Fólki í kringum mig fannst hann frábær og mér fannst erfitt að brjóta þessa ímynd sem fólk hafði á honum. Leið eins og ég væri að valda vonbrigðum. Ég kom mér út úr sambandinu eftir að hafa leitað mér aðstoðar hjá Bjarmahlíð og Aflinu. Það var mjög gott að fá staðfestingu á að hann var að beita ofbeldi og að ég ætti að fylgja innsæinu en úff hvað það er erfitt að fara frá einhverjum sem maður þarf samt að eiga í samskiptum við barnanna vegna. 

Enn í dag þótt það sé liðinn einhver tími þá þarf ég að díla við afleiðingar af því hvernig hann kom fram við mig. Ég geri ekki alltaf greinarmun á hvað þykir eðlilegt í samböndum og hvað ekki og sjálfsmyndin er frekar brengluð. Ég er með stöðugt samviskubit hvort ég sé að gera nóg eða alltof lítið og get verið ofboðslega meðvirk. 

Ég díla líka við spurningar sem ég er spurð varðandi þetta eins og af hverju fórstu ekki? Af hverju ákvaðstu að eignast fleiri en eitt barn með honum? Af hverju sagðirðu ekki frá? Það lítur ekkert út á samfélagsmiðlum eins og þið hafið verið eitthvað annað en hamingjusöm, var þetta svona slæmt? Af hverju af hverju af hverju? Þetta eru erfiðar spurningar sem láta mig efast aftur. Í þau fáu skipti sem hann tekur börnin og vel gengur þá efast ég enn meira um allt ofbeldið. Var hann bara fínn? Gerði ég of mikið úr þessu? 

En svo dettur hann í sama gamla mynstrið og ég man. Ég finn. Ég veit að ég gerði rétt með því að fara. Ábyrgðin á ofbeldinu er hans. En sumt er ekki hægt að útskýra fyrir öðrum án þess að hafa upplifað það sjálfur.

Það var ekki fyrr en ég kynntist kærasta mínum að ég áttaði mig á því að hann braut á mér og að ég “má alltaf hætta við”:)

Ég varð honum algjörlega háð fjárhagslega, svo mikið að þegar ég fór þá þurfti ég aðstoð fjölskyldu og vina. Ég átti bara skuldir. Við bjuggum saman í að verða áratug. Hann ávaxtaði sínar eignir, ég borgaði reikninga og mat sem svo var einskins metið þegar hann vildi mig ekki lengur.

Á þessum tíma átti hann í kynferðislegum samskiptum við að minnsta kosti 20 konur sem ég veit af, hann var í ástarsambandi með sumum þeirra. Stundum særði það mig enn meir hvað þær voru ófríðar.

Leiðin til að lifa af var að búa sér til allskonar óheilbrigð viðmið, t.d. að það hafi verið skárra ef framhjáhaldið var með fallegri konu, eða ef hann skildi eftir brund fyrir mig til að þrífa. Þá var hann líklega ekki að halda framhjá, nema bara í skilaboðum á samfélagsmiðlum. Eins þegar hann réðst á mig, þá var það mín sök þar sem ég varð svo tryllt af reiði. Hann gat ekkert annað, og ég trúði því. Hann sagði oft að það ætti eftir að verða minn helsti baggi í lífinu hvað ég væri stolt og ákveðin, það gæti engin búið með konu sem ekki væri undirgefin. „Betra er að vera undirgefin en yfirgefin“ sagði hann oft. Ég var alveg undir hælnum á honum en reyndi stundum að finna töffarann sem hafði kynnst honum nokkrum árum áður.

Hann er þekktur maður, hrókur alls fagnaðar hvar sem hann mætir. Hann er alltaf tilbúinn að aðstoða þá sem minna mega sín. Hann er líka tilbúinn að vera vondur við fólk, þá líka sem standa honum næst ef hann hagnast á því. Ég hef margoft og á ábyggilega eftir að svara fólki sem spyr af hverju ég hafi ekki farið frá honum mikið fyrr? af hverju það hafi verið svona erfitt? Af hverju svona klár og flott kona hafi verið í þessum aðstæðum? Svarið er ósköp einfalt, hann beitti mig andlegu, líkamlegu, fjárhagslegu og kynferðislegu ofbeldi með þeim afleiðingum að ég missti trú á eigin getu og hæfileikum, og svo elskaði ég hann mjög mikið.

