Noc była wyjątkowo mroźna. W pokoju spał mały chłopiec, któremu śniło się, że w domu grasują myszy i zjadają pierniczki upieczone przez mamę na święta. 
− A sio, gryzonie! − zawołał przez sen i się przebudził. Przez chwilę leżał cichutko, nasłuchując. Z salonu dobiegły go tajemnicze dźwięki kroków, skrzypienie podłogi, a na końcu głośne „bęc!”. To już nie był sen, to działo się naprawdę. Zaciekawiony chłopiec wstał i na paluszkach przebiegł przez korytarz prosto pod drzwi salonu. 
     „Uch! Do stu tysięcy reniferów!” − usłyszał czyjś szept. Delikatnie otworzył drzwi i stanął zdumiony. Pod choinką leżał Mikołaj, zaplątany w długi kabel od światełek. Chłopiec od razu rozpoznał go po czerwonym stroju. Na jednym uchu dyndała mu śmiesznie kolorowa bombka, a do mikołajowej brody przyczepiła się srebrna gwiazdka. Obok leżał wielki worek wypełniony prezentami. 
− Ech… − westchnął Mikołaj i spróbował wstać. – Ojojoj! Boli! – powiedział i zaczął rozmasowywać obolałe kolano. 
− Pomogę ci, Mikołaju – zaoferował się chłopiec. − A może chciałbyś się napić wody albo soku? − Później, skarbeńku. Najpierw muszę stanąć na nogi – odparł Mikołaj. 
     Chłopiec był bardzo sprytny i szybko udało mu się rozplątać kabel ze światełkami. Zdjął z ucha Mikołaja bombkę i zawiesił ją z powrotem na choince, a potem pomógł mu wstać. 
− Dziękuję ci, złotko. Uch, ależ się poobijałem. Tak bardzo bolą mnie plecy, że nie wiem, czy wsiądę do sań. Kto teraz porozwozi prezenty? – westchnął.
− Mogę obudzić tatę – zaproponował chłopiec. 
− Nie, dorośli nie mogą mnie tu zobaczyć. Przynieś mi, proszę, coś do picia i zmykaj do łóżka, bo dzieci potrzebują dużo snu. Ja sobie poradzę, w końcu jestem Mikołajem. 
     Chłopiec spełnił życzenie gościa, przyniósł mu szklankę soku jabłkowego, a potem wrócił do swojego pokoju i od razu zasnął. Tym razem nie śniły mu się myszy, tylko renifery skaczące przez obłoki. 
     Tymczasem Mikołaj próbował zarzucić sobie na plecy worek z prezentami, ale był tak obolały, że tylko stękał i sapał z bólu. 
− Aż mam gwiazdki przed oczami – mruczał sam do siebie. 
    Nagle w rogu pokoju pojawiła się tajemnicza postać. 
− Kiedy szukasz pomocnika, wzywaj szybko Supersmyka! – zaśpiewała i podeszła bliżej. Światło księżyca oświetlało jej uśmiechniętą buzię. 
– Jestem Pola. Zna mnie każdy przedszkolak! Pomogę ci dostarczyć prezenty gdziekolwiek zechcesz. I zrobię to szast-prast! 
− Spadłaś mi z nieba, Polu. Sam nie dałbym rady. Czy chcesz pożyczyć moje sanie? 
− Dziękuję. Ty i twój renifer potrzebujecie odpoczynku. − Przecież nie udźwigniesz tak ciężkiego worka – zaniepokoił się Mikołaj. – On waży tyle co traktor. 
− Każdy prezent dostarczę osobno, nie martw się – powiedziała wesoło Pola, chwyciła pierwszy z pakunków i w podskokach wybiegła z salonu. 
     Mikołaj ułożył się wygodnie w saniach, nakrył się wełnianym kocem i zasnął. Po chwili nie było wiadomo, kto głośniej chrapie: renifer czy jego pan. 
     Nim wzeszło słońce, Pola dostarczyła prezenty wszystkim dzieciom w okolicy. Zmęczona i pełna wrażeń zasnęła w bazie Supersmyków, w swoim bezpiecznym domku na drzewie. Obudziła się w samo południe i od razu zobaczyła przy łóżku kolorowy pakunek. „Czy to jest prezent dla mnie?” − pomyślała i odwiązała ozdobną wstążkę. Tak! Dostała to, o czym zawsze marzyła. Mikołaj ukradkiem obserwował tę scenę i był bardzo szczęśliwy, że mógł się odwdzięczyć za okazaną pomoc i wręczyć Poli niespodziankę. Uśmiechał się od ucha do ucha, podobnie jak chłopiec, który znalazł pod choinką wymarzone przybory do malowania. 

