Ως παιδιά φτιάχναμε τα δικά μας "καταφύγια" κλειστούς χώρους και μπαίναμε εκεί, ως ενήλικες φτιάχνουμε τις δικές μας κλειστές καρέκλες...

Υπάρχει μια μελέτη που βασίζεται στην ανθρώπινη ανάγκη του να "επιστρέψει στη μήτρα από όπου και προήλθε" σε αυτό βασίζεται και η δημιουργία αυτών των καρεκλών.

Αυτές οι κουνηστές καρέκλες για μωρά και οι καρέκλες πια σε σχήμα καλουπιού, που φανερά αντιγράφουν αυτές των μωρών αλλά σε ενήλικα κυβικά, είναι η συνέχεια μίας νοητης μήτρας.

"Κοιμάμαι σαν μωρό"

Επιζητώ πάλι την ασφάλεια και τη χαλαρότητα. Όλα βασίζονται στην ίδια θεώρηση του κλειστού περιβάλλοντος που θέλουμε να δημιουργήσουμε για να χαλαρώσουμε, να νιώσουμε παρηγοριά και ανακούφιση.

*Προσωπικό ζήτημα και παρατήρηση.

Δεν μπορώ να διαχειριστώ μεγάλους χώρους, για παράδειγμα να ζω σε ένα πολύ μεγάλο σπίτι. Θέλω να βλέπω τον χώρο γύρω μου και να ξέρω τι γίνεται σε κάθε δωμάτιο στο σπίτι μου. Με πιάνει άγχος στην ιδέα του να ζω σε ένα μεγάλο χώρο. Το βασίζω πάλι στο προαναφερόμενο θεώρημα "του κλειστού χώρου".

Επιζητώ την αίσθηση της φωλιάς που ένας μεγάλος χώρος δεν μου προσφέρει

Μέσα στην ημέρα μας σίγουρα θα υπάρξουν στιγμές που θα νιώσουμε ευάλωτοι. Είμαστε εκτεθειμένη "στην ζωή" και στους ρυθμούς της, ερχόμαστε σε επαφή με πολλούς διαφορετικούς χαρακτήρες και καταστάσεις που ίσως μας επηρεάσουν είτε με καλό είτε με κακό τρόπο.

Ότι και να ισχύει από αυτά τα δύο όμως η επιστροφή στην φωλιά μας στο " comfort zone" είναι μια δεδομένη κατάσταση απλά συνήθως το χρειαζόμαστε περισσότερο όταν προκύψει κάτι κακό..

Οπότε για εμένα η φωλιά είναι ένα μέρος επιστροφής αλλά όχι κάπου που θα πρέπει να φωλιάζεις και να ζεις διαρκώς σε αυτό, πάρα μόνο όταν χρειάζεσαι την θαλπωρή της, χωρίς όμως να είναι ο μόνος τρόπος που μπορούμε να ζήσουμε.

Ερχόμενοι στον κόσμο οι άνθρωποι βγαίνουμε από μια Φωλιά, την μήτρα. Πλέον ευάλωτη και γυμνοί επιζητούμε την αγκαλιά της μητέρας, μια δεύτερη φωλιά, να μας προστατεύσει. Καθώς μεγαλώνουμε μέσα στην φωλιά μας ψάχνουμε να βρούμε τα πατήματα μας, μαθαίνουμε και αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε τον κόσμο γύρω μας. Φτάνοντας πια στην φηβεία η φωλιά μας πια δεν μαν καλύπτει και ψάχνουμε αποκούμπι σε άλλα πράγματα... Μεγαλώνοντας βρίσκουμε άλλες φωλιές, φτιάχνουμε δικές μας, σμιλευμένες αναλόγως, έτσι ώστε να μας καλύπτουν.

Το θέμα που θα ήθελα να θίξω με την εργασία μου αφορά την "συναισθηματική φωλιά " που ο καθένας μας μπορεί να βρει σε ένα χώρο, μέρος, αντικείμενο. Στο οποίο νιώθουμε ασφάλεια και την άνεση να "υπάρχουμε".

Ο λόγος που αναφέρομαι σε μικρούς και κλειστούς χώρους είναι από προσωπικά μου βιώματα, εκφράζοντας έναν τρόπο που εγώ, όπως σίγουρα κι'αλλα άτομα, νιώθω πιο άνετα. Φτιάχνοντας μια Φωλιά γύρω από το σώμα μου μου δημιουργεί ένα αίσθημα "συναισθηματικης ασφάλειας" και μου επιτρέπει να σκεφτώ, να αποσυμπιεστώ και να εμπνευστώ.

•Η προτίμηση της φωλιάς και η επιστροφή μας σε αυτή•

Συχνά λόγω της ασφάλειας που νιώθουμε επιλέγουμε να κλεινόμαστε στη φωλιά μας. Μετά από μία δύσκολή μέρα η επιστροφή μας σε αυτή είναι αναγκαία. Όμως η συνήθεια αυτής είναι κάτι που από καλό, τις περισσότερες φορές, φτάνει σε σημείο που σιγά σιγά μας περιορίζει. Είναι καλό να έχουμε κάπου να πάμε αλλά να μην εξαρτιέται η ζωη μας από αυτό. Η εξέλιξη μας δεν μπορεί να γίνει μένοντας στην φωλιά αλλά βγαίνοντας έξω απο αυτή, διαφορετικά αποφεύγουμε σημαντικά βιώματα τα οποία θα μας βοηθήσουν...

Καλό είναι να μας δίνουμε τον χρόνο να προετοιαμαστούμε, να τροφοδοτήσουμε τον εαυτό μας με δύναμη. Αυτό θα μας επιτρέψει να συνεχίσουμε, πυροδοτόντας την προσωπική μας εξέλιξη. Όμως θέλει προσοχή το να μη "βολευτούμε" στην ασφάλεια μας.