«Το Μεγάλο Μας Τσίρκο» του Ι. Καμπανέλλη. Ένα έργο γεμάτο Ελλάδα! Από τον Κρόνο, που φορές παραλληλίζουμε μ’ αυτόν την πατρίδα μας μέχρι την πρόσφατη ιστορία μας. Μέσα από  σατιρικές και δραματικές σκηνές αλλά και κάποια από τα υπέροχα τραγούδια του Ξαρχάκου γίνεται μια αναδρομή στην ιστορία της Ελλάδας από την Τουρκοκρατία, τον Οθωνα, την Μικρασιατική καταστροφή, τον πόλεμο του ’40, την κατοχή.

 Απολαυστικό  το χιούμορ  που σαρκάζονται στιγμές του έθνους…  συγκλονιστικός κι ανομολόγητος ο πόνος με τον οποίο πληρώθηκε κάθε επιπόλαιη, απερίσκεπτη, συμφέρουσα σε κάποιους, λάθος επιλογή.

 Σαν να μην αλλάξανε τα χρόνια, οι εποχές, οι άνθρωποι…

 Μια μοναδική παράσταση που το γέλιο με την θλίψη εναλλάσσονται με απόλυτο σεβασμό στα γεγονότα.

 Ένα έργο σταθμός στην ιστορία της Ελλάδας αλλά και την ιστορία του θεάτρου.

Η ιδέα για το ανέβασμα του έργου ανήκε στο θιασαρχικό ζεύγος, Καρέζη – Καζάκος που για πρώτη φορά την άνοιξη του 1972 σκέφτηκαν ν’ ανεβάσουν ένα έργο, που σύμφωνα με την Τζένη Καρέζη έπρεπε «να είναι κάτι σαν λαϊκό πανηγύρι, να κλείνει μέσα του πολλή ρωμιοσύνη… και μέσα από τη σάτιρα, τον αυτοσαρκασμό, το γέλιο και το δάκρυ, να μιλήσουμε για τους καημούς και τα όνειρα της φυλής μας, για προδομένους αγώνες, για προδομένες ελπίδες… και πάνω απ’ όλα για ομορφιά.

Για την ομορφιά αυτού του λαού, που δεν παύει ποτέ να αγωνίζεται, να προδίδεται, να πιστεύει και να συνεχίζει τον αγώνα του, διατηρώντας τις ρίζες του αναλλοίωτες αιώνες τώρα».

«Όλα αυτά όμως θά ’πρεπε να ειπωθούν ρωμέικα, ζεστά. Καθόλου φιλολογικά. Καθόλου εγκεφαλικά. Θά’ πρεπε, δηλαδή, να γραφτεί ένα έργο που να έχει μέσα του τους σπόρους της λαϊκής μας τέχνης. Εγχείρημα δύσκολο, άπιαστο σχεδόν»

 Δεν υπάρχουν καλύτερα λόγια, από αυτά της Τζένης Καρέζη, για μια παράσταση που σου δίνει την αίσθηση ότι επιτελείς ένα καθήκον. Ένα καθήκον προς την  ιστορία που κουβαλάς κι ένα ακόμα προς το μέλλον που ορίζεις….

 ΚΑΛΗ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ

 ΑΝΝΙΤΑ ΓΚΑιΤΑΤΖΗ

Εκατοντάδες θεατές παρακολουθούσαν καθημερινά την παράσταση κάτω από το άγρυπνο βλέμμα των αστυνομικών. Οι τελευταίοι δεν βρίσκονταν εκεί για να απολαύσουν το έργο, αλλά ως απεσταλμένοι του καθεστώτος. Σημείωναν τα κομμάτια της παράστασης στα οποία χειροκροτούσε περισσότερο ο κόσμος για να επιβεβαιώσουν ότι το έργο είχε μηνύματα εναντίον του καθεστώτος. Την ημέρα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, Καρέζη, Καζάκος και Ξυλούρης ήταν στο πλευρό των φοιτητών. Άλλωστε το θέατρο στο οποίο παιζόταν η παράσταση, ήταν ακριβώς απέναντι από το Πολυτεχνείο. Τρεις μέρες μετά, τον αγώνα των ηθοποιών διέκοψε η αιφνίδια σύλληψη της Καρέζη.... 
Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/i-sillipsi-tis-tzenis-karezi-gia-to-megalo-mas-tsirko/