We hadden het erover om je schrijfsels te verzamelen en dat je daar een aantal uitpakt. Mogelijk kun je kijken of je daar een essay uit kunt maken (gebruik ook je poezie dat voor zichzelf kan spreken, mogelijk kunnen de poetische aforismen van Kenko en Min Sih (heeft nooit bestaan, is door iemand bedacht) een inspiratie zijn. Zijn een beetje in Mogelijk ga je verbanden zien en komen er ook nieuwe gedachten op. Je kunt in je schrijven ook gebruik maken van bronnen uit de Samoerai, je kennis over Ikigai, enzovoort. Mogelijk passen er elementen in. Je hoeft ze niet zozeer uitgebreid te lezen, maar wat gedachten komen mogelijk in je op die je van die bron herinnert en hoe verhouden die zich tot je schrijfsels. Ook dat beeldend verhaal wat je vertelde over de tuin, dat die boeddha aan die boom schudde. Dit deed me denken aan het esthetisch concept uit Japanse esthetica:

A distinctive notion in Japanese aesthetic discourse is that of the “cut” (kire) or, “cut-continuity” (kire-tsuzuki).

Zen Buddhism

Zen master Hakuin (1686–1769). For Hakuin the aim of “seeing into one’s own nature” can only be realized if one has “cut off the root of life”: “You must be prepared to let go your hold when hanging from a sheer precipice, to die and return again to life”

Cutting also appears in the “cut-syllable” (kireji) in the art of haiku poetry, which cuts off one image from—at the same time as it links it to—the next. There is a famous cut-syllable, ya, at the end of the first line of the best known haiku by Bashō, the most famous haiku poet:

Furuike ya
Kawazu tobikomu
Mizu no oto.

Ah, an ancient pond—
Suddenly a frog jumps in!
The sound of water.

The most distinctively Japanese style of garden, the “dry landscape” (karesansui) garden, owes its existence to the landscape’s being “cut off” from the natural world beyond its borders. The epitome of this style is the rock garden at Ryōanji in Kyoto, where fifteen “mountain”-shaped rocks are set in beds of moss in a rectangular “sea” of white gravel.

Zie post 1

Herman de Vries is ook door het schoonheidsconcept van het oosten geïnspireerd. Zie post 2.  

Mogelijk kun je ook je eigen woorden vinden voor dingen, wat bijvoorbeeld schoonheid voor je betekent.

Porbeer vanuit je schrijfsels een verband te leggen met je werk

Groet,

Hille

Je had het erover dat je graag dingen in de ruimte zet. Ook gebruikte je mooie woorden als troostvol in relatie tot de objecten van je werk en hoe ze zijn geplaatst tot elkaar. Waarschijnlijk kwam je daarop door het gepraat uit het maken. We hadden het erover om dat je schrijfsels gaat maken van je proces. Getypt op mooi papier, spelend met de rust van de wit ruimtes. Misschien is het nog interessant om te kijken naar haiku’s. Lees bijvoorbeeld deze van Matsuo Basho, hij is een van de grootste haiku-meesters uit de Japanse poëziewereld:

Ach oude vijver                            Furu ike ya

Een kikker springt erin               Kawazu tobikomu

Geluid van water                        mizu no oto

Ik had deze al een keer eerder bij jou in de Silex gedaan.

De haiku doet denken aan de boom die wordt geschud.  Mogelijk kun je eerst schrijfsels maken op papier in relatie tot je proces. Kijken wat voor gepraat uit het maken komt. Deze aantekeningen verzamelen. Je kunt ook gebruik maken van schetsjes en die in je tekst doen. Omcirkel ook citaten uit de boeken die je leest die mogelijk op een bepaald moment bruikbaar zijn in je tekst. Kijk ook wanneer je in het schrijven terug denkt aan je ervaringen in Japan wanneer het zich aandient. Misschien dat Mono-ha nog interessant voor je kan zijn, stond al je in je Silex. Mogelijk zie in de loop van het proces ook relatie met de kunstenaars die je al had verzamelt in je Silex, hoe zij ruimte en objecten gebruiken en hoe dat zich verhoudt tot jouw werk/onderzoek. Het kan zich in het schrijfproces aandienen. Ik heb ook nog een paar denkers als Heiddegger en Material Vitalism toevoegd. Net als. Shinto staan ze stil bij de kracht die het materiaal al in zich heeft. Bij jouw hebben objecten hun eigen emoties. Je wordt in de sfeer gebracht door de objecten die tegen je lijken te praten. Objecten hebben hun eigen karakter. Mogelijk vetellen ze wie ze zijn als je behandelt in het maken. Maar er is ook natuurlijk humor. Kunnen masculiene hoekige en zware objecten zichzelf voor de gek houden en een zachtheid toelaten? Hebben ze zelfspot? Ook is er een kunsttraditie met Zen, zie toevoegingen in Silex

Groet,

Hille