουτί” μαζί με τον Νίκο Πορτοκαλόγλου στην ΕΡΤ. Η εκπομπή γίνεται σε ενα στούντιο με διάφορους μουσικούς και τραγουδιστές που μιλούν για την ζωή τους και για την επαγγελματική πορεία τους ενώ τραγουδούν μαζί γνωστά και αγαπημένα τραγούδια.

Στην προσωπική ζώη της, η Ρένα γνώρισε τον Ορέστη Φαληρέα  όταν συνεργάστηκε με τους Ιμάμ Μπαϊλντί. Παντρεύτηκαν το 2016 στην Αβάνα και γέννησε μία κόρη το 2021. Ο Ορέστης είναι και παραγωγός των δίσκων της. 

Εκτός από την τηλεοπτική εκπομπή που παρουσιάζει στην ΕΡΤ έχει δουλέψει σε άλλες δουλειές όπως την ταινία του Αλέξη Καρδαρά “Φαντασία”, έχει δώσει την φωνή στην ταινία “Μαλλιά Κουβάρια” ως Ραπούνζελ και συμμετείχε στην σειρά “Το σόι σου”.