ปัญหาทางจิตที่พบ

1. หลงผิดคิดว่าญาติจะทำร้าย

2. ได้ยินเสียงสั่งให้ขนของในบ้านไปทิ้ง

3. หงุดหงิดก้าวร้าว ทำร้ายญาติ

4. หวาดระแวง

5. ผู้ป่วยแยกตัว

6. นั่งพึมพำ พูดคนเดียว

7. ทานอาหารมื้อละ 4-5 คำ

8. ต้องกระตุ้นให้ทำกิจวัตรประจำวัน

   
   

ข้อวินิจฉัยทางการพยาบาล (เลือก 1 ข้อ)

ข้อมูลสนับสนุน

1. O : ผู้ป่วยมีสีหน้าไม่เป็นมิตร ท่าทีหวาดระแวง

2. O : ผู้ป่วยมีอาการหลงผิดคิดว่าญาติจะทำร้าย

3. O: ผู้ป่วยมีอาการหงุดหงิดก้าวร้าวจะทำร้ายญาติ

   
   

การพยาบาล เสี่ยงต่อการมีพฤติกรรมรุนแรง เนื่องจากมีการรับรู้ที่ผิดปกติ

1. พูดคุยสร้างสัมพันธภาพอย่าง

   สม่ำเสมอ เพื่อให้ผู้ป่วยเกิดความ

   ไว้วางใจและให้ความร่วมมือในการ

   รักษา

2. จัดสภาพแวดล้อมให้ปลอดภัย

   โดยเก็บอุปกรณ์ที่เป็นอันตรายออกจากผู้ป่วย เพื่อป้องกันอันอันตรายจากพฤติกรรมก้าวร้าว รวมทั้งการ จัดสิ่งแวดล้อมที่ช่วยให้ผู้ป่วยรู้สึกปลอดภัย เช่น มีความเป็นส่วนตัว

   แสงสว่างเพียงพอ ลดสิ่งกระตุ้นเพื่อลดอาการหวาดระแวงของผู้ป่วย

3. ใช้เทคนิคการสนทนาเพื่อการบำบัด เช่น เทคนิคการสะท้อน

   ความรู้สึกเพื่อช่วยให้ผู้ป่วยรับรู้

   ความรู้สึกของตนเอง และใช้คำถามปลายเปิด เพื่อให้ผู้ป่วยได้ระบาย

   ความรู้สึกและเพื่อสอบถามความ

   ต้องการผู้ป่วย

4. แนะนำการปฏิบัติตนที่เหมาะสม

   ฝึกการหายใจยับยังอารมณ์โกรธ

   -การรับรู้สัญญาณเตือนของอารมณ์

   โกรธ ผลกระทบจากความโกรธและสร้างความรู้สึกผิดชอบที่จะต้องจัดการความโกรธ

5. ดูแลให้ได้รับยาตามแผนการรักษาของเเพทย์

6. ฝ้าระวังพฤติกรรม สังเกตอาการของผู้ป่วยอย่างใกล้ชิดต่อเนื่องเช่น สังเกตพฤติกรรมก่อนเกิดความรุนแรง ได้แก่ กระสับกระส่าย ตะโกนเสียงดัง ขัดขีน ตาขวาง ไม่ร่วมมือ เพื่อป้องกันพฤติกรรมรนแรง ที่อาจเกิดขึ้น

   
   

ปัญหาทางจิตที่พบ

1. หลงผิดคิดว่ามีคนมาทำร้าย (Delusion of persecution)

2. หูแว่ว ได้ยินเสียงสั่งให้ทำตาม (Auditory Hallucination)

3. ก้าวร้าว หงุดหงิด จะทำร้ายญาติ

ข้อวินิจฉัยทางการพยาบาล (เลือก 1 ข้อ)

1. อาจเกิดอันตรายต่อตนเองและผู้อื่น เนื่องจากมีประสาทหลอนทางหู

ข้อมูลสนับสนุน

S : ผู้ป่วยบอกว่า “ผมกำลังคุยกับท่านอยู่ ถ้าแม่มาไม่ต้องเรียกผม

O : ผู้ป่วยหลงผิดคิดว่าญาติจะมาทำร้าย

O : ผู้ป่วยพูดพึมพำคนเดียว

O : สีหน้าไม่เป็นมิตร ท่าทีหวาดระแวง

การพยาบาล

1. สร้างสัมพันธภาพกับผู้ป่วยเพื่อให้เกิดความไว้างใจ เพื่อให้เกิดความร่วมมือในการให้การพยาบาล ตรวจสภาพจิตเพื่อประเมินเนื้อหาของอาการหูแว่วว่ามีอันตรายต่อตนเองหรือผู้อื่นหรือไม่ ร่วมกับประเมินความรู้สึก ต่ออาการหูแว่ว เพื่อวางแผนการพยาบาลได้อย่างเหมาะสม

