Το ελληνικό δημοτικό τραγούδι ως λογοτεχνικό είδος αντλεί το υλικό του από την προφορική λογοτεχνική παράδοση δηλαδή αυτήν που αναπτύσσεται από την ανάγκη που έχει κάθε άτομο και γενικότερα κάθε λαός να εκφράσει τα συναισθηματικά του και ψυχικά φορτία, τα ιδανικά του, τους πόνους και τις χαρές του, ακόμη τις εντυπώσεις και τις σκέψεις του μέσα στην ευκολομνημόνευτη ποίηση. Ως παράδοση ή θρύλος αναφέρεται η μυθική (προφορική) αφήγηση, άμεσα συνδεδεμένη με δεδομένο τόπο, χρόνο και πρόσωπα. Οι φανταστικές επινοήσεις αλληλο­συμπλέκονται με ιστορικά ή πρωτοϊστορικά στοιχεία της προφορικής παράδοσης και το ακροατήριο τις αποδέχεται συνήθως ως αληθινές¹. Το αποτέλεσμα της συνδυαστικής εκφοράς του λόγου είναι η συναισθηματική φόρτιση όχι μόνο του υποκειμένου που δρα αλλά και του ακροατηρίου. Με αυτόν τον τρόπο επιτυγχάνεται ο υποβλητικός χαρακτήρας της αφήγησης και η πίστη στο περιεχόμενό της. Οι αναφορές σε ορισμένο τόπο, χρόνο και πρόσωπο αποτελούν το ρεαλιστικό χαρακτήρα της παράδοσης, όπως συμβαίνει άλλωστε και στο δημοτικό τραγούδι. Ο γεωγραφικός χώρος, οι περιγραφές από την καθημερινότητα της κοινοτικής ζωής ή χρηστικά αντικείμενα, όπως η βρύση, ο μύλος, ο βράχος, το γεφύρι, η στάμνα, το δακτυλίδι, ή η βέρα, το μαντήλι, κ.ά «αποδεικνύουν» την εγκυρότητα του συμβάντος που περιγράφεται². Στα παραδοσιακά δημοτικά τραγούδια διακρίνουμε στοιχεία που σχετίζονται με την κοινωνική, θρησκευτική και υλική ζωή των Ελλήνων.
Εξίσου κοινό σημείο της παράδοσης και του δημοτικού τραγουδιού είναι η αναγωγή της αφετηρίας τους σε βαθύτερες ρίζες³. Έτσι τα θέματα και τα μοτίβα των δημοτικών τραγουδιών, όπως και της παράδοσης, πέρασαν στα νεότερα σημερινά τραγούδια.

Κοινοί είναι στις περισσότερες των περιπτώσεων και οι λόγοι που οδηγούν στη δημιουργία των τραγουδιών και της λαϊκής παράδοσης. Τόσο τα ιστορικά γεγονότα όσο και καθαρά ψυχολογικές δομές στην ατομική και τη συλλογική λειτουργία, είναι ικανές να προκαλέσουν την αυθόρμητη λυρική δημιουργία. Το δημοτικό τραγούδι, με την έννοια της απρόσωπης ποιητικής και μουσικής δημιουργίας, αντιστοιχεί στο κοινωνικό στρώμα της πατριάς. Στον κοινωνικό καταμερισμό της εργασίας, σε μια ομάδα που χαρα­κτηρίζεται από την κλειστή αγροτική οικονομία, υπάρχει ο τραγουδιστής, ο άνθρωπος που φτιάχνει το τραγούδι, χωρίς ωστόσο να έχει τη συνείδηση δημιουργού.

Η συλλογικότητα είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα και των δύο ανωτέρω ειδών της προφορικής λογοτεχνίας. Κατά τη δημιουργία των παραδόσεων, όπως και των δημοτικών τραγουδιών, ο δημιουργός συνθέτει αυτό που αργότερα μετουσιώνεται σε πνευματικό προϊόν της κοινότητας. Καθώς το τραγούδι μοιράζεται, στην πραγματικότητα μεταβάλλεται σε συνθετικό έργο ολόκληρων γενεών. Η ομήγυρη και η κοινωνική πραγμα­τικότητα αναπλάθει και αναπροσαρμόζει την παράδοση, όπως άλλωστε και ο καθένας που τραγουδάει το τραγούδι και το αλλάζει, είτε γιατί δεν το θυμάται, είτε γιατί το προσαρ­μόζει στη δική του ψυχική ιδιοσυγκρασία⁴, εξ ου και οι διάφορες παρατηρούμενες παραλλαγές.