Í dag, mörgum árum seinna, getur hann enn triggerað sálina en það fer minnkandi. Við þurfum að vera í samskiptum vegna barna. Það hefur verið lærdómsríkt. Ég er að finna töffarann aftur, konuna sem ætlar að búa ein með börnunum sínum. Það hefur tekið langan tíma og mörg meðferðarviðtöl, mikinn grátur og jafnvel hugleiðingar um að taka eigið líf.

Við þurfum að taka þétt utan um þolendur ofbeldis og skilja að þeirra viðbrögð, eru eðlileg við svo mjög óeðlilegum aðstæðum. Það er enginn sem getur metið alvarleika ofbeldisins nema þolandi þess.

Með þakklæti fyrir að vera boðinn vettvangur til að segja frá minni reynslu af ofbeldi í nánu sambandi.

Ég var í sambúð með manni í 2 ár. Ástin var mikil á báða bóga fyrst um sinn. Hann var sjarmerandi, klár og kom fram við mig af virðingu og ást. Það kom að því að viðvörunarmerkin fóru að sjást, þessi rauðu flögg sem eru augljós þegar ég lít til baka, en voru það ekki þá. Ég var blind af ást og vildi ekki trúa neinu misjöfnu um þennan frábæra ástmann minn.

Þetta byrjaði sem andlegt ofbeldi. Hann einangraði mig inni á heimilinu, enginn mátti koma í heimsókn nema besti vinur hans. Honum var sérstaklega illa við systur mína sem bjó í sama bæjarfélagi. Hún mátti alls ekki koma og hann fann henni allt til foráttu. Einfaldlega vegna þess að hún sá hvað var að gerast og gagnrýndi það. Hann vildi aldrei fara neitt með mér, enda sjaldan til peningar á heimilinu vegna áfengis-og fíkniefnaneyslu okkar. Ég drakk, hann drakk og reykti kannabis daglega. Hann fékk mig til að steypa mér í skuldir og selja persónulega hluti sem mér voru kærir, til að fjármagna neysluna. Hann hafði óbeit á mörgu sem ég hafði ánægju af og setti blátt bann við mörgu innan heimilisins. Ég mátti t.d. ekki hlusta á tónlist sem ég hafði gaman af, né horfa á sjónvarpsefni sem hann þoldi ekki. Hann gat ekki sofið nema að ég væri við hliðina á honum og varð brjálaður af reiði ef ég var vakandi aðeins lengur. Það var einmitt af slíku tilefni sem hann reiddist heiftarlega í fyrsta skiptið. Hann brjálaðist og braut nestisbox dóttur minnar með hnefahöggi, og kaffibolla sem faðir minn heitinn hafði gefið mér og mér þótti svo vænt um.

Eftir þetta fór hann að henda mér út úr húsinu og læsa. Í fyrsta skiptið var það af þeirri einföldu ástæðu að ég fílaði lag sem hann þoldi ekki. Þetta gerðist ítrekað og skipti engu máli hvernig veðrið var og hvernig ég var klædd. Eitt skiptið henti hann mér út á náttfötunum og inniskónum einum fata, í brunafrost og snjó. Ég kól á fingrunum og glímdi við doða í höndum í 3 mánuði á eftir. Sem betur fer var ég með símann minn í vasanum og gat hringt í lögregluna. Þessar útkastanir komu æ oftar fyrir og var ég alltaf blá og marin á handleggjunum eftir átökin við hann.

Ég var komin í þrot. Ég vissi innst inni að þetta væri ekki í lagi. En ég hafði engin ráð. Ekki í nein hús að venda og vissi ekki hvað ég ætti að gera. Ég hélt áfram að verja hann og láta eins og ekkert væri að.

