Son zamanlarda konuşulduğuna çok kez şahit olduğum bir konu; iyilik. Kimseye iyilik yapma, iyilik yaparsan kötülük bulursun, iyilikten maraz doğar sözlerini çok duyuyorum ama sanki iyi söz söylemekten de maraz doğuyormuş gibi iyiliği, güzelliği sev, iyilik yaparsan iyilerle karşılaşırsın, iyilik seven kötülük edemez sözlerini söylemekten de dudaklar çekinir olmuş. İyilik yapıldığında her zaman iyilikle karşılaşılmadığını biliyorum ama iyiliği karşılık beklediğimiz için mi yaparız? İyilik yapmak erdem gerektirir, birileri görsün arzusu ile yapılmaz hem zaten o zaman yapılanın değeri kalmaz. Yolda yürüyorsunuz, karşıya geçeceksiniz, kırmızı ışık yandı ve arabalar durdu. Yolda bir taş gördünüz, taşı kaldırmaz mısınız? Üzülerek söylüyorum ki çoğumuz kaldırmıyoruz hâlbuki o taşın ağırlığı belimizi incitmez ama kalbimiz taştan daha sert olsa gerek ki kendi ağırlığımızdan taşı alıp kaldırmaya mecal kalmıyor. İyilik bazen yardımlaşmak, paylaşmak, dayanışma sağlamakken bazen sadece taşı yerden kaldırmak, sıcacık tebessümle karşımızdakini mutlu etmektir. Müslüman iyilik yoldaşıdır, diğerkâmlıdır. Bizden, iyilikte, hayırda yarışmamız isteniyor. Sözün özü lâyık olana da olmayana da iyilik et, eğer lâyık olana rastlarsan isabet etmiş olursun. Lâyık olana rastlamazsan sen iyilik ehli olursun."

​

Ayşe Nur Kablan