της Έφης Νυδριώτη, Γεωπόνος ΓΠΑ – MSc

Ο σχολικός κήπος κάνει την εμφάνισή του στις Ευρωπαϊκές χώρες ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα. Το 1869 ο όρος «σχολικό κήπος» εντάχθηκε στη νομοθεσία της Αυστρίας και της Σουηδίας, ενώ λίγα χρόνια αργότερα ακολούθησαν το Βέλγιο και η Γαλλία.

Ένας από τους πρωτεργάτες των σχολικών κήπων θεωρείται ο γερμανός παιδαγωγός Φρίντριχ Φρέμπελ, ιδρυτής του πρώτου νηπιαγωγείου που το ονόμασε «Kindergarten» (παιδικός κήπος). Ο Φ. Φρέμπελ αγαπώντας τη φύση και πιστεύοντας στην πρακτική μάθηση χρησιμοποίησε τον κήπο ως εκπαιδευτικό εργαλείο όπου τα παιδιά μπορούσαν να παίξουν, να φυτέψουν, να καλλιεργήσουν και να αλληλεπιδράσουν με τη φύση. Τα επόμενα χρόνια o John Dewey, η Maria Montessori και πολλοί άλλοι επισήμαναν τη σπουδαιότητα των σχολικών κήπων σε ότι αφορά τις δεξιότητες που αναπτύσσουν τα παιδιά.

«Τα παιδιά είναι σαν τα λουλούδια: είναι διαφορετικά και χρειάζονται φροντίδα, αλλά το κάθε ένα είναι όμορφο μόνο του και λαμπερό όταν το βλέπουμε στην κοινότητα των συνομηλίκων του». Φρίντριχ Φρέμπελ (1782-1852)

Το 1869 στην Αυστροουγγαρία στα πλαίσια του νέου νόμου για την εκπαίδευση, με τον οποίο γινόταν υποχρεωτική η φοίτηση για τα παιδιά 6-14 ετών, τέθηκαν οι βάσεις για τη δημιουργία σχολικών κήπων. Μεταξύ των άλλων, ο νόμος αυτός όριζε τα εξής:

• Θα έπρεπε να δοθεί στους δασκάλους από ένα μικρό κομμάτι γης για «γεωργικές εργασίες».

• Κάθε δάσκαλος που φρόντιζε έναν τέτοιο κήπο θα έπρεπε να εκπαιδευτεί κατάλληλα.

• Τα κολέγια «αρένων» δίδασκαν υποχρεωτικά γεωργικές καλλιέργειες με ειδική αναφορά στις συνθήκες του εδάφους.

Με αυτό τον τρόπο πρακτικά μαθήματα λαχανοκομίας, δεντροκομίας, ανθοκομίας και μελισσοκομίας γίνονταν σε κάθε σχολείο. Φυσικά ένας από τους στόχους των σχολικών κήπων εκείνη την εποχή ήταν η γεωργική εκπαίδευση και η ανάπτυξη της πρωτογενούς παραγωγής.

Στην Αμερική ο σχολικός κήπος διαδόθηκε και λειτούργησε ως βασικό κομμάτι της εκπαίδευσης από τη δεκαετία του 1890 έως το 1920. Πέρα από την επαφή με τη φύση και τις επαγγελματικές δεξιότητες που κατακτούσαν τα παιδιά οι σχολικοί κήποι χρησιμοποιήθηκαν και σαν ένας τρόπος να ενταχθούν τα παιδιά των μεταναστών στην αμερικάνικη κουλτούρα.

Το Καμάρι Κορινθίας θα το βρεις ακριβώς δίπλα στο Ξυλόκαστρο, με κατεύθυνση προς την Πάτρα. Πρόκειται για ένα χωριό που βρέχεται από τη θάλασσα και αποτελεί πόλο έλξης παραθεριστών από την Ελλάδα και από άλλες γωνιές του κόσμου.

Καλαίσθητα σπίτια, γραφικές παραλίες, επιβλητικοί ναοί, φιλόξενοι άνθρωποι, πλούσιο σε αθλητικές δράσεις και με μοναδικής ποιότητας αγροτικά προϊόντα, το Καμάρι θα σε κερδίσει αμέσως για τις πανέμορφες εικόνες που προσφέρει.

