Manieryzmem określa się jeden z nurtów sztuki, panujący głównie w Toskanii, w latach mniej więcej 1520-1590. Do klasyków manieryzmu włoskiego zaliczani są malarze: Bronzino, Parmigianino, Primaticcio, Rosso; rzeźbiarze: de Bologna i Cellini oraz architekci: Giulio Romano i Barozzi de Vignola i inni. Prąd ten z Italii rozprzestrzenił się w kierunku północnym i odzwierciedlił się intensywnie w malarstwie niderlandzkim. Manieryzm pojawił się też z dużą siłą w Fontainebleau we Francji. Ilustrują go dzieła rzeźbiarzy związanych właśnie ze szkołą w Fontainebleau, B. Colliniego i F. Primaticcia, w których występują charakterystyczne postaci o wydłużonych proporcjach. W Polsce w stylu manieryzmu tworzył Santi Gucci oraz jego uczniowie

Określenie baroku używane jest dla oznaczania zjawisk zarówno estetycznych, jak i ideowych. W XVI wieku była to nazwa pereł o charakterystycznym wyglądzie. Ich nieregularny, wydłużony kształt, przypominał kroplę wody spływająca po szkle. W języku sztuki jubilerskiej w szesnastowiecznej Hiszpanii nazwano taki kształt barrueco. Dorobek artystyczny tego okresu jest bardzo złożony. Nie ma jednego powszechnego wzorca dla baroku europejskiego.

Na początku XVIII wieku monumentalny klasycyzm Ludwika XIV ustąpił miejsca lżejszym formom regencji. Był to styl lat rządów Filipa Orleańskiego (podczas małoletności Ludwika XV), zapowiadający nadejście rokoka. Cechowało go dążenie do wygody i przyjemności. Powstawały więc niewielkie pałacyki i pawilony ogrodowe, a ośrodkiem zainteresowania w mieszkaniu stał się salon. Barokowy ornament zastąpiła wkrótce w sztuce dekoracyjnej muszelka, zwana rocaille. Od niej nazwę otrzymał nurt artystyczny rokoka, kształtujący aż do sentymentalizmu kulturę obyczajową arystokracji i bogatego mieszczaństwa. Granice rokoka zamykają się na datach 1720-1780. Styl narodził się we Francji, za czasów Ludwika XV i rozwinął później w innych krajach.

Nazwa stylu pochodzi od francuskiego określenia wystawy arts dècoratifs, która odbyła się w Paryżu w 1925 roku. Styl ten opanował sztuki wizualne oraz wyposażenie wnętrz w latach 1919-1939. Wprowadził do architektury i dekoracji dużo dyscypliny. Jego celem było połączenie nowoczesności i prostoty z dyskretnymi akcentami tradycji. Przejęto więc najbardziej atrakcyjne formy, przechwycone ze wszystkich kierunków ówczesnej sztuki i życia społecznego. Jakość tych wyrobów wyznaczały arcydzieła Jacquesa-Èmile Ruhlmanna i Jeana Puiforcarta, a także anonimowa wytwórczość plastikowych bibelotów.
Za niezbywalne cechy art dèco uważa się geometrię, symetrię i dekoracyjny porządek. Styl ten charakteryzuje mnogość stylistyk. Formy są zdecydowane, geometryczne, o ciężkich zwalistych bryłach.