Benjamin Zander: "Lessons from Auschwitz: The power of our words"

Τhank you for this

:D

Thank u !!!!!!

(1η Πηγή: http://fvasileiou.wordpress.com/2011/06/14/keimeno_xatzidaki/ )

Το παρακάτω κείμενο υπήρχε στο πρόγραμμα συναυλίας που έδωσε η Ορχήστρα των Χρωμάτων υπό την διεύθυνση του Μάνου Χατζιδάκι το Σάββατο 30 Μαΐου 1992 στα Ιωάννινα και απ’ όσο μπορώ να ξέρω δεν έχει δημοσιευτεί κάπου αλλού.

Ήταν μια δύσκολη εποχή και για την οικονομία και για την πολιτική και για την κοινωνία. Επί Κυβερνήσεως Ζολώτα η χώρα είχε φθάσει σε σημείο να μην μπορεί να πληρώσει μισθούς και συντάξεις. Ο τότε Πρωθυπουργός Μητσοτάκης έπαιρνε μια σειρά σκληρών μέτρων (κάποιοι που τότε τα λέγανε ανάλγητα και διαδηλώνανε, σήμερα θα τα θεωρούσαν σωστά και θα τα υπερασπιζόταν στα social media, αν φυσικά δεν τα έπαιρνε ο Μητσοτάκης, αλλά έτσι είναι οι ιδεολογίες θα μου πείτε…). Και στην τότε Κυβέρνηση της τότε Νέας Δημοκρατίας συμμετείχε για προφανείς συμβολικούς λόγους (“Εθνική Συμφιλίωση”) ο Μίκης Θεοδωράκης με το χαρτοφυλάκιο Επικρατείας -αν δεν κάνω λάθος, η “σκιά” αυτή ακόμα τον κυνηγάει.

Ο Χατζιδάκις έκανε το εξής πολύ απλό: Στο δεύτερο μέρος της συναυλίας έπαιξε το έργο του Θεοδωράκη Ελληνική Αποκρηά (1954) και έγραψε ένα συνοδευτικό κείμενο, που νομίζω ότι είναι πολλαπλά επίκαιρο σήμερα:

(2η Πηγή: http://fvasileiou.wordpress.com/2011/07/26/hadjidakis_neonazis/)

Ο Μάνος Χατζιδάκις ήταν ιδιαίτερα θορυβημένος από την άνοδο των ακροδεξιών κομμάτων, των νεοναζιστικών ομάδων και των εθνικιστικών ιδεών κατά τις αρχές της δεκαετίας του ’90 – ο ίδιος είχε ζήσει στο πετσί του και τον ναζισμό και την εθνικοφροσύνη και τον φασισμό και τον λαϊκισμό και την ιδεολογική βία. Έτσι τον Φεβρουάριο 1993, λίγους μήνες πριν τον θάνατό του, αφιέρωσε την συναυλία της Ορχήστρας των Χρωμάτων με έργα Βάιλ, Λιστ και Μπάρτον εναντίον του Νεοναζισμού. Κατέγραψε τις σκέψεις και τις ανησυχίες του στο κείμενο που ακολουθεί και προοριζόταν για το πρόγραμμα της συναυλίας, αλλά σε μια προσπάθεια να ευαισθητοποιηθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι συμπολίτες μας δημοσιεύτηκε και στην Ελευθεροτυπία. Μετά τα γεγονότα της Νορβηγίας και, κυρίως, μετά τις ερμηνείες που  δόθηκαν και δίνονται, θεώρησα απαραίτητο να ανεβάσω αυτό το παλιό κείμενο. Όχι βέβαια γιατί πιστεύω ότι ο Χατζιδάκις κατέχει την υπέρτατη αλήθεια ή ότι ο λόγος του είναι Ευαγγέλιο. Αλλά γιατί, νομίζω, ότι το κείμενο αυτό αποτελεί μια στέρεα βάση, μια εξαιρετική αφετηρία, για να προβληματιστούμε και να συζητήσουμε.