แบบศิลปะ :ศรีวิชัย

ชนิด :สำริด

ขนาด :สูง 63 เซนติเมตร

อายุสมัย :พุทธศตวรรษที่ 14 

ลักษณะ:พระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวร ส่วนองค์ท่อนบนของพระโพธิสัตว์ ยืนเอียงพระวรกาย ทรงศิราภรณ์ ส่วนยอดของชฎามกุฎหักหายไป  พระพักตร์มน พระขนงเป็นสันนูนโค้งด้านบนเป็นร่อง พระนาสิกโด่ง พระโอษฐ์จีบ พระเนตรเหลือบต่ำ สวมสร้อยประคำและกรองศอ พระอังสาด้านซ้ายคล้องผ้าเฉวียงบ่า และ คล้องทับด้วยสายยัชโญปวีตมีหัวกวางประดับ  พระกรด้านขวาตั้งแต่พระพาหาหักหายไป  ส่วนพระกรซ้ายยังคงเหลือ  ส่วนต้นพระพาหาสวมพาหุรัด ที่มีลักษณะคล้ายคลึงกับที่พบประดับบนประติมากรรม พระอคัสตยะ จากจันทิบานอนในศิลปะชวาภาคกลาง พระวรกายท่อนล่างชำรุดหายไป

สันนิษฐานว่า รูปเคารพนี้อาจเป็นองค์เดียวกับพระโพธิ์สัตว์ปัทมปาณิ ที่กล่าวถึงในจารึกจาก วัดเวียง เรื่อง พระเจ้าธรรมเสตะสร้างปราสาทอิฐ 3 หลัง เพื่ออุทิศถวายแด่พระพุทธเจ้าและพระโพธิสัตว์ 2 พระองค์

ประวัติ :พบที่วัดเวียง อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี

     หม้อสามขา:ภาชนะดินเผาทรงคล้ายหม้อ มีขาทรงกรวยสามขา อายุราว 4,000-3,000 ปีมาแล้ว นับเป็นโบราณวัตถุชิ้นเด่นของแหล่งโบราณคดีบ้านเก่า ตำบลบ้านเก่า อำเภอเมือง จังหวัดกาญจนบุรี ที่ตั้งอยู่บริเวณริมห้วยสาขาของแม่น้ำแควน้อย

     หม้อสามขา:ภาชนะดินเผาทรงคล้ายหม้อ มีขาทรงกรวยสามขา อายุราว 4,000-3,000 ปีมาแล้ว นับเป็นโบราณวัตถุชิ้นเด่นของแหล่งโบราณคดีบ้านเก่า ตำบลบ้านเก่า อำเภอเมือง จังหวัดกาญจนบุรี ที่ตั้งอยู่บริเวณริมห้วยสาขาของแม่น้ำแควน้อย

เมื่อพิจารณาพระธรรมจักรที่ค้นพบก็พอสืบเค้า โครงได้ถึงรูปแบบของศิลปกรรมที่พัฒนามาจากศิลปะอินเดียแบบคุปตะ ทั้งนี้มีเหตุผลประกอบคือเป็นช่วงเวลาที่ทั้งสองดินแดนมีอายุคาบเกี่ยวกัน การติดต่อกับอินเดีย รับนับถือพระพุทธศาสนานั้น จึงเป็นการรับเอารูปแบบศิลปกรรมมาโดยปริยาย โดยสิ่งที่เป็นหลักฐานได้เป็นอย่างดีนั่นคือ ‘ลวดลาย’

ศิลาจารึก เป็นวรรณกรรมชนิดลายลักษณ์อักษรอย่างหนึ่ง อาศัยการบันทึกบนเนื้อศิลา ทั้งชนิดเป็นแผ่น และเป็นแท่ง โดยใช้โลหะแหลมขูดเนื้อศิลาให้เป็นตัวอักษร เรียกว่า จาร หรือ การจารึก ศิลาจารึกมีคุณค่าในเชิงบันทึกทางประวัติศาสตร์ ผู้จารึกหรือผู้สั่งให้มีศิลาจารึกมักจะเป็นผู้มีอำนาจ มิใช่บุคคลทั่วไป เนื้อหาที่จารึกมีความหลากหลายตามความประสงค์ของผู้จารึก เช่น บันทึกเหตุการณ์ บันทึกเรื่องราวในศาสนา บันทึกตำรับตำราการแพทย์และวรรณคดีเป็นต้น

แบบศิลปะ :

...

ชนิด : 

สำริด

ขนาด :

สูง 39 เซนติเมตร เส้นผ่านศูนย์กลาง 69 เซนติเมตร

อายุสมัย :

พุทธศตวรรษที่ 5- 10

ลักษณะ :

หน้ากลองตรงกลางเป็นลวดลายดวงดาว 12 แฉก ล้อมรอบด้วยลายวงกลมเชื่อมต่อกันด้วยเส้นโค้งสลับกับลายขีดเป็นช่องๆ และลายวงกลมสลับกันไปใกล้ลำตัวกลอง มีหูจำนวน 4 หู

ประวัติ :

กลองมโหระทึก เป็นหลักฐานที่แสดงถึงการเข้ามาของพ่อค้านักเดินเรือจากจีนตอนใต้ และเวียดนามตอนเหนือร่วมสมัย เกี่ยวกับการเข้ามาของพวกอินเดีย ต้นกำเนิดของกลองมโหระทึก เชื่อว่าเป็นของมนุษย์ในวัฒนธรรมดองซอนในประเทศเวียดนาม เป็นผู้ผลิตขึ้นใช้เมื่อประมาณพุทธศตวรรษที่ 1 - 5 กลองมโหระทึกที่พบในภาคใต้น่าจะถูกนำเข้ามา ในยุคก่อนประวัติศาสตร์ตอนปลาย หรือสมัยแรกเริ่มประวัติศาสตร์ เมื่อประมาณพุทธศตวรรษที่ 5 -10 หน้าที่การใช้งานของกลอง สันนิษฐานว่าใช้ตีในการประกอบพิธีกรรมขอฝน พิธีกรรมเกี่ยวกับการตาย ใช้ตีรักษาคนไข้หรือขับไล่ภูตผี ใช้เป็นสัญลักษณ์แสดงถึงความมั่งมีหรือตำแหน่งผู้นำหมู่บ้าน ใช้ตีเป็นสัญญาณในคราวออกสงคราม หรือใช้ในการประกอบพิธีกรรมต่างๆ

สถานที่จัดแสดง :

พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ไชยา