Κάθε χρόνο κερδίζει ολοένα και περισσότερους επισκέπτες, φιλοξενώντας παρέες και οικογένειες κάθε ηλικίας.

Το σχολείο μας είναι 6/θέσιο με 72 μαθητές και μαθήτριες, ένα μεγάλο προαύλιο με όμορφο κήπο και τα πιο λαμπερά χαμόγελα!!!

Η Νέα Ιωνία είναι πρώην δήμος που γειτνιάζει με το Βόλο και συγκροτεί τη δεύτερη σε μέγεθος δημοτική ενότητα του Νομού Μαγνησίας, μετά τη Δημοτική Ενότητα Βόλου. Από το 2011 υπάγεται στο Δήμο Βόλου.Φυσικό όριο μεταξύ της πόλης του Βόλου και της πόλης της Νέας Ιωνίας είναι ο ποταμός Κραυσίδωνας.

Ο πληθυσμός της Νέας Ιωνίας, σύμφωνα με την ελληνική απογραφή του 2021, ανέρχεται σε 31.684 κατοίκους.

Ονομασία

Οι πρόσφυγες που ξεριζώθηκαν από τη Σμύρνη και την υπόλοιπη Μικρά Ασία το 1922 με τη Μικρασιατική Καταστροφή ήταν οι πρώτοι κάτοικοι της περιοχής. Στην αρχή ήταν μία συνοικία του Βόλου και ονομαζόταν «Προσφυγικός συνοικισμός» ή απλά «συνοικισμός». Το οριστικό όνομα «Νέα Ιωνία» η περιοχή το πήρε το 1947, σε ανάμνηση των χαμένων πατρίδων - της Ελληνικής Ιωνίας - και τη μετατροπή της σε δήμο και ξεχωριστή πόλη.

Ιστορία

Η ιστορία του τόπου συνδέεται άμεσα με τη Μικρασιατική Καταστροφή, τον εμπρησμό της Σμύρνης και ξεριζωμό 1.500.000 Ελλήνων της Μικράς Ασίας τον Αύγουστο του 1922 από τις ακμάζουσες πατρογονικές τους εστίες.

Στα τέλη του φθινοπώρου του 1924 στην άνυδρη περιοχή του Ξηρόκαμπου πάνω από το χείμαρρο Κραυσίδωνα, άρχισαν να δημιουργούνται σε πρώτη φάση τα πρώτα προσφυγικά σπίτια για 2.000 περίπου άτομα, τα λεγόμενα Τετράγωνα δημιουργώντας τον προσφυγικό Συνοικισμό του Βόλου, τη Νέα Ιωνία. Μέσα στο καλοκαίρι του 1925 ανεγέρθηκαν τα λεγόμενα Τσιμεντένια στα δυτικά της κεντρικής πλατείας και σε λίγα χρόνια τα Πέτρινα, δυτικά, όπου μαζί με τα Τζαμαλιώτικα και τα Γερμανικά ανατολικά τους, υπάρχουν και μένουν μόνιμα μέχρι και σήμερα – κάποια από αυτά με την παλιά, την πρώτη τους μορφή – δίνοντας στη Νέα Ιωνία μία ξεχωριστή φυσιογνωμία.

Μέχρι και το 1947 αποτελούσε ενιαίο δήμο μαζί με τον Βόλο, το Δήμο Παγασών. Με βασιλικό διάταγμα για λόγους πολιτικούς αποφασίσθηκε η διάσπασή της από το Βόλο.

Σήμερα, η Νέα Ιωνία έχει τα χαρακτηριστικά μιας σύγχρονης πόλης, με γοργούς ρυθμούς ανάπτυξης αλλά και με αρκετά προβλήματα. Η προσφυγική προέλευση του πληθυσμού της Νέας Ιωνίας έπαιξε σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της κοινωνικής, οικονομικής και πολιτιστικής φυσιογνωμίας της περιοχής. Αποτελείται από το ιστορικό κέντρο, γύρω από το οποίο έχει επεκταθεί η σημερινή πόλη, μια κοινότητα και 2 αγροτικούς οικισμούς. Στα αξιοθέατα της πόλης περιλαμβάνονται το Μουσείο Εθνικής Αντίστασης, το Μουσείο Προπολεμικής Μεταξουργίας, η εκκλησία της Ευαγγελίστριας, κ.α.