De wintersoldaat by Free De Vos

Triest

devosfree2 — 2025-03-26 14:09:14 UTC

Bij sommige momenten, waaronder bij dit fragment, voelde ik me toch wel heel triest. Hier triest omdat Lucius niet het gevoel heeft dat hij terug thuis is, al is dat wel zo. Maar over het algemeen had ik medelijden met de soldaten en met de rest, door al deze gebeurtenissen. Hoewel er kleine momenten van vreugde en liefde in het verhaal zitten, zitten er zeer veel droevige elementen in. Hoe kan je trouwens een boek maken over WOI zonder iets droevigs in? Ik heb medelijden met Lucius dat hij, na dat alles meegemaakt te hebben erbovenop ook nog eens worstelt met zijn gevoelens over wat er gebeurd is. Hij is zo een ander man geworden na de oorlog dat je de oude Lucius niet meer zou herkennen. Het is een persoon dat verloren is gegaan, zonder dat die gestorven is. Dat is waarbij ik stilstond en wat ik droevig vond.

Lucius Krzelevski

devosfree2 — 2025-03-26 14:39:48 UTC

Ieder boek heeft wel een hoofdpersonage, zonder zou een boek niet veel voorstellen. Ook in dit boek is dit niet anders. Hier is het Lucius Krzelevski, een twintiger van Oostenrijkse afkomst. Hij studeerde, voor die naar de oorlog ging, geneeskunde in Wenen. Wanneer de oorlog uitbreekt, twijfelt hij of hij zich zou opgeven om gewonde soldaten te gaan helpen, maar uiteindelijk gaat hij wel akkoord met zijn indiensttreding. Het duurde even voor hij wist waar hij definitief naartoe ging, maar na 5 overplaatsingen ging hij naar Lemnowice, een klein dorpje in de Karpaten, waar het verhaal zich grotendeels afspeelt. Lucius is een goede student en weet veel af van de geneeskunde, maar is nog onervaren met de praktische kant van het gegeven. Hij is dus een intelligente, maar nog in het begin onzekere jongeman. Ook een reden waarom ik dit boek heb gekozen is, omdat ik mijn broer hier een beetje in herken. Niet vanwege de oorlog of de geneeskunde, maar er zijn andere overeenkomsten. Beide hebben ze een studie waar ze gemotiveerd mee bezig zijn, maar ze zijn beide heel nieuwsgierig en curieus naar wat je allemaal met zo'n kennis kan doen, dus gaan ze opzoek naar een manier waarmee ze dit uit de doeken kunnen doen. Mijn broer begint binnenkort met een stage, en misschien zijn de avonturen van Lucius ook een soort stage(?).

Lemnowice

devosfree2 — 2025-03-26 15:07:26 UTC

Die gure, winterse omgeving, brrr, ik krijg het al koud als ik er aan denk. Tijdens het lezen zat ik wel lekker warm binnen, misschien wel onder een dekentje met een tas lekker warme thee. Het verhaal speelt zich af in de Karpaten, meer bepaald in Lemnowice in de winter. Het veldhospitaal, een verlaten kerk die is omgebouwd tot een medische post, ligt op een plek niet heel ver van de frontlinie, maar wel heel ver van de stad. Lucius moet hier dus een tijdje aan wennen omdat hij een aantal jaar in Wenen heeft gewoont. Hij moet niet enkel wennen aan de geografische plek, maar ook zeker aan de omstandigheden van de omgeving. Dag na dag wordt Lucius weer geconfronteerd met de gruwel van de oorlog aan de hand van wrede geluiden van de frontlinie, maar ook aan de hand van talloze zwaargewonde soldaten die binnengebracht worden. Zo staat hij soms oog in oog met mannen met een verminkt gezicht zonder kaak, of mensen die gehele ledematen verloren hebben. Dit in combinatie met koude voeten, gaat niet echt hand in hand, althans voor mij toch niet.

Afschuw

devosfree2 — 2025-03-26 15:54:55 UTC

Tijdens het lezen van het boek voelde ik op sommige momenten afschuw naar boven komen. De gedetailleerde verwijzingen naar de gruwelijke wonden van de soldaten die binnengebracht worden, laten me dingen beseffen waarbij je normaal niet stilstaat. Hoewel je het toch allemaal op een of andere manier weet wat er die vreselijke tijd allemaal gebeurd is, sta je er dan niet echt bij stil. Maar hierdoor snap je dat mensen zo zwaar hebben afgezien indertijd. Hoe erg was het wel niet voor de soldaten die ernstige verwindingen opliepen om daar, ten eerste al van te lijden, en ten tweede thuiskomen naar een vrouw en kinderen die je misschien niet meer herkennen of zelf bang zijn van je, doormiddel van iets waar je zelf niet aan kon doen. Het laat je toch de horror van de oorlog beseffen.