, τα φανταστικά και καθ’ υπερβολήν στοιχεία που παρουσιάζουν και τα δύο είδη καταλήγουν σε υποβλητικό αφηγηματικό χαρακτήρα και ενδυναμώνουν την πίστη στο περιεχόμενό τους. Στο σημείο αυτό αξιοσημείωτη διαφορά εντοπίζεται στην αδυναμία των προσώπων της παράδοσης κατά τις αναμετρήσεις τους με το υπερφυσικό στοιχείο και την παθητική υποταγή τους. Διαφορετικός εμφανίζεται ο κεντρικός χαρακτήρας τόσο των ακριτικών τραγουδιών, όσο και των κλέφτικων που δε γνωρίζει και δεν επιθυμεί συμβιβασμούς στη δράση του⁵.
Το ελληνικό δημοτικό τραγούδι δεν έπαψε ποτέ να υφίσταται όπως και δεν έπαψαν οι Έλληνες να γλεντούν, να παντρεύονται ή να μοιρολογούν τα προσφιλή τους πρόσωπα. Η δημοτική ποίηση εμφανίζεται με την ίδια κοινωνική συμπτωματολογία της ανώνυμης ποίησης που ανιχνεύουμε στην αρχαιότητα. Το δημοτικό τραγούδι συνεχίζει αδιάλειπτα να αποτελεί τον εκπολιτιστικό καρπό μιας κοινωνίας που χαρακτηριζόταν από την πατριαρχική της οργάνωση και την κλειστή αγροτική οικονομία της.

Ο βασικός πυρήνας των δημοτικών τραγουδιών περιλαμβάνει στοιχεία κυρίως μη αφηγηματικά, στα οποία κυριαρχεί το συναίσθημα και οι άμεσες αναφορές στην καθη­μερινή ζωή, τις χαρές τις λύπες του λαού που τα δημιουργεί και τα χρησιμοποιεί. Τόσο στον κύκλο της ζωής (νανουρίσματα, ταχταρίσματα, μοιρολόγια, γάμου, ξενιτιάς) όσο και στον κύκλο του χρόνου (κάλαντα, αποκριάτικα) τα δημοτικά τραγούδια είναι αλληλένδετα με τα σχετικά έθιμα.

Από τις ανωτέρω κατηγορίες, βάσει της ταξινόμησης των ελληνικών τραγουδιών που επιχειρεί ο Ν. Πολίτης, ξεχωρίζουν για τη σύνδεσή τους με την ιστορία και την αφηγηματικότητά τους τα επικά τραγούδια. Στα επικά ανήκουν τα «ακριτικά», τα παλαι­ότερα δημιουργήματα της δημοτικής ποίησης του Πόντου και της Καππαδοκίας, που αφηγούνται τις δοκιμασίες των ακριτών της βυζαντινής περιόδου, αλλά αντλούν το υλικό τους από την αρχαιότερη παράδοση της ευρύτερης ιρανοαφγανικής επικράτειας και τις επικές αφηγήσεις των πεχλιβά(νηδων) ακριτών της επαρχίας του Σεϊστάν⁶.

Από την ίδια κατηγορία των επικών προβάλλουν τα «κλέφτικα», που τραγουδούν την αγωνία του ελληνισμού στα χρόνια της σκλα­βιάς και τα «ιστορικά», που παραθέτουν ιστορικά γεγονότα, αλώσεις πόλεων, μάχες, πολιορκίες και γενναίες πράξεις αγωνιστών. Ορισμένα από τα «ιστορικά» τραγούδια αναφέρονται και σε γεγονότα της νεότερης ελληνικής ιστορίας, της περιόδου 1881-1913, της μικρασιατικής καταστροφής, του β’ παγκόσμιου πόλεμου και του εμφυλίου⁷.

