Między boiskiem, a ulicą, na terenie naszej szkoły, znajdują się „krzaki”. Jest to pas krzaczków, jednak są w nim dziury, do których można wchodzić i się chować. Kiedy byliśmy młodsi, często tam przesiadywaliśmy rozmawiając i śmiejąc się. Niestety teraz rzadko w nich siedzimy. 
Zuzia G.

Uważam, że zdalne nauczanie jest idealnym sposobem na naukę w czasie pandemii. Ma ono wiele minusów, ale także mnóstwo plusów. Moim zdaniem nauka zdalna jest lepsza od nauki stacjonarnej co postaram się udowodnić w poniższych argumentach. 

Pierwszy plus e-lekcji to większa ilość czasu wolnego, ponieważ lekcje trwają tylko 30 minut a zadania domowe można odrabiać na przerwach powiedzmy nimi. 

Drugą zaletą zdalnego nauczania jest to, że nie trzeba dojeżdżać do szkoły i można wstać tylko pół godziny przed rozpoczęciem lekcji. 

Następny plus e-lekcji to nie włączanie kamerek, przez co nikt nas nie widzi, a my możemy siedzieć na lekcji tak jak nam wygodnie i nikt nas nie ocenia.  

Kolejnym plusem jest siedzenie na wygodnym krześle i przy dopasowanym do mojego wzrostu biurku podczas lekcji zdalnych. Nie trzeba także nosić książek, ponieważ wszystko ma się pod ręką. 

Największym plusem e-lekcji jest to, że są one sposobem na nie przerywanie nauki w czasie pandemii, przez co cały program zostanie zrealizowany tak jak w szkole, a my nie będziemy musieli odrabiać zaległości. 

Mimo tego, że moim zdaniem zdalne nauczanie jest troszkę lepsze od stacjonarnego i tak chciałabym kiedyś wrócić do szkoły, ponieważ strasznie mi brakuje kontaktu z przyjaciółmi. 
Julia

 

Beztroskie spędzanie czasu przerwał mi głośny krzyk jakiegoś mężczyzny, którego przedstawiono mi jako Cześnika. Wujek nazywał go również “tym nieokrzesanym, świńskim pasztetem”.  

— Coście wyczynili w tej kuchni?! Mocium panie, to jest nie do pomyślenia! Tłumaczyłżem wam jasno, że ciasto ma być gruszkowe, nie rabarbarowe! — unosiła się wysoka postać.  

— O czym ty mówisz, sąsiedzie? Jestem pewien, iż mówiłeś o placku rabarbarowym — odrzekł wuj, wchodząc do kuchni. — No, ale trudno. To jest właśnie wola nieba, z nią się zawsze zgadzać trzeba. 

— Panie, jak ja jestem na rabarbar śmiertelnie uczulony! — w dalszym ciągu awanturował się Raptusiewicz. 

— Proszę was. Nie kłóćcie się chociaż dzisiaj. Już wystarczy, że przez was ślub mój i Wacława wyszedł tak... spontanicznie — do pomieszczenia weszła filigranowa blondynka. Najpewniej Klara - żona mojego kuzyna. 

  Ja sama słuchałam wymiany zdań z mniejszego korytarza, łączącego się z miejscem przygotowania wszelakich potraw. Czekałam, aż moi rodzice finalnie wyjdą ze swojej izby, by z nimi udać się na salę główną.” 

W tym momencie kartka z pamiętnika Julii się urywała. Zofia w szoku odłożyła oprawiony w skórę notatnik na miejsce. Czyżby jej przyjaciółka faktycznie przeniosła się do książki? 
Jagoda

 Jako uczennica klasy 8, pragnę przekonać Was do mojego zdania, że "nie szata zdobi człowieka’’.    Niestety, obserwując naszą społeczność szkolną , widzę, że w naszej szkole dochodzi do podziału uczniów na lepszych i gorszych, ocenianych po wyglądzie. Moim małym marzeniem jest, aby wszyscy byli traktowani tak samo. Najważniejsze jest, aby zrozumieć, że ubiór to nie cecha charakteru. 