Loks kom að því að það sauð uppúr. Hann komst að því að ég hafði verið að spjalla við vin minn á netinu og allt fór í háaloft. Hann hrinti mér, henti mér í gólfið. Braut upp baðherbergishurðina þar sem ég var búin að læsa mig inni til að forða mér. Hann hafði þvaglát yfir mig, sem er mesta niðurlæging sem ég hef orðið fyrir á ævinni. Hann neyddi mig til kynferðislegra athafna og henti mér svo út. Ég lenti illa á bílaplaninu og handleggsbrotnaði. Hann neitaði að afhenda mér símann minn þannig að ég gat ekki hringt eftir hjálp. Þarna stóð ég, í slydduveðri eftir miðnætti, niðurlægð og handleggsbrotin, símalaus. Ég hljóp yfir á næsta bæ, þetta var í sveit rétt utan þorpsins, og bankaði þar upp á. Mikið er ég þakklát þeim góðu hjónum sem tóku mig inn, vöfðu mig inn í teppi og hringdu á lögregluna. Ég var send á bráðamóttökuna og þaðan fór ég í Kvennaathvarfið.

Ég kærði manninn fyrir kynferðisbrot og líkamsárás. Málið er búið að veltast í kerfinu í rúmlega ár. Í dag fékk ég bréf frá yfirvöldum þar sem mér var tjáð að málið væri niðurfellt að hluta. Það er ekki hægt að sanna kynferðisbrotið, þar sem kærði neitar allri sök og að ekkert kynferðislegt hafi átt sér stað þetta kvöld. Það góða er að kæran um líkamsárás fer í frekari rannsókn.

Ég hef alltaf talað opinskátt um hvað gerðist og hef fundið fyrir miklum stuðningi. Ég held áfram að berjast fyrir réttlæti í þessu máli. Ég vil sjá þennan mann dæmdan og þetta sitji fast á sakaskránni hans. Með þessum skrifum er ég ekki að leita vorkunnar, heldur vona ég að einhver þarna úti geti tekið þetta til sín og leitað sér aðstoðar. Ég mun aldrei þegja, því ofbeldi þrífst best á þögninni.

Ást og friður.

Ég eignaðist barnið og endaði í 100% námi með nýfædda barnið því ég átti takmörkuð réttindi og náði þannig að fá námslán sem tekjur í fæðingarorlofinu.

Raunveruleiki margra kvenna, því miður.

Raunveruleikinn minn.

Seinni maðurinn var svo góður við mig, hann barði mig allavega ekki eins og *******, þetta var setning sem bergmálaði í höfðinu á mér í þessu sambandi.

Horfði alltof lengi framhjá hinu ofbeldinu sem hann beitti mig.

Ég fór á endanum, fyrir strákinn okkar ♥️

Ég kynntist strák sem kippti öllu undan mér. Hann tæmdi mig af orku, sjálfstrausti og trú á sjálfa mig. Nú sit ég hér með sárt ennið, brotið hjarta og brotið sjálfið.

Í byrjun sagði hann allt það fallega sem mig hafði alltaf dreymt um að heyra. Fljótlega eftir að sambandið hófst, þegar ég var blind af ást og full af von um að loksins hefði ég fundið einhvern sem elskaði mig fyrir mig, byrjaði þetta allt.

Hann vildi fá aðgang að öllum samfélagsmiðlunum mínum, fór yfir skilaboð, fylgdist með hverjum ég talaði við og túlkaði allt sem svik eða framhjáhald . Hann krafðist þess að sjá staðsetninguna mína.

Hann ásakaði mig um framhjáhald við alla strákinn, sem afgreiddi mig í búðinni, sem ég vann með og alla sem varð mér á vegi. Einnig ásakaði hann mig að eiga í kynferðislegu sambandi við mann systur minnar

Ég mátti ekki taka símann með mér neitt, hann tók allar myndirnar af mér og setti þær í símann sinn og eyddi þeim úr mínum. Einnig var hann stöðugt að spyrja hvað ég væri að gera inn á messanger og tiktok, sem ég var ekki, ég gleymdi bara að loka appinu. Þetta varð til þess að ég hafði engan áhuga að hafa símann á mér. Út frá því spratt reiðinn upp afhverju ég tæki ekki símann í íbúðina og hann þurfti að borga fyrir allt. En satt að segja þá borgaði ég meiri hlutan í öllu. Ég komst ekki í vinnuna í nokkur skipti því hann hótaði að drepa sig ef ég færi.