Είναι γεγονός ότι μετά την οθωμανική κατάκτηση οι Έλληνες υπόδουλοι, ευρισκόμενοι ως κοινωνική ομάδα στο περιθώριο ενός αρνητικού απέναντί τους κράτους, του Οθωμανικού, στήριξαν την ομαδική τους λειτουργία στην παράδοσή τους.^[1] Το δημοτικό τραγούδι, εξελισ­σόμενο παρακολουθούσε την ιστορική πορεία του ελληνισμού, εκφράζοντας τις ιδιαιτε­ρότητες της ελληνικής κοινωνίας, αντανακλώντας τις εκάστοτε επικρατούσες συνθήκες, σχολιάζοντας τα γεγονότα. Στο πλαίσιο αυτό, ο λαο­γράφος Ζαμπέλιος, θεωρούσε ότι τα δημοτικά τραγούδια γεννήθηκαν μόλις χάθηκε η πολιτική ελευθερία και σκοπός τους ήταν να διαμηνύουν την ανάκτησή της. Τα τραγούδια, ο λαϊκός στίχος, οι κλέφτες «περί την αυτήν, ως έγγιστα, εποχήν θέλουσι αποσυρθεί της σκηνής, ήγουν τότε, ότε σύμπαν πολιτικώς το γένος αποκατασταθήσεται»⁸.

Αναστασία Κατή 

Η αναφορά των ακριτικών δημοτικών τραγουδιών ανάγεται στα βυζαντινά χρόνια, την εποχή που δημιουργήθηκαν τα θέματα ειδικότερα στη περιοχή του Ευφράτη, του Ταύρου και του Αντίταυρου (8ο - 9ο αιώνα), για την ασφάλεια των οποίων άκμαζε ο θεσμός των Ακριτών, εξ ου και η ονομασία τους. Η σύνθεση αυτών ανάγεται μεταγενέστερα (11ο - 12ο αιώνα), στον Πόντο, την Καππαδοκία και γενικότερα στη Μικρά Ασία. Μαρτυρία για την ύπαρξη ηρωικής ποίησης στο Βυζάντιο θεωρείται η αναφορά του Αρέθα, αρχιεπισκόπου Καισαρείας (9ος-10ος αι.) στους Παφλαγόνες ραψωδούς που τραγουδούσαν από σπίτι σε σπίτι «ᾠδάς τινας πάθη περιεχούσας ἐνδόξων ἀνδρῶν».
Το παλαιότερο σωζόμενο ακριτικό τραγούδι είναι το «Άσμα του Αρμούρη» που παραδίδεται σε χειρόγραφο του 15ου αι. Τα περισσότερα όμως ακριτικά που είναι γνωστά σήμερα είναι όψιμες καταγραφές, του 19ου ή και των αρχών του 20ου αι., και προέρχονται από τον Πόντο, την Κύπρο και την Κρήτη. Η παλαιότητα του υλικού των τραγουδιών γίνεται αντιληπτή από την μνεία των Σαρακηνών, της Συρίας και της Αραβίας και τα βυζαντινά ονόματα των ηρώων: Αλέξιος, Κωνσταντίνος, Θεοφύλακτος. Σε κάποιες από τις παραλλαγές όμως με την πάροδο του χρόνου προστέθηκαν και νεότερα ιστορικά στοιχεία, όπως η αναφορά στους Τούρκους και την άλωση της
Κωνσταντινούπολης (παράδειγμα οι ποντιακές παραλλαγές Του υιού του Ανδρόνικου, όπου στους πρώτους στίχους, αντί για «Κουρσεύουν οι Σαρακηνοί, κουρσεύουν οι Αραβίδες», που υπάρχει στις άλλες παραλλαγές, λέγεται «Οι Τούρκ' όνταν εκούρσευαν την Πόλ', την Ρωμανίαν»).