 Zależy mi, by uczniowie biedniejsi nie byli odrzucani tylko dlatego, że nie mają markowych ubrań. Takie złe traktowanie równa się z osiąganiem często też niższych wyników w nauce. Uczeń wykluczony jest nieśmiały, niepewny siebie. Nie wierzy nie tylko w swoje osiągnięcia, ale przede wszystkim w samego siebie. 

 Uważam, że gdyby zamienić ubraniami bogatszych z biedniejszymi, okazałoby się że ci pierwsi kompletnie nie umieliby sobie poradzić w nowej sytuacji. Warto też się zastanowić, czy ,,metka’’ to jedyna wartość w człowieku?  

 Uważam, że nie szata zdobi człowieka, ubiór nie jest troskliwy, nie może być przyjacielem, nie ma uczuć, a człowiek tak. 

Wierzę w naszą społeczność szkolną i życzę Wam tolerancji. 

                                                                                                                   Z wyrazami szacunku 

                                                                                                                     Nadia

  Scenografia Sandora Markusa od samego początku zachwyca dokładnością, ale i kreatywnością twórcy. Pierwsza scena jest istnie hipnotyzująca, wywołująca dreszcze. Klimat podkreśla również pełna grozy muzyka Krisztana Olahy. To wszystko powoduje, że nie umiemy oderwać wzroku od sceny. Zachwyciła mnie również niebanalna interpretacja mieszkańców planet, których odwiedza Mały Książę (Michał Karczewski). Kostiumy uwydatniają ich cechy, przez co odbiorca od razu może domyślić się, o jakiego bohatera chodzi. Zaskakująca okazuje się nagła narracja Róży (Joanna Żurawska), która znikąd pojawia się na scenie. Kiedy wybrzmiewa dzwonek na przerwę w głowie pojawia się pytanie: jak potoczą się losy Małego Księcia? Zakończenie jest równie zachwycające i wzruszające jak i w samej książce. Cały spektakl “skleja się” w jedno i wyraża słynne słowa Lisa: “dobrze widzi się tylko sercem”. 

   Jest to według mnie jest to jedna z najpiękniejszych interpretacji dzieła Exupery’ego. Oglądałam ją z zapartym tchem i łzami wzruszenia. Spektakl szczególnie warty obejrzenia! 
Antonina Krawczyk, 7b

       Najbardziej lubię przechadzać się z dala od ludzi, boję się ich. Mówią lisek chytrusek, a ja po prostu jestem uważny i sprytny. Gdy się robi wieczór lubię wtedy wyskoczyć na polowanie. Lubię różnego rodzaju jagódki, pająki, ale nie pogardzę kurką. Muszę wtedy uważać na gospodarza, żeby mnie z wideł nie uderzył. Wiem, że nie powinienem ruszać mu kurek, ale one są bardzo łatwym łupem.   Wiem, że ludzie mnie nie lubią, bo urządzają na lisy polowania, ponieważ zabijam razem ze stadem ich zwierzęta. 

         Najbardziej to się bałem, jak była ta nawałnica parę lat temu, drzewa się wywracały jak zapałki. Teraz mam mniej lasu, ale cieszę się, że ludzie sadzą drzewa nowy.  
Borys

   Dzisiaj wstałem i wyszedłem na ogród pobiegać. Biegałem dosyć długo, więc się zmęczyłem. Moja pani przyniosła wodę, którą wypiłem w mgnieniu oka. Zjadłem coś (było przepyszne) i wyszedłem na spacer. Uwielbiam wychodzić na spacery. Zauważyłem pieska przywitaliśmy się i chwilę pogadaliśmy. Niestety musiałem już wracać do domu. Dostałem kilka smaczków za to, że byłem grzeczny na spacerze. Położyłem się i usłyszałem, że do mojej Pani ktoś przyszedł. Pogłaskały mnie i odeszły do salonu. Chyba zostały na noc, bo były dosyć długo. Nie pamiętam nic więcej, bo zasnąłem. 