Sambandið varð vítahringur reiði, eftirlits og ásakana, sem gerðu mig smám saman hrædda við að vera ég sjálf.

Ég fann fyrir ruglingi, kvíða og meðvirkni. Ég fór að reyna að laga, róa og sanna að ég væri ekki sú sem hann sagði.

Hann vildi að við myndi flyttum saman eftir 3 mánuði, samþykkti ég það. Því ég var orðin svo brotin að ég trúði því að ef ég bara væri nógu góð, myndi hann hætta að ásaka mig. Ég sagði upp íbúðinni minni, sem hafði verið öryggisnetið mitt. Ég skipti meira að segja um vinnu vegna ásaka um framhjáhald.

Hann lofaði að hætta – en loforðin voru tóm.

Hann eyðilagði afmælisdag bróður míns sem er látinn. Þá fékk ég nóg og sá að ég átti ekki þetta skilið og sleit sambandinu.

En ég hafi engan stað til að fara á og þurfti að búa með honum. En ástandið varð fljótt óbærilegt. Hann suðaði stöðugt um kynlíf, ég neitaði.

Hann byrjaði þá að verða ágengur og gaf mér ekki frið, hrinti ég honum frá mér og þá breyttist allt. Hann varð ofbeldisfullur, gekk að mér með gardínustöng og gerði gat á hurðina. Þá vissi ég að ég yrði að fara. Ég gekk út.

Ég sagði engin frá því hvað væri í gangi lífinu mínu og það er það vesta, því það gat enginn komið mér til hjálpar fyrir allt var of seint.

Ég veit ekki hvað gerist næst, en ég veit eitt: Ég ætla að lifa þetta af og byggja mig upp aftur. Það mun taka sinn tíma.

Ég er ekki fyrsta stelpan sem hefur lent í þessu með þennan strák og ég verð ekki sú síðasta.

Ef þú hefðir ekki nauðgað og reynt að drepa mig þá hefði ég líklega ekki þurft að glíma við þetta sl tugi ára en ég mun aldrei vita það.

Ég fór í Bjarkarhlíð i 3-4 tíma, það gerði mér gott að hafa farið, ég fékk staðfestingu á að mín líðan væri ekki væl og fór að kynna mér gaslýsingu og veit betur í dag, þótt mér liði ekki alltaf vel.