Γενικά, τα ακριτικά τραγούδια διακρίνονται από τα πλούσια χαρακτηριστικά του δημοτικού τραγουδιού και ιδιαίτερα για την πνοή τους, την ηρωική και πολεμική αναφορά τους, την πυκνότητα αλλά και τη λιτότητα του λόγου καθώς και για την πλαστική τους δύναμη. Κύριος στόχος τους είναι η έξαρση της τιτάνιας προσωπικής λεβεντιάς που στο στόμα του ελληνικού λαού γίνεται τραγούδι - θρύλος. Αποτελούν έκφραση εν προκειμένω της τιτάνιας αντιπαλότητας του Βυζαντίου κατά των βαρβάρων και του αγροίκου χαρακτήρα των Αράβων και κάθε άλλων επιδρομέων ως παρασιτικών στοιχείων της Αυτοκρατορίας.

Συνέπεια των παραπάνω είναι οι ήρωες αυτών των τραγουδιών να παρουσιάζονται σαν άτομα εξαιρετικής ανδρείας, συχνά με υπερφυσικές δυνατότητες και διαστάσεις: επιδεικνύουν πολεμικές ικανότητες από μικρή ηλικία και είναι σε θέση να κατατροπώσουν μόνοι μεγάλα στρατεύματα. Τα κατορθώματα των ακριτικών ηρώων παρουσιάζουν διάφορες μορφές: Στο Άσμα του Αρμούρη ο νεαρός ήρωας, ο Αρέστης, γιος του Αρμούρη, κάνει έφοδο στο στρατόπεδο των Σαρακηνών για να ελευθερώσει τον αιχμάλωτο πατέρα του, εξοντώνει τους εχθρούς και προκαλεί τον θαυμασμό του Εμίρη για το θάρρος και την αποφασιστικότητά του, με αποτέλεσμα ο Εμίρης να του προσφέρει ως σύζυγο την κόρη του. Στο τραγούδι Των γιων του Ανδρόνικου ο ήρωας (γιος του Ανδρόνικου) γεννήθηκε στην αιχμαλωσία, αφού οι Σαρακηνοί σε μια επιδρομή απήγαγαν την έγκυο μητέρα του. Σε πολύ νεαρή ηλικία νίκησε σε αγώνισμα τους Σαρακηνούς και δραπέτευσε για να βρει τον πατέρα του. Σε άλλα τραγούδια εμφανίζεται το μοτίβο της αρπαγής μιας κοπέλας από τους Σαρακηνούς και της απελευθέρωσής της από τον άντρα της. Ο ήρωας σε πολλά από αυτά είναι ο Διγενής Ακρίτας, αλλά υπάρχουν και παραλλαγές με άλλους ήρωες, όπως το μικρό Βλαχόπουλο. Τέλος, μεγάλη ομάδα τραγουδιών είναι αυτή που εξιστορεί τον θάνατο του Διγενή μετά την μάχη με τον Χάρο.

Εκ του περιεχομένου τους όσα πολεμικά ή ηρωικά, δημοτικά τραγούδια έχουν συγγένεια θέματος ανήκουν σε μια ενότητα ή σύνολο που αποκαλείται κύκλος (ακριτικών τραγουδιών). Διακρίνονται δύο τέτοιοι κύκλοι, ο κύκλος γνησιότητας και ο κύκλος διασκευών. Εν προκειμένω ο πρώτος κύκλος φέρει το όνομα του Διγενή ακρίτα. Λόγω δε της μεγάλης ποικιλίας των ακριτικών τραγουδιών προέκυψε το ακριτικό έπος του οποίου κύριο πρόσωπο είναι ο Διγενής. Σημειώνεται ότι σε όλες τις παραλλαγές και χειρόγραφα παραμένει απροσδιόριστος ο χρόνος καταγραφής τους.

Και συγκροτά τον πόλεμον καλά και ανδρειωμένα.
τας άκρας άκρας έκοπτεν και η μέση εδαπανάτον.
Μα τον κυρ Ήλιον τον γλυκύν, μα την γλυκέαν του μάναν,
όλη μέρα τους έκοπτεν την άνω ποταμίαν
και όλη νύκτα τους έκοπτε την κάτω ποταμίαν.