   Mam nadzieję, że podobał wam dzień który wam opowiadam. 
Daria

             Często przeszkadzam najmłodszej z domowników przy lekcjach, bo kładę się na biurku przy komputerze. Zawsze mnie pogłaszcze, a potem wygania. Nie rozumiem tego, bo lubię się przytulać. Czasami mam wrażenie, że w ogóle mnie nie rozumieją, a ja im wysyłam tyle znaków. 

                           Dziwny jest ten świat ludzi. Wychodzą gdzieś rano i nic nie mówią. Później się pojawiają i rozmawiają dużo ze sobą. 

Do tego ten pies. Coś strasznego. Wracam do domu po siedmiu godzinach na dworze a tam już czeka ta wariatka. Jakby jej celem w życiu było uprzykrzenie mojego. Ciągle tylko przynosi mi swoją piłkę. Pospała by ,zjadła coś, ale nie. Ona musi mnie denerwować! Jedyne dwa miejsca w domu, które są bezpieczne to szafa I drapak. I tu do akcji wchodzą ludzie! Jak jestem na szafie, to mnie zmuszają żebym zszedł. Jedyne co to ten drapak. A jak się znudzi? W zasadzie już mi się znudził. Ale opiekunowie bardzo często są też dobrzy. Głaskają mnie, przytulają, ale nie tak jak wcześniej wspomniane sześcio latki tylko tak jak bym chciał. 

Nie zawsze jest aż tak źle. Czasem nawet kupują mi jedzenie takie ludzkie, ale nie do końca, mówię o takiej na przykład wątróbce. Mimo tych wszystkich przeszkód to dobrze mi sie z nimi żyje. Nie którzy po prostu nie mają szacunku dla zwierząt I myślę ,że nawet tego psa, co ze mną mieszka, powinno się szanować.

Leżałam tak sobie i oglądałam nogi klientów. Widziałam różne spodnie, spódnice i  buty oraz wiele koszyków z różnymi towarami. Po dwóch godzinach leżenia i obserwowania podniosła mnie i moją koleżankę jakaś młoda dziewczyna. Wepchnęła w nas dużo kolorowych towarów i podniosła za uszy. Byłam tak zapakowana, że prawe ucho lekko mi się naderwało. Zaniosła nas do swojego domu i zaczęła rozpakowywać. Nie była przy tym delikatna, bardzo nas szarpała i ciągnęła. Moją koleżankę przecięta w pół gdy wyciągała kartoniki z ryżem. 

Gdy byłyśmy już puste wcisnęła nas do kosza na śmieci, a wieczorem wyniosła do śmierdzącego kontenera. Leżałyśmy tam chwilę i nagle usłyszałyśmy okropne trzaski. Koleżanka krzyknęła, że to jacyś łobuzy demolują śmietnik. Faktycznie chłopacy krzyczeli i kopali w kontener, aż ten się przewrócił. Wszystkie śmieci z niego wypadły, my również. Koleżanka w ostatniej chwili chwyciła mnie za ucho i nagle zerwał się bardzo silny wiatr. Uniósł nas do góry, zawirował nami i porwał w nieznane. Leciałyśmy bardzo długo, aż wreszcie wiatr opadł z sił, a my upadłyśmy w dziwnym miejscu. Ludzie nazywali je plażą. Przeleżałyśmy tam kilka dni i nocy, było nawet przyjemnie i cicho. Niestety pewnego ranka pojawiła się grupa krzyczących i biegających dzieci, które wrzuciły nas do wody. 