Hoop

devosfree2 — 2025-03-26 16:07:33 UTC

Gedurende het verhaal zat ik vol hoop voor Lucius en Margareta, een non van het veldhospitaal en dieper in het verhaal een vriendin van Lucius, en de soldaten en eigenlijk iedereen. Hoop voor dat ze het allemaal overleven. Natuurlijk iets meer hoop in Lucius natuurlijk, omdat je je meer focust op zijn verhaallijn. Je hebt hoop en vertrouwen in Lucius zijn doorzettingsvermogen. Dit komt er dan ook, zelfs langs de kant van andere personages. Je hebt Lucius die ondanks alles blijft vechten om levens te redden, aan de andere kant heb je Margareta die standvastig blijft, zelfs als de strijd verloren lijkt. Er is een mooi momentje waar Margareta en Lucius een dialoog hebben over wat ze na de oorlog gaan doen, waar de hun vooruitzicht vertellen aan elkaar. Het nummer "Imagine" van John Lennon sluit hier volgens mij bij aan. Het nummer staat stil bij de hoop en het vooruitzicht naar wanneer alles goed en vredevol is. Natuurlijk is dit subjectief, want niet alles kan perfect zijn, maar hoop en vooruitzicht is altijd perfect!

Harde realiteit

devosfree2 — 2025-03-26 16:27:12 UTC

In het verhaal moet Lucius kennis maken met de harde realiteit. Wat hem misschien belooft was tijdens zijn studies door de vele professors, leek helemaal niet zo idyllisch te zijn. Hij werd de eerste jaren na zijn studies geen beloftevolle dokter met een perfect leventje. Hij kreeg helemaal geen groot inkomen. In plaats daarvan moest hij misschien wel moeilijkere klusjes klaren, met minder comfort. Hij maakt kennis met Margareta, die al lang zorg draagt voor gewonde soldaten, met beperkte middelen weliswaar. Lucius heeft dan door dat medische zorg in de oorlog helemaal geen nette wetenschap is, dat er geen optie is voor gepaste middelen, maar dat het gaat om improvisatie en instinct, om leven en dood. Hij moest letterlijk operaties uitvoeren bij kaarslicht, dit zegt al zo veel. Lucius is dan ook de persoon die hieruit leert en hieruit groeit en beter de wereld leert begrijpen.

Eerste operatie

devosfree2 — 2025-03-26 17:03:16 UTC

Het moment dat lang bij mij is bijgebleven, is de eerste operatie dat Lucius echt moest doen. Toen Lucius met een korporaal op stap was, was er een noodgeval in verband met een geslachtsziekte van de korporaal, hij kon niet urineren. Hij moest opereren omdat de korporaal erop aandrong. Lucius had dit echter nog nooit gedaan, zeker niet zonder de nodige instrumenten. Na een tijdje is de nodige ingreep toch geslaagd met behulp van wat staven van zijn geweer en wat geweerolie. Dit fragment is bij mij heel erg bijgebleven omdat het voor de korporaal zo een grote last was waar hij van verlost werd. Niet alleen voor de korporaal was dit een opluchting, maar ook voor Lucius omdat dit voor het de stap naar de realiteit was. Ook was het zijn eerste geslaagde operatie. Hierdoor kreeg hij meer zelfvertrouwen voor andere behandelingen. Ik zag het ook als een momentje van bevrijding en blijdschap. De korporaal was zo blij en opgelucht dat ik er zelf ook blij van werd.

Tarock

devosfree2 — 2025-03-27 08:31:43 UTC

Tarock (audio)

devosfree2 — 2025-03-27 08:51:35 UTC

Basolia

devosfree2 — 2025-03-27 09:05:51 UTC

Basolia (audio)

devosfree2 — 2025-03-27 15:11:49 UTC

Houwitser

devosfree2 — 2025-03-27 15:20:11 UTC

Houwitser (audio)

devosfree2 — 2025-03-27 15:24:19 UTC