     Zbliżały się święta Bożego Narodzenia. Od tygodnia wszyscy domownicy byli bardzo zajęci. W kuchni pachniały kapusta z grzybami, makowiec, sernik z brzoskwiniami i wiele innych przysmaków. Mama upiekła pierniczki i w niektórych zrobiła dziurki, żeby możne je było zawiesić na świątecznym drzewku obok bombek, gwiazdeczek i anielskich włosów.      – Najwyższy czas ubrać choinkę – powiedziała mama. 
     Tata wsadził jodłę do wielkiej donicy z ziemią, tak żeby można było ją podlewać. Dzięki temu mogła stać dłużej, a jej igiełki były zielone i pachnące. Potem oplótł jodełkę sznurem kolorowych lampek i sprawdził, czy żadna nie jest przepalona. 
– Wszystkie świecą! Reszta należy do was – stwierdził tata, przynosząc dzieciom pudełka z bombkami i innymi ozdobami. Rodzeństwo z radością rozpoczęło ubieranie choinki, bo to było ich ulubioną rodzinną tradycją.
 – Ciekawe dlaczego świątecznym drzewkiem jest zawsze jodła albo świerk? – zastanawiała się głośno Lena. – Może dlatego, żeby w domu pachniało lasem? Jak myślicie? I dlaczego na stole musi być zawsze dwanaście potraw, a nie na przykład sześć? Przecież nie damy rady wszystkiego spróbować. 
– Mhm... – mruknął Antek. 
     Pozostali nic nie odpowiedzieli, bo każdy był zajęty swoimi własnymi sprawami. Janek cały czas zastanawiał się nad tym, czy noszenie toreb z zakupami sprawiło, że urosły mu mięśnie. Jak na prawdziwego sportowca przystało, już tydzień wcześniej postanowił pobić światowy rekord szybkości w… robieniu przedświątecznych porządków: pomógł tacie umyć okna, odkurzył dywan w salonie i poukładał swoje ubrania w szafie. Od dawna trenował koszykówkę i zależało mu na dobrej sprawności, więc co chwilę podskakiwał, żeby zawiesić ozdoby na najwyższych gałązkach. 
– Łap! – krzyknął Janek do brata i udał, że rzuca do niego bombkę. Antek jednak nie dał się nabrać, tylko spokojnie nawlekał pierniczki na nitki. W przeciwieństwie do Janka, martwił się, czy wybrane przez niego prezenty zadowolą najbliższych. Czy tata ucieszy się z nowej książki o kosmosie? Czy mamie spodoba się namalowany przez Antka obrazek? Czy rodzeństwo zainteresuje się kupioną przez niego grą o nazwie „Mądra flądra”? I co ważnego powinien powiedzieć, kiedy będzie składał świąteczne życzenia?       Niespodziewanie Urwis, jamnik, który uwielbiał się bawić, chwycił zębami największą gwiazdę i próbował rozerwać ją na kawałki. 
– Oddaj, to nie jest kość! – powiedziała Lena i odebrała psu zdobycz.  
     Rozbrykany Urwis potrącił ogonem najniższą gałązkę i zbił wielką srebrzystą bombkę. 
– Tak nie wolno! – powiedziała Lena. – Może porozmawiamy o tym w czasie wigilii? Co ty na to, Urwisku? Podobno zwierzęta mówią wtedy ludzkim głosem.
 – Strasznie hałasujecie – stwierdził ze smutkiem Antek, bo właśnie pokruszyły mu się dwa pierniczki.
     W tej samej chwili do pokoju weszła Ola. Położyła na stole świąteczny obrus, a pod nim sianko. Uśmiechnęła się do wszystkich.  
– Wiecie, o czym teraz pomyślałam? O tym jak, miło być z wami i jakie to szczęście, że możemy te święta spędzić razem. Mama, tata i my. Dzieci spojrzały na siostrę. Po jej słowach wszyscy poczuli spokój i radość. Choinka była już pięknie ubrana i migotała, jakby nosiła na sobie sukienkę uszytą z promieni słońca. Za oknem padał śnieg, który otulił bielą drzewa i ulice, a w domu pachniało lasem i pysznym jedzeniem.
 – Kto mi pomoże nakryć do stołu? – zapytała Ola. 
– Wszyscy! – odpowiedziało rodzeństwo. – Przecież to nasze wspólne święta. 

W ten szczególny wieczór tańczą świec płomyki, salę wypełniają skaczące ogniki. W kącie naszej sali, pięknie wystrojona, panna choineczka uśmiecha się do nas. 

Na niej bombki, łańcuch, lampki kolorowe, gwiazdeczki prześliczne – złocone, bajkowe. Na jednej gałązce piernikowe ludki, a na innej siedzą małe krasnoludki. 

Pajacyk, kogucik, maleńkie serduszka, chrupiące ciasteczka, pachnące jabłuszka. Niech gwiazda na niebie jasnym światłem świeci i ogarnia ciepłem serca wszystkich dzieci.