Płynęłyśmy unoszone falami bardzo długo, aż nagle nabrałyśmy wody i zaczęłyśmy opadać na dno. Pływało tam wiele ryb, które chciały nas zjeść lecz my im uciekałyśmy. Wiedziałyśmy, że nie jesteśmy pokarmem i możemy im zaszkodzić. Gdy byłyśmy już całkowicie wyczerpane, opadłyśmy na kamieniste dno. W pewnej chwili do mojej koleżanki podpłynęła szara foka i połknęła ją bo pomyślała, że to jest jedzenie. Byłam przerażona, wiedziałam jak to się skończy. Jednak po chwili foka zaczęła się dławić i wypluła znajomą reklamówkę. Tak się ucieszyłam, przytuliłam wystraszoną koleżankę i ukryłyśmy się za dużym kamieniem. 

Nie wiem jak długo tam byłyśmy ale na szczęście po jakimś czasie wyłowiła nas grupa młodzieży. Okazało się, że to młodzi ludzie z organizacji, która czyści naszą planetę z zanieczyszczeń. Teraz trafiłyśmy do ogromnej fabryki, która zajmuje się recyklingiem śmieci. Najprawdopodobniej zostaniemy poddane recyklingowi i zostaną z nas wyprodukowane nawierzchnie chodnikowe. 

Tak się cieszę, wreszcie naprawdę do czegoś dobrego się przydamy. Może będę nawierzchnią w twoim mieście? Kto wie. Wolę być chodnikiem niż reklamówką, która zatruwa środowisko. A tobie radzę abyś na zakupy zabierał torby wielokrotnego użytku. 

S. F.

Szkoła jest w kolorze beżowym wieczorami jest ona podświetlana i pięknie to wygląda. Przed szkołą jest duże boisko, tuż obok znajduje się plac zabaw oraz miasteczko rowerowe, na terenie szkoły znajduje się również ogród, na którym nie dawno uczniowie Naszej szkoły sadzili tam kwiaty. W szkole znajduję się biblioteka, gdzie jest dużo ciekawych książek, czasopism i lektur. Świetlica i stołówka mieszczą się w podziemiach szkoły. Na parterze jest gabinet pani wicedyrektor i sekretariat. Na piętrze znajduje się pokój nauczycielski i sala komputerowa oraz gabinet Pani pedagog i gabinet Pani higienistki. 

Dnia 6 maja 2022 roku uroczyście obchodziliśmy 100-lecie szkoły jest to najstarsza szkołą podstawowa w Gnieźnie

Uważam, że moja szkoła jest super i dobrze mi się w niej uczy. 

 

Szkoła podstawowa nr 6 w Gnieźnie powstała w roku 1912 przed wybuchem II wojny światowej. Najstarsza szkoła podstawowa w Gnieźnie znajduje przy jednej 
 z głównych ulic miasta Żwirki i Wigury. Od strony ulicy Chudoby przy wejściu rośnie przeogromne i przepiękne drzewo – jesion Staś, który jest pomnikiem przyrody.
 
 

Niedawno szkoła została wyremontowana. Budynek po remoncie ma kolor kremowy. Zegar po odnowieniu ma tarczę czarną oraz złote wskazówki i cyfry. 
 Szkoła ma ozdobione okna od strony ulicy co bardzo ładnie wygląda. Z drugiej strony budynku znajdują się dwa wejścia – główne i boczne. Do wejścia głównego prowadzą schodki z poręczami. Po remoncie szkoła jest bardzo dobrze oświetlona 
 w ciemnościach i przyciąga wzrok przechodniów. Nawet z daleka przykuwa uwagę. Naprzeciwko budynku szkoły mieści się plac zabaw dla klas 1-3. Przy placu zabaw znajduje się boisko do gry w piłkę nożną. Obok pola do gry jest ścieżka prowadząca do schodów, po których dotrze się do miasteczka ruchu składającego się ze znaków drogowych, przejść dla pieszych, ronda i torów kolejowych. Na tej przestrzeni uczniowie zdają kartę rowerową. Za miasteczkiem znajduje się duże pole - boisko do gry w koszykówkę. 