Ég varð svo fyrir því í fyrsta skipti að handahófskenndur maður réðst á mig tilefnislaust þegar ég var á leið heim eftir Menningarnótt árið 2023. Hann sat um fyrir mér, spottaði mig líklega eina á gangi, fannst það greinilega kjörið tækifæri til þess að brjóta á mér kynferðislega, plantaði sér við strætóskiltið og þóttist vera að bíða eftir strætó, klukkan fjögur að morgni, ég tók sko þá fyrst eftir honum, ég er samt vanalega alltaf á varðbergi, ég lofa! Ég sneri mér að honum, var við það að vera næs og hjálpsöm, og var í þann mund að segja honum, blíðlega, að strætó væri sko hættur að ganga - bæng, hann ræðst á mig reyndi að takast ætlunarverk sitt - hann náði því ekki- "yesss". Ég öskraði nefnilega svo hátt að hann varð hræddur, ég var samt ekki viss um hvort ég ætti að öskra hjálp eða..."eldur" eins og í bíómyndunum. Hann hljóp í burtu, fólk sem heyrði í mér öskra kom hlaupandi til mín, stumruðu yfir mér, en svo....svo kom maðurinn aftur, líklega til þess að sjá hvort ég væri ennþá ein, liggjandi í götunni, þar sem hann skyldi mig eftir á Birkimelnum, beint á móti Orkunni. Hann gekk hægt og rólega framhjá mér og starði djúpt í augun á mér - augljóslega til þess eins að ögra mér (ég mun aldrei gleyma hvernig hann lítur út, rookie mistake hjá honum)- ég lét parið sem hjálpaði mér vita að þetta væri hann. Strákurinn hringdi á lögregluna, fylgdi manninum eftir þar sem lögreglan svo handtók árásarmanninn. Ég kærði, sagði lögreglukonunni sem tók af mér skýrslu að ég væri handviss um að hann hafi ætlað sér að brjóta á mér kynferðislega, hún sagði að "ég gæti ekki lesið hugsanir", en ég svaraði þá að þetta væri sko ekki mín fyrsta upplifun af kynferðisofbeldi, ekki í fyrsta sinn sem ég kæri og þó ég geti ekki lesið hugsanir þá væri það á kristaltæru hvað maðurinn ætlaði sér að gera. Fyrir það fyrsta þá greip hann með lófanum yfir allt andlitið á mér, hélt fyrir munninn á mér og nef, slengdi mér í jörðina af svo miklu afli að ég er heppin að hafa ekki meiðst meira en ég gerði - adrenalín - hélt mér niðri í gangstéttinni, rak hnén og hélt þeim á sitthvoru lærinu á mér. Ef hann hafi ætlað að ræna mig þá hefði hann bara gert það og málið dautt - hann gerði það ekki. Ef hann hefði "bara" ætlað að ganga í skrokk á mér, þá hefði hann gert það - sem hann gerði heldur ekki. Það er bara eitt eftir og það var það sem hann ætlaði sér að gera...en hey! ég les náttúrulega ekki hugsanir....málið er ennþá í vinnslu, lögreglan "gleymdi" nefnilega að bóka kæruna í heilar 3 vikur - sögðu mér samt í hvert skipti sem ég hringdi að þau "væru sko að rannsaka málið" - fyrirgefið en hvaða mál var það? Það var ekkert mál til á mínu nafni í þessar þrjár vikur, lögreglan laug að mér. Svo komst upp um þau svo að ég ásamt lögmanni mínum þurftum að endurkæra, skriflega, ítarlegra. Svo heyrðist ekkert, ekki múkk frá lögreglunni, þangað til að þau reyndu að fella kæruna niður, í þetta skiptið vegna þess að "þau vissu ekki hver gerandi væri" - maðurinn sem var handtekinn á vettvangi, sem gat ekki borið fyrir sig ástæðu veru hans á þessum sama vettvangi og hvað hann hafi nú verið að gera af sér - maðurinn sem var látinn gista í fangaklefa yfir nótt því hann gat ekki sagt lögreglunni hver hann væri, hvaðan hann kæmi og hvert hann ætlaði, maðurinn sem sagðist ekki muna neitt. Já, lögreglan "vissi ekki hver gerandi væri". Ég og lögmaðurinn minn kærðum að vitaskuld þessa fáránlegu ástæðu. Ríkissaksóknara blöskraði þessi vinnubrögð og sagði lögreglunni að girða sig í brók og vinna málið að alvöru.

Ég var svo beðin um að koma í skýrslutöku, þar sem ég einfaldlega sagði lögreglumanninum að ég upplifi mig ekki enn örugga í mínu nánasta umhverfi, ég fer ekki lengur út á kvöldin nema ég taki leigubíl heim eða hafi öruggt far. Ég tala ekki við ókunnuga karlmenn, er ekki lengur opin, hress og hjálpsöm við fólk sem ég þekki ekki, ég hætti að treysta lögreglunni - sem áttu að vera með mér í liði - svo spurði ég hann eftir hverju þau væru eiginlega að bíða, hvort að þau væru virkilega að bíða eftir því að þessi maður, sem hafði svo ótrúlega augljóslega gert svona áður, myndi drepa næstu konu, síðan hvenær er leyfilegt fyrir karlmenn að ráðast á konur og fá svo að ganga lausir í leit að næsta fórnarlambi, hvenær svona lagað yrði eiginlega stoppað. Úff ég var svo ótrúlega reið og sár í þessari skýrslutöku, lögreglumaðurinn reyndi að virðast hlutlaus en ég náði nú samt að hrista aðeins upp í honum, ég sá það. Þetta blessaða mál er ennþá í gangi. Það átti að vera sett í flýtimeðferð, 5 mánuðir síðan skýrslutakan var, flýtimeðferð minn rass.

