In Ieper voelde ze zich verloren, maar door anderen te helpen vond ze langzaam zelfvertrouwen. Bertie’s graf vond ze niet, maar ze ontdekte dat hij gestorven was terwijl hij een vriend redde.

Met dat besef keerde Ruby naar huis. Ze vond geen afsluiting, maar wel troost: Bertie’s laatste daad was er een van moed en opoffering. Hij is gestorven, omdat hij zichzelf opofferde om een vriend in nood te helpen en hem niet alleen en gekwetst achter te laten. Ruby zelf heeft roodachtig haar, wat goed past bij haar naam, en een fragiele maar vastberaden uitstraling. Ondanks de rollencoaster van verdriet en onzekerheid groeit ze in kracht en zelfvertrouwen, waardoor haar uiterlijk haar innerlijke reis weerspiegelt. Ik koos haar omdat ze doorheen de reis in Ieper nooit opgaf om hem te vinden. Wat dus heel mooi aan haar is en aantoonde dat ze super loyaal aan haar man was.

Op een van de laatste dagen in Ieper bezochten ze de enige begraafplaats waar ze nog niet waren geweest. Daar, tussen de rijen witte grafstenen, vonden ze eindelijk Sam. Met als datum op zijn grafsteen 30 oktober 1917. Sam had een andere naam gekozen voor in het leger te kunnen bij de Canadezen zijn schuilnaam was Samuel Pilgrim. Voor het eerst sinds het begin van de reis verloor Alice haar zelfverzekerdheid. Stil en verslagen bleef ze achter bij zijn graf, haar gebruikelijke vastberadenheid verdwenen.

Naast haar zoektocht naar Sam zocht Alice ook oude bekenden op in Ieper, mensen die ze nog kende van haar studietijd in Parijs. Maar ondanks deze ontmoetingen en de reis die ze had gemaakt, zou niets haar meer dezelfde persoon maken als voorheen.

Martha sprak vloeiend Frans en zette alles op alles om Heini te vinden, ondanks hun beperkte middelen. Ze was niet rijk, en droeg vaak kleren van vorig seizoen, die niet bij het huidige seizoen pasten. Haar kleding was eenvoudig, maar haar vastberadenheid was onmiskenbaar. Ze was bereid alles te doen om haar zoon terug te vinden.

Tijdens hun zoektocht werden ze geholpen door verschillende Belgen, waaronder mensen die zelf in de oorlog hadden gevochten. Onder hen waren Ruby en Alice, die haar steunden in haar moeilijke reis. Uiteindelijk leidde hun zoektocht hen naar een begraafplaats in Langemarckt, een plek die bekend stond om de graven van Duitse soldaten. Maar helaas vonden ze het graf van Heini daar niet.

De begraafplaats in Passendale was de enige plek waar Duitse soldaten waren begraven, maar zelfs daar was geen spoor van Heini. Plotseling verschenen er Duitse soldaten die hen vroegen wat ze daar deden. Het was op dat moment dat ze ontdekten dat haar zoon niet was overleden, maar als krijgsgevangene in slechte omstandigheden bij de vijand terecht was gekomen. Deze ontdekking bracht Martha eindelijk het verzachtende besef dat haar zoon nog in leven was, al was hij onder erbarmelijke omstandigheden vastgehouden.

Martha’s doorzettingsvermogen en de hulp die ze onderweg ontving, maakten haar zoektocht naar haar zoon een opmerkelijk verhaal van moed en volharding, zelfs in de meest uitzichtloze tijden van de oorlog.

Martha, de moeder van Heini, gaat naar de Langemarckt-begraafplaats in de hoop haar zoon daar te vinden, nadat ze had gehoord dat hij mogelijk gesneuveld was tijdens de oorlog. Het is een hartverscheurende zoektocht, waarbij ze haar zoon tussen de graven hoopt te vinden. Wanneer ze daar aankomt, wordt ze echter verteld dat Heini niet dood is, wat haar een mengeling van opluchting en verwarring brengt. De begraafplaats, met zijn eindeloze rijen graven, vertegenwoordigt voor Martha een plek van onzekerheid, maar ook van hoop. Het confronteert haar met de realiteit van de oorlog, die haar zoon op een onbekende manier heeft beïnvloed.

Voor Martha wordt de begraafplaats meer dan een fysieke ruimte; het is een plek waar ze niet alleen zoekt naar de waarheid over haar zoon, maar ook naar een gevoel van afsluiting. Langemarckt wordt voor haar een symbool van de duizenden onbekende verhalen van de oorlog, die het verlies, de pijn en de zoektocht naar antwoorden vertegenwoordigen. Ik heb dit gekozen omdat dit voor vele mensen toch wel een belangrijke plaats blijkt te zijn, dus zekere vernoemd moet worden na het lezen.

Op dat moment besefte Ruby dat, zodra ze terug in Engeland was, ze wilde helpen bij het herenigen van soldaten met hun families, vooral de gewonden die nog niet thuis waren. Dit werd haar missie voor de toekomst.

De man die gevonden was, bleek Jimmy te zijn, de broer en verloofde van twee mensen met wie Ruby op reis was gegaan. Zij waren enorm blij om hun geliefde terug te zien. Ruby voelde een mengeling van emoties; enerzijds was ze blij voor hen, omdat ze hun geliefde eindelijk weer in hun armen konden sluiten, maar anderzijds was ze teleurgesteld dat het niet Bertie was. Dit versterkte haar hoop om Bertie alsnog te vinden, maar het bracht ook een gevoel van verdriet en gemis met zich mee. Ik vond dit ontzettend mooi om te lezen dat er wel nog altijd soldaten terug samen kunnen komen bij hun familie na deze moeilijke tijd in de oorlog, ondanks de tijd dat het duurt om ze terug te vinden. Ook vind ik het mooi dat vele familieleden zo veel houden van een familielid die het leger was ingegaan tijdens de oorlog en dan hun nog gaan opzoeken om zeker te zijn dat ze dood zijn en niet meer leven, want als ze nog zouden leven terug mee naar huis met hun kunnen gaan.