Wiele uczę się w tej szkole dzięki wspaniałym, miłym i sympatycznym nauczycielom, którzy z wielką chęcią dzielą się z nami wiedzą. Zapamiętam to miejsce na długie lata.

  

 

Pewnego dnia w szkole zdarzyła się dziwna sytuacja. Zabrakło w szkole klas podczas godziny geografii. Mieliśmy wtedy lekcja na korytarzu z Panem Trygalskim. Nagle rozładował się panu komputer i nie mieliśmy gdzie go podłączyć zaczeliśmy gadać gdy nagle stało się coś dziwnego. W szkole zaczął chodzi pracownik glovo z makiem nie zauważył nas (nie wiem jakim cudem) i włożył to do jakiejś szafki i uciekł. Wszyscy zaczeli się śmiać pan Trygalski też. Pan się spojrzał na niego pana najlepszą miną pod słońcem to (jest moja ulubiona mina). Ta sytuacja zostanie w mojej pamieci na zawsze. 

                                          Pozdrawiam pana Trygalskiego :)

 

      Uczelnia ta znajdowała się  w nieznanym wymiarze, który  zamiast nazwy miał tylko numer 20227.  Świat ten był podobny do naszego, ale był bardziej kolorowy i tęczowy.

        W szkole Lucka nie ma lekcji, kartkówek ani sprawdzianów, zamiast tego jest nauka przez zabawę. Na obiady są tam  owoce np. arbuz, maliny, jeżyny no i najważniejsze na deser słodycze. Jak ma się dopiero 12 lat to wtedy uczy się jazdy konnej lub tańca, zawsze na koniec roku są pokazy, za, które dostaje się oceny. Po ukończeniu 18 lat to Lusek zabiera ucznia do wymiaru, w którym się urodził. 

      Moim zdaniem bardzo bym chciała chodzić do takiej szkoły, bo fajnie by było nie mieć sprawdzianów ani kartkówek.

Wracam do domu o wpół do czwartej. 

Po obiedzie uczę się dalej.  

Psy się do mnie tulą jak małe.

Biorę się za zadania domowe. 

Mama upiekła ciasto bezowe.

Zaprasza mnie na kolację. 

Brat bawi się w kapitulację. 

Próbuje usnąć, nie daje rady.

A mój pies gdy poszłam do kota 

Zaczął, udawać kojota. 

Obudziły mamę i tatę!

Za kare spały na dworze, 

a jutro jedziemy nad morze!

Nie mogę się już doczekać, aż pieski skończą szczekać. 

Bawią się same ze sobą, 

zapomniały o wszystkim -

głodne nawet nie były. 

Poszły spać jakby były malutkie. 

Do domu je wprowadziłam.

A na sam koniec wyjechaliśmy!!

 

 

 

 

 

Bardzo dziękuje wszystkim nauczycielom za siły włożone w nasze wychowanie a szczególnie chciałabym podziękować pani Kosmali która wytrzymuje z nami od 2 lat, ponieważ wcale nie jesteśmy taką łatwą klasą jak się wydaje. Bardzo ciężko czasami z nami wytrzymać jednym z takich przykładów jest moment w którym na przerwie chłopacy z klasy robili trumnę z stołów i krzeseł, chowali się po szafkach, niszczyli mienie szkoły oraz gdy krzyczeli na całe gardło chociaż była lekcja. Pani Renatka jest jedyną nauczycielka która ma jeszcze do nas siły. Jest cudowna. Według mnie należy się jej złoty medal a to jest nawet mało. Czuję że to właśnie dzięki pani wyrosnę kiedyś na kogoś cudownego. Wiem że jest teraz ciężko u nas w klasie ale czuje że od nowego roku wszystko się ułoży. Nauczyła nas pani że każdy popełnia czasem błędy i że każdy błąd zawsze można naprawić. Chociaż zostały nam jeszcze 3 lata i tak jestem już pani za wszystko wdzięczna. Do zobaczenia w nowym roku.

