Güneşin ışığında masmavi parlayan uçsuz bucaksız bir denizin ortasında. Yeşilliğiyle göz kamaştıran büyükçe bir ada. Mavi ve yeşilin muhteşem uyumu... Denizden gelen dalga sesleri rahatlatmakla kalmıyor, sizi başka bir dünyaya ışınlıyor. Yaklaştıkça sizi içeriye çeken kuşların şarkısı. Ninni gibi gelen bu ritmi birbiriyle yarışan hayvanlar bozuyor. Âdeta bir orman ve deniz iç içe.Yemyeşil ormanların arasında sararmış bir takım yapraklar sırıtıyor. Belli ki sonbahar çoktan gelmiş. Kara bulutlar daha yeni gitmiş, yerini masmavi gökyüzüne bırakmış. Toprak da yağmurun buram buram kokusu. Bu muhteşem havayı ciğerlerinizde solumak size yaşama sevinci veriyor. İşte benim adam insana bu yaşama sevincini veriyor.

Karavelanın derin sularda ilerlediğini, sisin gökyüzünü kapladığını, sadece ayın parlaklığıyla yolun göründüğünü, rüzgarın sert sesinin duyulduğu ve gemide tek bir başına olduğunu düşlemiş adam. Limanda olan temizlikçi kadını aramış gözleri ama bulamamış. Tek başına bu koca gemide yalnız olduğunu anlamış. Denizden gelen fırtına hızlanmış, kendini bi anda güvertede dalgalarla boğuşurken bulmuş adam. İki yelken de şiddetli rüzgarla dönmüş, yana eğilen gemide yelkenlerden birinin halatları kopmuş. Geminin ön tarafında beyaz köpüklü, dev bir dalga adamı baştan sona ıslatmış. Bu sert fırtınayı atlatmış adam. Kararmış gökyüzünde ise bulutlar hafifçe dağılmış ve mavilik ortaya çıkmış. Önünde hâlâ grilik olsa da bulutların arasından sızan güneş adamın yüzünü aydınlatmış ve ada güneşin ışığıyla parlamış. İşte ada, işte deniz. Ve adam gülümseyerek uyanmış. Hiç uyanmak istemediği rüyasından...