Τα στοιχεία της φύσης στο ανθρώπινο σώμα ό,τι υπαρχει μέσα στο ανθρώπινο σώμα, ακριβώς το ίδιο υπαρχει, με διαφορετική μορφή, στο συμπαντικο σώμα. Τα πάντα αποτελούνται από πέντε στοιχεία: Γη , Νερό , φωτιά , Αέρας και Αιθέρας / Πνευμα. Οι ιδιότητες τους είναι ιδιαίτερα σημαντικές για την κατανόηση των ισορροπιών και ανισορροπιών μέσα στο ανθρώπινο σώμα.

Ο Ιπποκρατης πίστευε ότι τα τέσσερα στοιχεία της φύσης (Γη , Νερό , αέρας ,φωτιά ) υπάρχουν σε αναλογίες όχι μόνο στον κόσμο αλλά και στο ανθρώπινο σώμα και αντιστοιχούν σε συγκεκριμένες λειτουργίες.

Η διαπίστωση της ιδιοσυγκρασίας του ατόμου αποτελεί σύμμαχο στην διατήρηση της ισορροπίας των λειτουργιών του ανθρωπινου οργανισμού. Το ιπποκρατικο σύστημα αναζητώντας τα δομικά στοιχεία του ανθρώπινου σώματος, υποστήριξε ότι η υλική υπόσταση του αποτελείται από 4 χυμούς. Η σύλληψη αυτή του Ιπποκράτη κατέστη μια από τις θεμελιώδεις αρχές που επηρέασαν την ιατρική για αιώνες από τον Ιπποκράτη.

Η αρρώστια οφείλεται στη κακή και άνιση μείξη των χυμών του σώματος. Η κυριαρχία ενός χυμού επηρεάζει την εικόνα, την εμφάνιση, και την συμπεριφορά του ανθρώπου. Έτσι όταν κάποιος χυμός υπερτερεί είναι δηλαδή κυρίαρχος τότε έχουμε μια συγκεκριμένη ιδιοσυστασια. Ωστόσο οι άνθρωποι έχουμε μικτή ιδιοσυστασία .

ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΟΣ: ΩΡΙΜΟΣ, ΚΛΕΙΣΤΟΣ ( ΓΗ - ΜΑΥΡΗ ΧΟΛΗ)

Ο Νους παθητικός ενεργοποιείται δηλαδή γίνεται ο διανοητικος τύπος του γνωστικού αντικειμένου μέσω της ενέργειας αλλου μέρους του Νου που ήδη βρίσκεται σε δραστηριότητα. Το όλο πρόβλημα της ενεργειας του παθητικού Νου περιλαμβάνει ειδικό κεφάλαιο της Αριστοτελικής φιλοσοφίας.

Φαντασία - Από που προέρχεται η φαντασία ?

Πρόκειται για τον Νου καθ 'έξιν ο οποίος γίνεται Νους σε ενεργεία που δέχτηκε από τον ποιητικό Νου με αποτέλεσμα να επιδιώκει μια θέση στον χώρο της νοήσεως.

Ο ποιητικός Νους είναι στην πραγματικότητα το πρώτο αίτιο της Δημιουργίας μέσα στο σύμπαν αλλά και της δημιουργίας υπό του ανθρώπου εις το μικρό σύμπαν της δίκης του ζωής και δραστηριότητας.

Κατά τους Στωϊκούς - φαντασία

Ότι δεν γίνεται φαντασία μετατρέπεται σε έννοια. Η Φαντασία κατηγορείται απ τα χρονια της αρχαιας φιλοσοφιας μεχρι και σημερα . Χωρίς την φαντασία κανένα έργο, καμία ιδέα δεν είναι δυνατόν να επιτελεστεί.