Það að þurfa að ganga endalaust eftir því að kerfi sem á, í fullkomnum heimi, að vinna FYRIR brotaþola ofbeldis í stað GEGN þeim er svo ótrúlega sorglegt og þreytandi. Það að þurfa að vera "pirrandi týpan" og ýta í fólk svo það vinni vinnuna sína er svo galið en hey - svona er að vera trámatíseraður á Íslandi, ég vissi það alveg áður en ég ákvað að láta slag standa og berjast fyrir mér. Ekki bara stóru mér, heldur líka litlu mér, í þetta skiptið myndi ég sko vinna skrímslið án þess að missa alla lífslöngun og öryggistilfinningu. Kæruferlið á Íslandi er ómannúðlegt fyrir það minnsta, það að opna endalaust á blæðandi sár bara svo að "læknarnir" geta mögulega hugsanlega kannski kíkt á það, þið vitið, þegar þeim hentar er svo bilaðslega sársaukafullt, það grær aldrei - allavega ekki alveg - það blæðir alltaf smá - þó við setjum plástur.

Það eru núna að verða komin 15 ár frá því að ég kærði í fyrsta sinn - nú þegar ég stend aftur, ekki á sama stað samt því ég hef nú unnið í svo mörgum áföllum - og það hefur nánast ekkert breyst. Kerfið er ekki fyrir okkur sem þurfum hvað mest á því að halda. Kerfið er byggt upp fyrir gerendur ofbeldis, sem liggur við fá klapp á bakið fyrir vel unnin brot. Við hrópum meira að segja húrra fyrir dómum sem eru varla uppí nös á ketti. "Réttar" kerfið er, hefur alltaf verið og mun líklega með þessu áframhaldi alltaf vera fyrir gerendur ofbeldis.

En hey!

Þetta er sko mjög vont....

En engar áhyggjur samt!

Því það venst......