Założona została w roku  1922 . W roku szkolnym 2021/2022 obchodzimy wielkie święto, bo setną rocznicę jej założenia.

Nasza szkoła należy do małych. Mieści się w niewielkim, jedno piętrowym  budynku. Jest bardzo ładna. Ma jasną elewację i czerwoną dachówkę. Otoczona jest boiskami  i  wieloma starymi drzewami, które rosą obok niej od momentu jej założenia.

Mamy oddzielne boisko do piłki ręcznej, koszykówki, a także miasteczko rowerowe dla tych wszystkich uczniów, którzy chcą zdobyć kartę rowerową. Młodsi uczniowie mogą korzystać z placu zabaw z zjeżdżalniami, huśtawkami  i drabinkami.

W samym budynku szkolnym znajduję się dwadzieścia sal lekcyjnych ,łazienki,  stołówka, biblioteka i sekretariat.

Korytarze zawsze ozdobione są pracami uczniów .

Nasza szkoła jest wspaniała,

Dla pierwszaków całkiem duża,

Dla ósmaków całkiem mała.

Wszyscy się tu dobrze znamy,

Na boisku w piłkę gramy.

Dobrze tu możemy zjeść

I mówimy wszystkim cześć.

Na świetlicy się bawimy,

Wszyscy się tutaj lubimy.

Nasz plac zabaw fajny jest,

Mamy tu też kilka drzew.

W bibliotece książki mamy,

Wszyscy chętnie je czytamy.

My z basenu korzystamy, 

Jak delfiny tu pływamy.

Sienkiewicza wszyscy znamy,

Jego książki tu czytamy.

Po ogródku tu chodzimy

I biologii się uczymy.

Drzewo nasze stare mamy

I nikomu nie oddamy.

Miasteczko rowerowe mamy

I na rowerach tu śmigamy.

Mistrzów szachowych pełna szkoła

Nie zobaczysz tu matoła.

Siedzę na nim już 35 minut a już mnie wszystko boli. Dlatego opowiem wam historię. Pewnego strasznie męczącego dnia. W sali nr 14. jakiś uczeń z starszej klasy podmienił krzesło od fortepianu na moje. I siedziałam na mega wygodnym krześle to była najlepsza lekcja w moim życiu.

Krzesło było koloru czerwono czarnego i miało czarne metalowe nóżki. Innymi słowy krzesła są różne twrde i miękie kolorowe albo drewniane ale tamta lekcja była nie do zapomnienia.

          Dziękujemy za wytrwałość i cierpliwość, za Wasze trudy włożone w każdą lekcje. Za uciszanie nas medal dostać powinniście. Przepraszamy za to, że przyprawiamy was o bóle głowy i za gardło chore. I tak Was podziwiamy i wielbimy, lecz za złą ocenę się gniewamy, ale zawsze Wam przebaczamy. Nie ma złego nauczyciela wszyscy spisujecie się jak SUPER BOHATEROWIE. Mimo, że czekamy na wakacje to i tak po powrocie się cieszymy, że Was widzimy. Bo lepszych nauczycieli nie znajdziemy nawet na drugim końcu świata. Więc po wakacjach bądźcie zdrowi i gotowi. Jesteście nam potrzebni, bo kto inny nam pomoże z nauką tak dobrze jak Wy, poza tym dział sam się nie przerobi, więc przyjdźcie i nam pomóżcie, aby kolejny rok był tak samo świetny i ciekawy jak każdy z Wami spędzony rok szkolny. BĘDZIEMY NA WAS CZEKAĆ !

Mój kolega Sebastian chodzi on ze mną do szkoły siedzi on w trzeciej ławce z moją koleżanką Kingą ma on jedenaście lat urodził się dwa tysiące dziesiątym roku. Ma on brata który chodzi do siódmej klasy i ma on trzynaście lat. Mieszka on dziewięć kilometrów od szkoły.