Το πουκάμισο, το νυφικό, που ήταν μεταξωτό κισμιρένιο, υφαινό­ταν στον αργαλειό και ο διάκοσμός του, γινό­ταν με χρυσό κέντημα και μπιμπίλα.

Το φουστάνι, είναι το βασικό κομμάτι της τοπικής γυναικείας φορε­σιάς. Είναι κοντόμεσο, με εφαρμοστό μπούστο και φαρδιά φούστα, με καλοσιδερωμένες πιέτες. 

 Αποτελείται από δυο τμήματα: τον κορμό, εφαρμοστά ραμμένο, και τη φούστα αρκετά φαρδιά με σούφρες (πτυχές), που διαμορφώνονται σε πιέτες. Ο κορμός μπροστά έχει λαιμόκοψη, η οποία καταλήγει σε ημικύκλιο άνοιγμα, τη σκάλα. Το νυφικό φουστάνι φοριέται και ως επίσημο. Είναι μονόχρωμο σε απαλούς χρωματισμούς και χρυσοκέντητο. 

 Το δεύτερο, φουστάνι είναι μεταξωτό κλαδωτό, σε πιο έντονα χρώματα και με λι­γότερο χρυσό κέντημα. Το τρίτο φουστάνι, είναι μεταξωτό με χρυσά, και το τέ­ταρτο, είναι πάντα μάλλινο, με χάρτζια. Η τραχηλιά, έχει ορθο­γώνιο σχήμα και ένα κατακόρυφο άνοιγμα στο κέντρο τη χωρίζει σε δυο ίσα μέρη. Ιδι­αίτερο γνώρισμα της τραχηλιάς είναι το πλούσιο χρυσό κέντημα και η δαντέλα, με τους πολλούς και περίτεχνους συνδυασμούς.

Το μαφέσι, είναι ένα μεταξωτό τετράγωνο ύφασμα που το δίπλω­ναν σχηματίζοντας ένα λεπτό ζωνάρι. Μπαίνει πάνω από την τραχηλιά, πε­ρίπου στο κέντρο της σκάλας του φορέμα­τος.Το κατασάρκι, είναι φανέλα χωρίς μανίκια, άσπρη βαμβακομάλλινη, υφαντή στον λίτο, που φορούσαν οι Ναουσαίες για εσώρουχο, χειμώνα - καλοκαίρι.

Τα έτερα, είναι γυναικεία βρακιά που κατασκευάζονταν από χασέ ή υφαντό άσπρο πανί.

Τα μανικάκια, αποτελούν συμπλήρωμα της γυναικείας φορεσιάς, είναι κισμιρένια και φοριούνταν κάτω από τα μανί­κια του φορέματος.Το μαντιλάκι, επίσης είναι ένα πρόσθετο διακοσμητικό στολίδι. Είναι μεταξωτό και το έβαζαν οι παντρεμένες Ναουσαίες μπρο­στά, στο ζωνάρι της ποδιάς τους.

Το λιμπαντί, είναι το πιο απλό και απαραίτητο επανωφόρι που φορούσαν πάνω από το φουστάνι ολόκληρο τον χρόνο. Είναι κοντή, εφαρμοστή, μανικωτή ζακέτα.

Η σαλταμάρκα, είναι το νυφικό πανωφόρι. Ραβόταν όπως και το λιμπαντί, τα κεντήματά της όμως γί­νονταν μόνο με χρυσόνημα. Το ύφασμα που χρησιμοποιούσαν ήταν ρούχο μαύρο και σπάνια βελού­δο. Η σαλταμάρκα φοριόταν όπως και το λιμπαντί, χειμώνα καλοκαίρι.

Το μακρυλέμπαντο, είναι χειμωνιάτικο πανωφόρι που είναι ελαφρύ και πιο κοντό από το φουστάνι.Η σκουρτέλα, είναι βαρύ χει­μωνιάτικο ρουχένιο επανωφόρι, με φαρδιά χρυσαφί ή μπεζ γούνα στα μπροστινά φύλλα της.