2. หากประเมินแล้วพบว่าผู้ป่วยมีอาการวิตกกังวลกับอาการ หูแว่ว ให้เปิดโอกาสให้ผู้ป่วยระบายความรู้สึกเกี่ยวกับอาการหูแว่ว รับพังด้วยความเต็มใจ ไม่ตำหนิในสิ่งที่ผู้ป่วยได้ยิน แต่ก็ไม่แสดง ท่าทีเห็นด้วยกับอาการหูแว่วที่ผู้ป่วยได้ยิน

3. ให้ข้อมูลที่เป็นจริงกับผู้ป่วย (present reality) เกี่ยวกับอาการหูแว่วที่ได้ยินด้วยท่าที่ที่มั่นคง สุภาพ เป็นมิตร ไม่ตำหนิและไม่ควรแสดงท่าทีเห็นด้วยกับเสียงที่ผู้ป่วยได้ยิน เช่น "ดิฉันเชื่อว่าคุณได้ยินเสียงนั้นจริง แต่พยาบาลไม่ได้ยินเสียงนั้น" อันเป็นการบอกความจริงโดยไม่ขัดแย้งกับความรู้สึกของผู้ป่วย

4. แนะนำการจัดการกับอาการหูแว่วให้กับผู้ป่วย เช่น

4.1 การเบี่ยงเบนความสนใจ เช่น การอ่านหนังสือออกเสียงจับใจความสำคัญของเรื่องที่อ่าน การฟังเพลงและร้องเพลงการพูดคุยกับบุคคลอื่น

4.2 การใช้เทคนิคพูดกับตนเอง เช่น ไล่เสียง หรือการบอกกับตนเองว่าเสียงที่ได้ยินนั้นเป็นอาการไม่ใช่เรื่องจริง

4.3 การเพิกเฉยไม่สนใจเสียงหูแว่วที่ได้ยิน

5. ให้ผู้ป่วยได้รับยารักษาอาการทางจิตตามแผนการรักษาและสังเกตอาการข้างเคียงจากการให้ยา

ปัญหาทางจิตที่พบ

1. หลงผิดคิดว่าญาติจะทำร้าย (Delusion of persecution)

2. ประสาทหลอนได้ยินเสียงสั่งให้ขนของในบ้านไปทิ้ง (Auditory hallucination)

3. หงุดหงิด ก้าวร้าว จะทำร้ายญาติ

4. อาการทางลบ ได้แก่ แยกตัว ไม่สนใจตนเอง เป็นต้น

ข้อวินิจฉัยทางการพยาบาล พร่องกิจวัตรประจำวันเนื่องจากความผิดปกติของสารสื่อประสาทในสมอง

ข้อมูลสนับสนุน

1. O : แยกตัว

2. O : ผมยุ่ง มีกลิ่นตัว

3. O : ทานอาหารมื้อละ 4-5คำ ดื่มน้ำ 2-3แก้ว

การพยาบาล

1. ประเมินกิจวัตรประจำวันโดยใช้แบบประเมิน ADL เพื่อประเมินการปฏิบัติกิจวัตรประจำวันของผู้ป่วย เพื่อวางแผนการพยาบาลในการดูแล

2. สอบถามแรงจูงใจและสภาพจิตใจในการทำกิจวัตรประจำวัน เพื่อประเมินความพร้อมในสภาพจิตใจของผู้ป่วย

3. ส่งเสริมการทำกิจวัตรประจำวัน เช่นการอาบน้ำ การรับประทานอาหาร การแต่งกาย เพื่อให้ผู้ป่วยมีสุขลักษณะที่ดีขึ้น

4. ดูแลให้ได้รับยาตามแผนการรักษา และติดตามอาการข้างเคียงจากการใช้ยา เพื่อป้องกันและติดตามอาการข้างเคียงของผู้ป่วย

5. กระตุ้นการมีส่วนร่วมในกิจกรรมสังคมให้ผู้ป่วยมีปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่น เพื่อส่งเสริมการเข้าสังคม