Ég var gift mínum ofbeldismanni í mörg ár og við eigum börn saman á öllum aldri. Ofbeldið var lúmskt. Það var mikil stjórnun frá upphafi og “love bombing” en án þess að ég áttaði mig á því. Einangrun frá fjölskyldunni og ég var fyllt af draumum um hvernig líf okkar yrði í framtíðinni og varð eiginlega ástfanginn af draumnum, loftbólu sem varð aldrei veruleiki. Hann byrjaði að beita mig líkamlegu ofbeldi og eftir það varð hjónabandið aldrei eins. Ómeðvitað var ég alltaf hálf hrædd við hann og hans viðbrögð.  Við vorum flott fjölskylda á yfirborðinu með allt á hreinu. Við unnum okkur í gegnum skóla og barneignir en það var alltaf tvöföld vinna fyrir mig. Ég gat ekki sagt neinum frá líkamlega ofbeldinu sem ég varð fyrir vegna skammar og vegna þess að ég vildi gera allt til þess að gefa hjónabandinu tækifæri. Ég vissi það að ef að ég segði vinkonum mínum frá þá yrðu okkar samskipti við þær aldrei söm. Þær myndu líta mig öðrum augum og ekki gefa honum tækifæri. Ég reyndi að telja sjálfri mér trú um að öll sambönd væru erfið og að allir væru að ganga í gegnum erfiðleika sem að ekki væri endilega talað um. Fyrir mér var hjónaband heillög stofnun sem að ekki mætti rifta. Hjón ættu að vera saman í blíðu og stríðu. Foreldrar mínir skildu á sínum tíma og ég vildi ekki að mín börn myndu upplifa það. Ég gæti þetta. Þá vissi ég ekki að erfið sambönd eru eitt en ofbeldi er annað. Svo er það staðalímyndin sem að er alltaf að veltast fyrir manni. Ég á góða fjölskyldu, það var ekki ofbeldi á mínu heimili og ég átti góða æsku. Á yfirborðinu var allt fínt hjá mér. Okkur gekk ekki illa. Þegar að ég var í grunnámi í háskóla þá varð ég í fyrsta sinn fyrir líkamlegu ofbeldi af hálfu mannsins míns. Ég var á leið að læra fyrir próf, hann vildi ekki vera heima með barninu, hann varð reiður og dró mig á hárinu yfir allt eldhúsið og inn í stofu og henti mér þar á gólfið. Ég varð svo hissa og fyrir svo miklu áfalli að ég varð hálf stjörf. Samt fór ég í skólann og lærði, grátandi í einkaklefa á bókasafninu, reyndi ég mitt besta. Á þessum tíma sagði ég ekki neinum frá. Ég skammaðist mín fyrir hann og mig. Ég hélt að ég hlyti að hafa gert eitthvað til þess að engja hann til reiði. Ég ætlaði að vera sterk og komast í gegnum þetta. Í annað skiptið sem að hann beitti mig líkamlegu ofbeldi þá var hann þungur og lét það bitna á mér. Ég var geðveik að hans mati og hafði ekki rétt á að segja hluti við hann. Hann óð að mér greip um höfuð mitt og hendur og lagði mig í gólfið og hélt mér þar. Elsta barnið okkar varð vitni að þessu og hljóp að honum, ætlaði að bjarga mömmu sinni. Hann sleppir og ég verð aftur stjörf. Ég mundi að einhversstaðar las ég eða hafði heyrt að í annað skiptið sem að líkamlegt ofbeldi ætti sér stað þá ætti það eftir að gerast aftur og aftur. Innsæið mitt sagði mér að ég þyrfti að fara. Ég tók börnin og setti út í bíl. Ég keyrði af stað. Ég keyrði út á land þar sem að foreldrar mínir búa. Mér datt ekki í hug að ég ætti heima í kvennaathvarfinu. Þrátt fyrir að ég hefði verið að lenda í þessum aðstæðum. Nei ég var ekki heimilislaus, ég átti mann í góðri vinnu, ég átti fallegt hús og átti fjölskyldu. Ég var ekki að erlend. Ég var fyrir barðinu á mínum eigin fordómum og staðalímynd. Foreldrar mínir kunnu ekki að taka á þessu. Þetta var líka áfall sem að þau kunnu ekki á. Þarna var ég komin ein með ung börn, ekki með vinnu. Ég var í viku hjá þeim en sá ekki að ég ætti annan kost en að fara aftur heim.  Ég sagði engum frá nema foreldrum mínum.  Þetta gerðist fyrir 15 árum síðan. Síðan þá hef ég ekki orðið fyrir frekara líkamlegu ofbeldi en andlega, kynferðislega og fjárhagslega ofbeldið tók sterkara við. Það var einnig lúmskt.