Στον Πλατωνα, σε αντίθεση με τον Όμηρο , η ανθρώπινη ταυτότητα δεν είναι ψυχοσωματική αλλά ουσιωδώς «ψυχική», πράγμα που σημαίνει ότι είναι πνευματική και ηθική μάλλον παρα έντονα σωματική. Στην Πλατωνική σύλληψη ότι η ψυχή συνεχίζει να ζει και μετά το σώμα επειδή αυτή, και όχι το σώμα, είναι η αληθινή έδρα του προσώπου, όχι μόνο κατα τον ενσωματο βιο αλλά ακόμη και πριν την γεννεση και μετά τον θάνατο. Περίπου διακόσια χρόνια μετά τον Όμηρο και τον Ησίοδο, είχαν αρχίσει να διαδίδονται πεποιθήσεις που δέχονταν ότι όντως υπαρχει η μετά θάνατον ζωή - πεποιθήσεις που δεν δέχονταν απλώς την φασματική επιβίωση της ανθρώπινης ψυχής αλλά τη συνέχεια της ως πυρήνα του ζωντος προσώπου, η ποιότητά της μεταθανάτιας ζωής του προηγούμενου ενσωματου βίου του.

Στις πεποιθήσεις αυτές συμπεριλαμβάνονται η πίστη στη μετεμψύχωση, δηλαδή στην ιδέα ότι η ανθρώπινη ψυχή μπορεί να μεταναστεύσει σε διαφορετικούς τύπους ζωντανών πλασμάτων άλλες πεποιθήσεις δεν περιλαμβάνουν αυτή την διδασκαλία.

Γνωσιολογία και η σχέση της με την ψυχή ο ρόλος των αισθήσεων Η φύση της ψυχής και η σχέση της με το σώμα Όσοι μπαίνουν στα ίδια ποτάμια βρέχονται από διαφορετικά νερά κάθε φορά. Έτσι και οι ψυχές αναδημιουργουνται συνεχώς μέσα από την εξάτμιση των σωματικών υγρών. (Απόσπασμα 12)

Σύμφωνα με τον Ηρακλειτο, η φύση της ψυχής είναι υλική. Προκύπτει από το υγρό στοιχείο μέσω της αναθυμίασης. Αυτή η διαδικασία είναι συνεχής, εξού και η σύνδεση με τα νερά του ποταμού που δεν είναι τα ίδια καθως ρέουν. Στο ίδιο απόσπασμα, αναφέρεται ότι παράλληλα αποκτά πάντοτε νόηση («αναθυμιωμεναι νοεραι αει γίνονται»). Συμπεραίνουμε λοιπόν, ότι σε αντίθεση με τα δυιστικα συστήματα,

α) Η ψυχή είναι υλικής φύσεως,

β) δεν εισέρχεται στο σώμα αλλά προέρχεται από αυτό,

γ) Η σχέση μεταξύ σώματος και ψυχής είναι διαλεκτική το πρώτο δίνει υλικό ώστε να παραχθεί ψυχή , η δε ψυχή μετατρέπεται σε υγρό για να παραχθεί ψυχή, η δε ψυχή μετατρέπεται σε υγρό για να παραχθεί ξανά σε έναν αέναο κύκλο φυσικής ροής

και δ) Η νόηση συνδέεται με τη ψυχή. Αυτό το τελευταίο δείχνει ότι ο Ηρακλειτος αναφέρεται σε ενα διαφορετικό είδος νόησης που δεν αφορά τον εγκέφαλο , μέσω της οποίας ο φιλοσοφικός νους συλλαμβάνει εποπτικά την Ενότητα του κόσμου. Άλλο ένα απόσπασμα που δείχνει την άρρηκτη σχέση σώματος και ψυχής.

Ο διαχωρισμός αυτής της ολότητας σε σώμα - ψυχή μπορούσε να επέλθει με δυο τρόπους. Από τη μια στιγμιαία , όπως για παράδειγμα σε μια λιποθυμία , δηλαδή ολική απώλεια των αισθήσεων. Από την άλλη ο θάνατος αποτελεί την δεύτερη αιτία διάκρισης της ψυχής από το σώμα , με αποτέλεσμα την μόνιμη πλέον μετάβαση της ψυχής στον κάτω κόσμο. Οι ομηρικοί άνθρωποι πίστευαν στον αποχωρισμό της ψυχής από το σώμα και δέχονται την αθανασία ψυχής μετά θανατον, χωρίς όμως να πιστεύουν πως διατηρεί την ενεργή πνευματικότητα και συνείδηση της. Μόνο σε περίπτωση επαφής της με αίμα επανακτήσει μερική συνείδηση, γι αυτό ενίοτε οι ψυχές που τριγυρνούσαν στον Άδη χαρακτηρίζονταν «διψασμένες» και εννοείται για αίμα. Διότι η ψυχή χωρίς το αίμα του ανθρώπινου σώματος ήταν μουδιασμένη. Είναι γεγονός πως οι πρώτοι κιόλας άνθρωποι ταύτιζαν την ψυχή με μέρη του ανθρώπινου σώματος κι ένα από αυτά είναι το αίμα.