Έθεσεν και αποθέσεν τους, κανένα δεν αφήκε.
Απέζευσε ο νεώτερος να τον βαρήση ο αέρας
και ένα σκυλίν, Σαρακηνός, σκυλίν μαγαρισμένον,
εγκρύμματα τον έβαλεν και επήρε του τον μαύρον,
επήρε του τον μαύρον του, επήρε τον ραβδίν του.
Μα τον κυρ Ήλιον τον γλυκύν, μα την γλυκέαν του μάναν
σαράντα μίλια τον εδίωχνε πεζός με το λουρίκιν
και άλλα σαράντα τέσσαρα πεζός με τα γονάτια.
εκεί τον εκατέφθασε εις της Συρίας την Πόρταν
και εβγάνει το σπαθίτσι του και επαίρνει του το χέριν.

Η λέξη κατάρα προέρχεται από την αρχαία «Αρά» που σημαίνει ευχή, στη συνέχεια ακολούθησε η έννοια “κακή αρά”, “κατά τινός αρά” που σημαίνουν κακία, φθόνο, μίσος, μοχθηρία… για κάποιον.

Κάτι ανάλογο είναι και η λέξη “ανάθεμα” που προέρχεται από το αρχαίο “ανάθημα” το οποίο αφορούσε την καταδίκη κάποιου, σε τιμωρία από τα πνεύματα του κάτω κόσμου. Από την αρχαιότητα όπως έχουν δείξει οι έρευνες, οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν διάφορες τελετουργίες, που  αποσκοπούσαν στην επίτευξη κάποιου δικού τους σκοπού. Επέβαλλαν μια προσωπική τους επιθυμία, παραβιάζοντας όμως την ελεύθερη βούληση του ανθρώπου που απευθύνονταν, κι έτσι δέσμευαν και τη δική τους ψυχή.

 

Οι κατάρες συγκαταλέγονται στις τελετές μαύρης μαγείας, οι έρευνες έως τώρα μας οδηγούν στο συμπέρασμα πως η ύπαρξή τους χρονολογείται από την αρχαιότητα και ο τρόπος που επέλεγαν οι πρόγονοί μας, να τις ενεργοποιήσουν στην ύλη ήταν οι καταπασσαλεύσεις, οι κατάδεσμοι και οι μαγικοί πάπυροι… όλα αυτά είναι τα μέσα που χρησιμοποιούνται  για να πάρει μορφή η ενέργεια σε επίπεδο ύλης και να γίνει μια πραγματικότητα.

Στην μορφή του λόγου είναι μια ενέργεια που εκπέμπει ηχητικά και ενεργειακά κύματα μέσα στο πεδίο της δημιουργίας, τα οποία λαμβάνονται από έναν ή και περισσότερους δέκτες. Η ενέργεια αυτή είναι εξειδικευμένη δημιουργώντας παρέμβαση μέσα στη φυσική τάξη των πραγμάτων και των νόμων, καθώς επιβάλλεται μια ατομική θέληση που βασίζεται σε ισοπεδωτικές δυνάμεις τιμωρίας, ζήλειας, κακίας, εκδίκησης και μίσους. Εννοείται πως αυτό δημιουργεί χρέος και κάποια στιγμή πληρώνεται.

 

Από την ετυμολογία της λέξης καταλαβαίνουμε πως ανάμεσα στην κατάρα και την ευχή αυτό που αλλάζει είναι η πρόθεση το ένα γεννά το άλλο. Όταν κάποιος εύχεται για κάτι, δεν σημαίνει πάντα πως είναι και θετικό, η ευχή θα μπορούσε να είναι κατάρα και η κατάρα ευχή ή και τα δύο μαζί (ευχή και κατάρα σου δίνω αν…..). μέσα στην κυτταρική μας μνήμη έχει καταγραφεί πως οι ευχές είναι καλές και τις χρειαζόμαστε, αλλά είναι ψευδαίσθηση και παγίδα κάποιες φορές. Είμαστε ασυνείδητα ανοιχτοί στο να δεχόμαστε ευχές γενικότερα αλλά το ίδιο ισχύει και για τις κατάρες, εάν γνωρίζουμε αυτή τη σύνδεση τότε προστατεύουμε την ενέργεια μας, δηλώνοντας πως αφού έχουμε δώσει συνειδητή άδεια επιτρέπουμε να μας προσεγγίσει μια ενέργεια. Επίσης είναι σημαντικό να αναφέρουμε πως είναι πολλές εκείνες οι ευχές που έχουμε δεχτεί μέσα από θετική πρόθεση, αλλά λειτουργούν ως εμπόδιο στη ζωή μας, είτε γιατί ο τρόπος που διατυπώνονται δημιουργούν μια εσφαλμένη καταγραφή στο υποσυνείδητο μας, είτε γιατί έχουν γίνει σε έναν άλλον χρόνο και τώρα δεν μας εξυπηρετούν.