Το κοντογούνι, είναι ένας γούνινος στρογγυλευμένος γιακάς σε χρυσαφί χρώμα, ραμμένος σε γι­λέκο από φόδρα, που το φορούσαν κάτω από το λιμπαντί ή τη σαλταμάρκα, την άνοιξη, το φθινόπωρο και τον χει­μώνα.Ποδιά-ζώστρα-ζωνάρι

Οι ποδιές που φοριούνταν στη ναουσαίικη φορεσιά ανάλογα με την ηλικία και την περίσταση είναι:

1.     η νυφική ποδιά, που γινόταν από άριστο μεταξωτό ύφασμα, πάντα όμοιο με το φόρεμα, κεντημένη ολόγυρα με χρυσογάϊτανα.

2.     Η δεύτερη πο­διά που είναι μεταξωτή εμπριμέ.

3.     Η τρίτη και η τέταρτη, που φοριούνταν με τα ανά­λογα μεταξωτά ή μάλλινα φουστάνια και απλές ποδιές χωρίς κέντημα, για τα καθημερινά φουστάνια.

Η ζώστρα, είναι ένα πολύ μεγάλο τετράγωνο μαντίλι, στολισμένο, συνή­θως μεταξωτό, μάλλινο ή λαχουρένιο, το οποίο, διπλωμένο στα δύο σε τρίγωνο, πε­ριβάλλει τη μέση και τους γοφούς και δένεται αριστερά με κόμπο.

Τα ζωνάρια, είναι υφαντά, μεταξωτά, δίμιτα, υφασμένα στον αργαλειό ή μεταξωτά αγορασμένα. Το μάκρος τους ήταν συνήθως δύο μέτρα και στο τελείωμά τους είχαν κρόσσια, με καφασωτό δέσιμο.

Το κεφαλοκάλυμμα, είναι ένα από τα βασικά εξαρτήματα της ναουσαίικης γυναικείας φορεσιάς. Η Ναουσαία για πρώτη φορά στον γάμο της έβαζε φούντα (παλιότερη επο­χή) ή τιπιλούκι (αρχές του αιώνα μας). Είναι δώρο που το έκανε πάντα ο γαμπρός.

Η φούντα, αποτελείται από κόκκινο φέσι, που πάνω του τοποθετείται μικρό στρογ­γυλό χρυσοκέντημα, ο τεπές, και ολόγυρα έχει πυκνά χρυσά κρόσσια. Άξιο προσοχής είναι το μακεδονικό εξάχτινο ή οκτάχτινο αστέρι που είναι κεντημένο στον τεπέ του ναουσαίικου κεφαλοκαλύμματος.

Η φορεσιά του Ρουμλουκιού  έχει την ρίζα της στην πανοπλία των αρχαίων Μακεδόνων (κυρίως του Μεγάλου Αλεξάνδρου). Αποτελείται από πολλές στρώσεις μάλλινων  ρούχων και υφασμάτων. Αρχικά,  η γυναικεία φορεσιά αποτελείται από το καταστάρι (χοντρή μάλλινη φανέλα), το χοντρό ή λεπτό βαμβακερό πουκάμισο, την τραχηλιά, το σαγιά (μακρύς επενδύτης), το κοντόσι, τα μπρουμάνικα (πρόσθετα μανίκια), το ζουνάρι, την ποδιά ή φούτα. Το χειμώνα πρόσθεταν το καπότι και το κοντογούνι (μάλλινοι επενδύτες) κάλτσες, σκουφούνια, κουντούρες και τα γεμένια (μποτίνια). Τη φορεσιά συμπλήρωναν ο κεφαλόδεσμος -το κατσούλι και τα άλλα κοσμήματα- και η στολισιά στο κορμί.