Dit artikel gaat over rechtszitting tegen de moordverdachte van Marianne Vaatstra, Jasper S. Beschreven wordt hoe gek het circus om deze rechtszaak heen is, wat er allemaal gebeurt in en om de rechtbank en hoe Jasper S. binnenkomt. Het beantwoordt ook de vraag die in het begin van het artikel wordt gesteld: wie is Jasper S. Zonder dat  je foto’s van deze man ziet, heb je een goed beeld. 

Het verhaal wordt verteld vanuit de ooggetuige, dit keer de journalist. Deze laat precies zien wat er gebeurt en beschrijft alles tot in de puntjes. 

Het vervult de behoefte van beleven en bijblijven. Het tempert de nieuwsgierigheid naar de toedracht van deze moordzaak. De lezer heeft het idee dat hij of zij bij de zitting aanwezig is. 

Het is geschreven vanuit een perspectief waardoor je je makkelijk laat meeslepen in het verhaal. Het laat precies zien wat er gebeurt en beantwoordt ook de vraag waar iedereen zo nieuwsgierig naar is. De moordverdachte wordt beschreven en is volgens het artikel typisch een boer. En boeren hebben we nu eenmaal heel veel in Friesland, dus de lezer kan zich waarschijnlijk goed indenken hoe deze man eruit ziet en wanneer je het leest zie je hem inderdaad met de koeien meelopen in het land. Juist doordat hij zo wordt beschreven zorgt ervoor dat de journalist met dit verhaal dichtbij de lezer staat. Het is belangrijk dat hij of zij zich er een goede voorstelling van kan maken. 

Dit is een verhaal dat je eigenlijk keer op keer nog een keer kunt lezen. Het leest als een trein. Elke keer als er weer wat over Marianne Vaatstra of moordverdachte Jasper S. voorbijkomt, pak je dit artikel erbij. Hoe ging die eerste zittingszaak ook alweer? Het blijft fascineren en het onderwerp is gewoon erg interessant. Waarom heeft een ‘grijze muis’, een boer die altijd bezig is met zijn dieren, Vaatstra om het leven gebracht? 

 

Ze riep het geluid van de veldleeuwerik in herinnering en stelde vast dat het zo stil geworden was in het boerenland. Ze voerde een fietsende vriendin op die in 80 km maar vier scholeksters had gespot. Ze praatte met een wormenonderzoeker over de ademnood van wormen in overbemeste grond. Raaigras beschreef ze als beton. Heel confronterend. 

Jantien maakte inzichtelijk hoe de melkveehouderij in enkele decennia tijd ontspoorde, aangejaagd door Europees landbouwcommissaris Sicco Mansholt. Met de biodiversiteit en ook ons menselijk welzijn als grootste slachtoffers. 

Het was destijds, in 2016, als vloeken in de kerk. De confronterende combinatie van gevoel en feiten raakte heel veel snaren. Lezers reageerden woedend: wie was zij wel om de hardwerkende boeren de maat te nemen? Tegelijkertijd opende ze velen de ogen…aha, nu zagen zij het ook, we hebben met ons allen een agrarisch systeem opgetuigd dat desastreus uitpakt voor praktisch iedereens. Een systeem dat de boeren gevangen houdt. 

Het was niet een typisch LC-verhaal. De LC is meestal behoedzaam en gooit zelden knuppels in hoenderhokken. Toch paste het heel erg bij de LC, die vanouds veel over boeren schrijft en zich sterk bewust is van haar agrarische omgeving.  Het liet de lezers met nieuwe ogen naar hun eigen omgeving kijken,