Ég var líka í undimeðvitundinni hrædd við viðbrögð hans. Ég áttaði mig  ekki á fjárhagslega ofbeldinu sem ég varð fyrir. Maðurinn minn var í góðri vinnu en ég var alltaf að reyna að vera í vinnu með því að þurfa að bera ein ábyrgð á öllu tengdu heimilinu og börnunum eða ég var að reyna að vinna á einhvern hátt sjálfstætt. Finna verkefni, selja eitthvað. Til þess að fá pening. Ég fékk ekki aðgang að hans kortum eða bankareikningum. Mér var skammtaður peningur. Ég hugsaði alltaf með mér að ég gæti ekki verið að kvarta. Við áttum gott hús, ágætis bíl og færum reglulega í ferðalög. En þetta var allt á hans forsendum. Hann ákvað ferðalögin og hann var sá sem að keypti ferðirnar. Hann fór ótal sinnum sjálfur erlendis án þess í raun að spyrja mig. Hann fór erlendis með vinum og með ættingjum. Ég gat þetta ekki. Hann keypti hitt og þetta sem að ég gat ekki gert. En mér fannst ég vera vanþákklát ef að ég væri að biðja um meira. Ég ætti þá bara að reyna betur sjálf að afla mér pening. Andlega ofbeldið fór svo stigvaxandi. Það voru hótanir um að fara frá okkur. Og hann fór oftar en einu sinni og skildi mig eftir með börnin. Ég hélt þessu öllu frá þeim. Vildi ekki að þau væru fyrir barðinu á okkar veseni. Hann kallaði mig ógeð og fleiri ljótum nöfnum. Hann fór að ljúga að mér. Það var ekki fyrr en ég fór að skrifa niður ýmisleg atvik sem að ég skildi ekki að ég fór að sjá mynstur. Ég upplifði beinar gaslýsingar. Þegar að það varð skýrt fyrir mér þá breyttist tilfinning mín til hans algjörlega. Ég fór í “survival mode”. Ég vissi að ég ég yrði að geta staðið á eigin fótum. Ég fór í meistaranám í Háskóla gegn hans vilja en kláraði það bara á hörkunni. Stuttu eftir að ég kláraði námið, eitt kvöldið þá var hann pirraður yfir einhverju sem að ég vogaði mér að segja á mikilvægum degi hjá honum. Hann sagði mér að drulla mér út. Ég fékk alveg nóg, náði í tösku setti mínar nauðsynjar í töskuna og fór út. Ég vissi ekkert hvert ég ætti að fara. Enn hélt ég að ég ætti ekki heima í kvennaathvarfinu. Ég fór á hótel. Svona gekk þetta í nokkra daga, ég vissi ekki hvar ég ætti að sofa þá nóttina. Mér var bent á það af góðum vin að kannski ætti ég að tala við þær í Kvennaathvarfinu. Ég braut odd af mínu stolti og hugsaði með mér að já kannski gæti ég allavegna talað við þær og séð hvað þeim fyndist. En var nokkuð viss um að þetta væri ekki mál fyrir Kvennaathvarfið. Ég gekk inn um dyrnar og brotnaði saman. Eg settist í stólinn á móti yndislegri konu sem að byrjaði að spyrja mig spurninga. Ég svaraði af bestu getu. Það kom mér á óvart að já samkvæmt henni væri ég að upplifa andlegt ofbeldi, fjárghagslegt, kynferðislegt og hefði einnig upplifað líkamlegt ofbeldi. Hún bauð mér að vera. Átti ég virkilega heima þarna? Þarna fann ég samt svo mikin skilning, loksins skildi einhver mig. Ég þurfi varla að segja neitt þær bara vissu hvað ég var búin að ganga í gegnum.  Í kjölfar þessa beitti hann mig tálmun, ég fékk ekki að sjá börnin mín. Hann sagði þeim sögur af mér, ósannar. Ég fékk ekki tækifæri til að leiðrétta þær. Ég upplifði það að missa frá mér börnin mín. Börnin sem að höfðu verið mitt líf allt frá því að ég eignaðist mitt fyrsta barn. Nú var mér ekki treystandi fyrir þeim. Ég mætti í vinnu alla daga. Grátbólgin iðulega enn ég skildi ekki láta neinn buga mig. Enn ég missti ekki ættingja ég lenti ekki í slysi ég varð ekki alvarlega veik. Ég gat ekki tjáð mig um það sem að ég væri að ganga í gegnum. Það eru börn í spilinu. Þetta er maður sem er mikils metin í þjóðfélaginu og á fínt fyrirtæki. Hver myndi trúa mér? Margir myndu dæma mig. Margir munu aldrei skilja það sem ég hef gengið í gegnum.  Þetta er ósýnilegt taugáfall sem að einstaklingurinn sem að gengur í gegnum það þarf að ganga veginn einn. Vera sterkur. Það er hægt að lýsa þessu eins og að ganga fatalítill í gegnum storm. Þú veist aldrei á hverju þú átt von á. En þú verður að berjast á móti til að lifa af.