Ο Όμηρος χαρακτηρίζει την λέξη ψυχή κι ως θυμό - φρενες και ειδωλον οι δυο αυτοί όροι θυμός και φρενες εκφράζουν ψυχικές δραστηριότητες που σχετίζονται με την καρδιά, καθως ο θυμός προέρχεται από τις φρενες, που βρίσκονται στο στήθος, μεταξύ καρδιάς και πνευμόνων. Όσο για την έννοια ειδωλον έχει σχέση με την σκιά

Σ αυτούς που το σώμα περιφρονούν θέλω να πω δυο λόγια. Μήτε να πολύ διδαχτούν και μήτε να πολύ διδάξουν πρέπει - φτάνει μοναχα να πουν στο ίδιο τους το σώμα : Χαίρε και τότε θα βουβαθουν .

«Σώμα είμαι και ψυχή » Όμως αυτός που ξύπνησε και βλέπει συνειδητά, λέει : (Σώμα ειμ’ ολόκληρος και τίποτ' άλλο, κι είναι μια λέξη άλλη η ψυχή), για κάτι που έχει σχέση με το σώμα.

Το σώμα είναι το μεγάλο λογικό, μια ποικιλία με μια μόνη αίσθηση, ένας πόλεμος και μια ειρηνη, ένα κοπάδι κι ένας βοσκός. Του σώματος σου όργανο είναι και η μικρή σου λογική, αδερφέ μου που «πνευμα» την φωνάζεις, ένα μικρό όργανο κι ένα παιχνιδάκι του μεγάλου λογικού. Αισθήσεις και πνευμα, ειν’ όργανα και παιχνιδάκια. Πίσω τους κρύβεται ο «εαυτός».

Ο «εαυτός» ερευναει ακόμα, με τα μάτια των αισθήσεων κι ακούει μετ’ αφτια του πνεύματος.

«Να μη γεννιέται κανείς είναι το καλύτερο από όλα τα πράγματα για όσους ζουν σε τούτο τον κόσμο. Και να μην βλέπουν τον καυτό εκθαμβωτικό ήλιο. Από τη στιγμή όμως που γεννηθούν, το καλύτερο είναι να περάσουν το γρηγορότερο της πύλες του Άδη. Και να πλακωθούν κάτω από μια μεγάλη σωρό γης» (Θέογνις, Ελεγείαι, 425-428)

Τί δέ τις; τί δ᾽ οὔ τις ; σκιᾶς ὄναρ ἄνθρωπος. ( ΠΙΝΔΑΡΟΣ-Πυθιονίκαις (8.81-8.100) ) Τι είμαστε, τι δεν είμαστε; Είμαστε στον βαθμό που δεν είμαστε. Αύριο δεν θα‘ μαστε. Όνειρο σκιάς είναι ο άνθρωπος. Ούτε καν όνειρο, ούτε καν σκιά. Όνειρο σκιάς.

Θα μπορούσαμε ωστόσο να βρούμε κάποιες συναφείς σχέσεις που να συνδέουν τον τρόπο λειτουργίας της ψυχής με τον τρόπο λειτουργίας του σώματος του ανθρώπου.

Το γεγονός ότι οι ψυχές συμπάσχουν με τις λειτουργίες των σωμάτων και δεν είναι ανεξάρτητες και ανεπηρέαστες από αυτά, γίνεται φανερό μέσω ορισμένων μεταβολών που υφίστανται τα σώματα.

Υπάρχει λοιπόν τόσο πολύ μεγάλη αλληλεξάρτηση μεταξύ του σώματος και της ψυχής, που θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε την άποψη ότι οι παθήσεις που μπορεί να εκδηλώσει ένας άνθρωπος, οφείλονται στην ύπαρξη και των δύο αυτών αιτίων.

Διότι πάντοτε, υποχρεωτικά, κάθε ζωντανός οργανισμός διαθέτει ένα συγκεκριμένο σώμα, το οποίο θα φέρει εντός του και την αντίστοιχη ποιότητα ψυχής, με την οποία βρίσκεται συνδεδεμένο.