Τότε τραγούδαγα τις νύχτες στα σκυλάδικα /
βέβηλες νότες που σημαίναν απουσία. Απανωτά τσιγάρα καίγαν άδικα /
τα δάχτυλα. Μαύρο λιβάνι· για ποια ψυχή; Ξημερωνόμουνα /
μπροστά στα φαρμακεία /

ζητώντας επιδέσμους συμπαράστασης. Τις τελευταίες λεπτομέρειες /
από την άστατη ζωή σου στην Πρέβεζα. Κατάματα /
να σε κοιτάξω μια φορά κι ας λεν πως δεν υπάρχεις. Γι’ αυτό/
τα θυμωμένα Σάββατα./
Το τελετουργικό μου ξόδεμα στην παραλιακή. (Θυμάμαι το/
κρύο· τα διπλά κονιάκ της επαρχίας). Γι’ αυτό και της/
πολύχρονης στηθάγχης η ελπίδα: πως λιγοστεύοντας θα ’ρθεί πιο γρήγορα ο καιρός/
που θα ξαναβρεθούμε.

Σε λίγο θα προσγειωνόμουν /

κι ετοιμάστηκα για κάθε ενδεχόμενο /

αφού τα περισσότερα ατυχήματα /

γίνονται στις προσγειώσεις /

άλλωστε η προσγείωση η δική μου /

είχε ήδη αναγγελθεί /

στο τελευταίο μου ποίημα /

Είχα πια βαρεθεί να περιίπταμαι /

να εποπτεύω από ψηλά τα όσα συμβαίνουν /

ήθελα τώρα το χώμα με τα χέρια μου να πιάσω /

ακόμα και πάνω του να συρθώ , να ψάξω /

να το γνωρίσω για τα καλά από την αρχή. /

Προσγειώθηκα χωρίς κανένα πρόβλημα /

μα μόλις πάτησα στο έδαφος /

άλλαξα γνώμη, άλλαξαν και τα σχέδια /

χρειάστηκαν κάποια τρεχάματα /

γι ανεφοδιασμό με τρόφιμα /

για να γεμίσουν καύσιμα οι δεξαμενές /

και πάλι απογειώθηκα. /

Είπα μου φτάνει /

όσο ζυμώθηκα ως τώρα με το χώμα /

όσο κατάφερα από κοντά τον κόσμο να γνωρίσω /

καλύτερα είναι να περιίπταμαι /

να εποπτεύω από τους ουρανούς τα πάντα /

σχολιαστικά, χωρίς και πολλές ευθύνες /

Το αεροπλάνο πήρε μεγάλο ύψος /

αλλά καθώς έβλεπα γι άλλη μια φορά /

τους ανθρώπους να μικραίνουν και να χάνονται /

τους τόπους να μισοσβήνουν /

τελικά να εξαφανίζονται /

τρόμαξα κάποια στιγμή που δεν είχα /

τίποτα από τη γη ν΄αγγίξω /

κανέναν να πούμε δύο κουβέντες /

να τον δεχτώ, να με δεχτεί, να τον απαρνηθώ /

να μ΄αποδιώξει εκείνος. /

Ώσπου επιθύμησα ξανά /

συνωστισμούς και ρήξεις και συναρμογές /

σωμάτων, αισθημάτων, ιδεών /

νοστάλγησα ακόμα και το χιλιοπατημένο χώμα. /

Ελπίζω τα καύσιμα να κρατήσουν /

ως το επόμενο αεροδρόμιο /

κι η νέα προσγείωση να είναι ομαλή.

με χίλια βιολιά να παίζουν αληθινό ροκ,

η νύχτα διπλή, δίχως σταθμό,

μ’ όλα τα μίλια τής μηχανής και του χρόνου στο φουλ

έλα, με το τζιν να ποτίζει το μεδούλι του νου,

έλα στο σπίτι να γράψουμε τρελά ποιήματα,

θυμάμαι που μου το ’λεγες τόσες φορές

και σ’ άκουγα στο βάθος της πολυκατοικίας

οδός Βασιλίσσης Όλγας 118,

με τα παντζούρια κλειστά, μέρα μεσημέρι,

για να μη μπαίνει το φως του καλοκαιριού

στο πικάπ ο Σαχτούρης να διαβάζει ποιήματα

κι εσύ να μεταφράζεις τους απόβλητους ποιητές σου,

μαγεμένος πίνοντας μαγεμένος ως το άλλο πρωί,

με τη ζέστη να ξεραίνει τις λέξεις μας,

με το μαγιό εσύ, με τους πόρους σου ανοικτούς,

για να μπαινοβγαίνει ελεύθερα το σκοτεινό αλκοόλ της μοίρας

με το τηλέφωνο κατεβασμένο

σε πόναγε το κουδούνισμα απ’ το υπερπέραν,

στο μικρό χολ οι εφέστιοι θεοί σου μαχαιρωμένοι

με το στιλέτο που έκοβες τις σελίδες και τις φέτες της ζωής σου,

τ’ άδεια μπουκάλια στο πάτωμα, σφυρίχτρες του θανάτου,

μου τέλειωσαν τα τσιγάρα, μου τέλειωσαν οι στίχοι,

έλα να γράψουμε άλλα ποιήματα

έχω Johnie Walker σήμερα,

με πήρες προχθές τηλέφωνο εδώ, στο Μανχάταν,

μου ’πες θα ’ρθεις τα Χριστούγεννα

κι εγώ σε πήρα όπως πάντα στα σοβαρά,

θα ’χουν μεγαλώσει πολύ τα γένια σου

θα ’χεις γκριζάρει κι εσύ Αλέξη,

θα πάμε βόλτα στην Πέμπτη Λεωφόρο

δεν θα βρέξει καθόλου εφέτος, σ’ τ’ ορκίζομαι Αλέξη,

δεν θα λιώσουν ποτέ τα χέρια σου και τα ποιήματά σου,

νόμισα ότι σε είδα το πρωί στο δρόμο,

ότι μου ’κανες τάχα έκπληξη

κι έψαχνες να με βρεις στην πόλη,

φώναξα, τράβηξα κάποιον απ’ τον ώμο,

γύρισε και με κοίταξε ένα μελαχρινό αγόρι

είχε τα μάτια σου,

Αλέξη, πάρε με στο τηλέφωνο

για να έχω έτοιμο το καλύτερο ουίσκι που κυλάει εδώ

θα φτιάξω και το μαγνητόφωνο για να μου διαβάσεις

τα καινούργια σου ποιήματα, αυτά που λες

τα «πέντε χρόνια στο σκοτάδι»

θα φτιάξω και το μικρό μου τρένο

για να γυρίσουμε πίσω μαζί

στη Σαλονίκη.