Και αυτό το επισημαίνω γιατί πολλοί από εμάς όταν σε ένα ενεργειακό επίπεδο θέλουμε να αποκοπούμε από τέτοιες ενέργειες, συνειδητά εστιαζόμαστε στις κατάρες, χωρίς να γνωρίζουμε πως είναι πολλές εκείνες οι ενέργειες που εμπεριέχουν ευχές και ευλογίες, αλλά έχουν ολοκληρώσει τον σκοπό τους και τώρα απλά επιβαρύνουν το πεδίο μας. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ένας γάμος που έχει τελειώσει και το ζευγάρι παρόλο που έχει χωρίσει, οι ευχές που έχει δεχτεί και οι ευλογίες από τον γάμο, παραμένουν ως ενεργές δεσμεύσεις στο πεδίο του. Επίσης είναι αξιοσημείωτο να αναφέρουμε πως μια προσευχή έχει τεράστια δύναμη, όταν χρησιμοποιείται ο λόγος, ο ήχος, ο δονητικός παλμός. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που όλες οι θρησκείες έχουν καθιερώσει τελετουργίες με συγκεκριμένους ήχους και ρυθμούς, άλλωστε μην ξεχνάμε «Εν αρχή ην ο Λόγος». Καθώς λοιπόν τα πάντα είναι ενέργεια που αποτελείται από συχνότητες, κάθε τι που δίνουμε ή δεχόμαστε μας τοποθετεί αυτόματα στην ανάλογη συχνότητα, που μας συνδέει με ενεργειακά πεδία ίδιων δονήσεων.

Καταλαβαίνουμε λοιπόν πως με την ενέργεια της σκέψης και του λόγου, δημιουργούμε κόλαση ή παράδεισο στη ζωή μας. Η δυναμική είναι τεράστια, φανταστείτε τη ζωή σαν ένα άμορφο πεδίο ενέργειας που έχουμε στα χέρια μας και αυτό που της δίνει μορφή, τη διαφοροποιεί και την αλλάζει είναι η πρόθεση χρήσης αυτής της ενέργειας, η οποία εννοείται πως φέρνει συγκεκριμένα αποτελέσματα στην ύλη ανάλογα με τη δράση μας.   

 

Έτσι λοιπόν όταν δύο άνθρωποι είναι συνδεδεμένοι συναισθηματικά με οποιαδήποτε σχέση οικογενειακή, φιλική, εργασιακή κλπ, δημιουργούν ενεργειακούς λώρους μέσα από τα ενεργειακά τους κέντρα (τσάκρας). Αυτό σημαίνει πως είναι συγκοινωνούντα δοχεία, υπάρχει δηλαδή αλληλεπίδραση και η άμεση δυνατότητα μεταφοράς δονήσεων θετικών αλλά και αρνητικών. Επειδή τα πάντα είναι συχνότητες μετρήσιμες, πολλές φορές τα συναισθήματα εκδίκησης και αδικίας έχουν τεράστια δυναμική, που ανοίγουν ενεργειακά κανάλια σύνδεσης με τα μορφογενετικά πεδία, επιταχύνοντας έτσι την υλοποίηση του στόχου.

Αυτό σημαίνει πως η εκπομπή τέτοιων σημάτων φέρνει αντιδράσεις και αλλαγές στο περιβάλλον του ανθρώπου που στέλνεται, γιατί είναι μια καταστροφική ισοπεδωτική ενέργεια. Άρα ο αρχικός σκοπός κατά ένα μέρος εκπληρώνεται μιας και το άτομο βιώνει μικρά ή μεγάλα μπλοκαρίσματα στη ζωή του. Αυτό όμως είναι το ένα εκ των δύο αποτελεσμάτων.

