De introductie van een eisenpakket moet daar een weerspiegeling van zijn, maar lijkt in het huidige stuk vooral een samenraapsel van vage uitspraken. Er wordt bijvoorbeeld wel benoemd dat “het kapitalisme altijd in crisis is” maar de logische conclusie, een einde aan het kapitalisme, wordt hier niet aan verbonden. Zo wordt er wel met radicale taal geschermd (“kapitalistisch systeem”, “werkende klasse”) zonder dat daar daadwerkelijk inhoud aan gegeven wordt. Het lijkt hierbij net alsof de originele insteek van het stuk een slap, beleidsmatig verhaal was maar hier en daar voor de bühne wat radicale verwijzingen zijn gemaakt.