„Hví reiðstu því hrossi er þér var bannað þar er nóg voru mörg til er þér var lofað að ríða? Þar mundi  eg hafa gefið þér upp eina sök ef eg hefði eigi svo mikið um mælt enda hefur þú vel við gengið en vér höfum þann átrúnað að ekki verði af þeim mönnum er heitstrengingar fella á sig.“ (kafli 5) 

  

„Því verður engin uppreist yðar ungra manna að yður vex allt í augu. Hygg eg að enginn maður muni eiga jafnmikil auðvirði að frændum sem eg. Sýnist mér slíkum mönnum illa farið sem þér er þykist lögkænn vera og ert gjarn á smásakir en vilt eig taka við þessu máli er svo er brýnt Mun þér og verða ámælissamt sem maklegt er fyrir því þú ert hávaðamestur úr ætt vorri. Sé eg nú hvað að sök horfir.“ (kafli 6) 

  

Þetta þing var fjölmennt harla. Voru þar flestir höfðingjar þeir er voru á Íslandi. Sámur finnur alla höfðingja og bað sér trausts og liðsinnis. En mjög svöruðu einum munni allir en enginn kvaðst svo gott eiga Sámi upp að gjalda að ganga vilji í deild við Hrafnkel og hætta svo sinni virðingu, segja þeir einn veg hafa í flestum stöðum farið er menn hafa þingdeilur átt við Hrafnkel að hann hefur alla menn hrakið af málaferlum, þeir er við hann hafa átt. (kafli 7) 

  

„Ei sagði eg að eg ætti eigi. Seldi eg í hendur Þorgeiri bróður mínum mannaforráð mitt áður en eg fór utan. Síðan hefi eg eigi við tekið fyrir því mér þykir vel komið meðan hann varðveitir. Gangið þið á fund hans og biðjið hann ásjá. Hann er skörungur í skapi og drengur góður og í alla staði vel menntur, ungur maður og metnaðargjarn. Eru slíkir menn nú vænstir til að veita yður liðsinni.“ (kafli 8) 

  

Hann veikst við skjótt og kvaddi upp menn sína og gekk til dóma. Hugði hann að þar mundi lítil vörn fyrir landi. Hafði hann í hug sér að hann skyldi leiða smámönnum að sækja mál á hendur sér og ætlaði að hleypa upp dóminum fyrir Sámi og hrekja hann af málinu. En þess varð eigi kostur. Þar var fyrir sá mannfjöldi að Hrafnkell kom hvergi nær og var honum þröngt frá burt með miklu ofríki svo að hann náði eigi að heyra mál þeirra er sóttu. (kafli 10) 

  

  

„Þessi merhross lítast mér þörf búmönnum. Er það mitt ráð að þau vinni til gagns mönnum slíkt er þau mega þangað til að þeim angrar vetur eða aldur. En hestur þessi sýnist mér eigi betri en aðrir hestar, heldur því verri að mart illt hefur af hlotist. Vil eg eigi að fleiri víg hljótist af honum en áður hafa orðið. Mun það vera maklegast að sá taki við honum er hann hefur eignast.“ (kafli 12) 

  

„Satt er flest fornkveðið, að svo ergist hver sem eldist. Verður sú lítil virðing sem snemma leggst á ef maður lætur síðan með ósóma og hefur eigi traust til að reka þess réttar síðan og eru slíkt mikil undur um þá menn er hraustir hafa heitið.“ (kafli 14) 

  

„Nú er svo komið kosti þínum Sámur sem þér mundi ólíklegt þykja fyrir stundu að eg á nú vald á líf þínu. Skal eg nú og eigi vera verri drengur en þú varst við mig og vil eg bjóða þér að lifa ef þú vilt, svo gerðir þú við mig, ella vera drepinn. Hinn er annar að eg skal einn skera og skapa okkar á milli.“ (kafli 15)