Το άλλο αφορά τον αποστολέα ο οποίος δημιουργεί μια δράση και σύμφωνα με τους νόμους του σύμπαντος δεν μπορεί να αποφύγει την αντίδραση. Αρχικά ικανοποιείται από την επίτευξη του σκοπού του, ενδεχομένως να βιώνει και δικαίωση μέσα του, αλλά χρειάζεται να γνωρίζει πως η ενέργεια που στέλνει σίγουρα θα του επιστραφεί έμμεσα, άμεσα, γρήγορα ή αργά, στο παρόν ή στο μέλλον. Είναι κάτι που αδυνατεί να αποφύγει και δεν έχει σχέση με την τιμωρία του, απλά με τη συμπαντική νομοτέλεια και ισορροπία. 

Ότι εκπέμπεται έχει μια δόνηση και ανάλογα με την πρόθεση δημιουργείται δέσμευση στην ψυχή και καρμικό βάρος, οφειλή σε αυτόν που το στέλνει έτσι επιστρέφεται και πάλι πίσω. Η αντίδραση της όποιας δράσης είναι ακαριαία απλά σύμφωνα με τον γραμμικό χρόνο της δικής μας τρισδιάστατης πραγματικότητας η υλοποίηση αργεί, σε άλλα πεδία έχει ήδη δημιουργηθεί απλά εμείς δεν το έχουμε ζήσει ακόμα.

Όλη αυτή η αλληλεπίδραση δεν παύει να είναι μια εμπειρία και για τις δύο ψυχές καθώς και συλλογή από μια σειρά πληροφοριών και δεδομένων γνώσεων μιας ευρύτερης αντίληψης ως προς τους νόμους και την τάξη του σύμπαντος. Αν διεισδύσουμε βαθύτερα θα αντιληφθούμε πως και οι δυο εμπλεκόμενοι βίωσαν πέρα από τον χώρο και τον χρόνο αδικία και δικαίωση ο καθένας με τον δικό του τρόπο, άρα και οι δυο σύλλεξαν για το αρχείο της ψυχής τους, πληροφορίες κατανόησης της δικαιοσύνης και της αδικίας.

Αν ένας καταδικασμένος πρόσωπο έχει προκατάληψη ενάντια σε μάγους, μάγους, τυχερούς και διηγητές, τότε μπορεί να ξεφορτωθεί την κατάρα μόνη του. Αυτό μπορεί να γίνει από έναν πιστό χριστιανό που ζει σύμφωνα με τις εντολές και συμμετέχει σε εκκλησιαστικά διατάγματα. Αν κάποιος που έχει καταραστεί οδηγεί μια δίκαιη ζωή και πηγαίνει τακτικά στην εκκλησία, τότε η δύναμη της κατάρας που απευθύνεται σ 'αυτόν βαθμιαία εξασθενεί και ως εκ τούτου η κατάρα απλώς παύει να λειτουργεί.

Έτσι, είναι δυνατόν να αφαιρέσουμε από μόνος του την κατάρα, αλλά αυτή είναι μια μάλλον χρονοβόρα και επίπονη διαδικασία. Με την απελευθέρωση από μια τέτοια καταστρεπτική αρνητική δεν πρέπει να καθυστερήσει, επειδή η κατάρα τείνει να ριζώσει στο αιθερικό σώμα ενός ατόμου και να μεταδοθεί στους απογόνους του. Επομένως, είναι καλύτερο να στραφείτε σε έναν ισχυρό μάγο, ο οποίος θα αφαιρέσει όλα τα αρνητικά και θα τα επιστρέψει στην κατάρα.

Συμβαίνει ότι όλα τα μέλη μιας οικογένειας σε μια ορισμένη ηλικία πεθαίνουν ή υποφέρουν από την ίδια ασθένεια, η οποία δεν μπορεί να εξηγηθεί από την κακή κληρονομικότητα. Και ξέρετε με βεβαιότητα ότι ξεκίνησε από έναν από τους προγόνους που έκανε κάτι κακό και πέταξε μετά από αυτόν κατάρα. Μπορείτε να προσπαθήσετε να αφαιρέσετε την κληρονομιά με ένα κερί.
Αναστασία Κατή