ในช่วงศตวรรษที่ 17 พม่าอยู่ภายใต้การปกครองของ พระเจ้าบุเรงนอง ซึ่งมีความทะเยอทะยานในการขยายอำนาจและยึดครองดินแดนต่างๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ รวมทั้งอาณาจักรอยุธยา

พม่ามีความต้องการที่จะขยายเขตแดนและเพิ่มอำนาจในภูมิภาค จึงมุ่งเป้าไปที่การยึดกรุงศรีอยุธยา ซึ่งเป็นอาณาจักรที่มีอำนาจและเศรษฐกิจที่เข้มแข็งในขณะนั้น

การขัดแย้งภายในระหว่างขุนนางและพระมหากษัตริย์ในกรุงศรีอยุธยาเป็นอีกสาเหตุที่ทำให้เกิดความไม่มั่นคงในอาณาจักร ซึ่งเป็นโอกาสที่พม่าใช้ประโยชน์ในการรุกราน

พระเจ้าบุเรงนอง ได้สังเกตเห็นความอ่อนแอและความไม่ลงรอยกันระหว่างขุนนางไทย ซึ่งทำให้การป้องกันกรุงศรีอยุธยาไม่เป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ

กองทัพไทยในช่วงนั้นอ่อนแอและไม่สามารถรับมือกับกองทัพพม่าได้อย่างมีประสิทธิภาพ การขาดความพร้อมทั้งด้านกำลังพลและยุทโธปกรณ์ทำให้การป้องกันกรุงศรีอยุธยาล้มเหลว

เมื่อพม่าทำการล้อมกรุงศรีอยุธยา กองทัพไทยไม่สามารถขับไล่หรือหยุดยั้งการรุกรานจากพม่าได้ ทหารไทยไม่สามารถปรับตัวให้สู้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ และการรบจึงยืดเยื้อ